Burmese test

နေတက် ရေတက်မှာ မွေးတဲ့ ကလေး တိုးတက်ဦးမယ်ဟုဆိုကာ ဘကြီးဘုန်းကြီးက မောင်တိုးဟု အမည်ပေးသည်။ အဖေက အဘိုးနာမည်ပါအောင်ဟုဆိုကာ ဖေတိုးဟု သမုတ်သည်။ အမေက အဖေ့ဘက်နေသဖြင့် ဖေတိုးအမည်ရလေသည်။ သို့ရာတွင် တွင်သည်ကား ဖေတိုးမဟုတ်။ ဖိုးတေဟူ၏။ ဖိုးတေ၏ မိဘများသည် သူကြီးမျိုးရိုးဖြစ်သည်နှင့်အညီ ရွာတွင် ဩဇာညောင်း၏။ သူကြီးခေတ် မရှိပြီဖြစ်ငြားလည်း လယ်ပိုင်၊ နွားပိုင် ရွာမျက်နှာဖုံးဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကား မနည်းလှ။ ထိုထိုဂုဏ်တို့ဖြင့် အများတကာ၏ ဖူးဖူးမှုတ်ခံရသော ဖိုးတေသည် လူကြီးတွေ့လျှင် ဆိုးချင်၏။ ရွယ်တူကလေးတွေ့လျှင် အနိုင်ကျင့်ချင်၏။ ကလေးမိဘများက တိုင်ပါများသောကြောင့် အဖေက ကြိမ်လုံးကိုင်လျှင် ဖိုးတေသည် ရွာဦးကျောင်းသို့ပြေး၍ ကျောင်းထိုင်ဖြစ်သူဘကြီးဘုန်းကြီး၏ သင်္ကန်းအောက်ပုန်းလေ၏။ ထိုအခါ နောက်မှလိုက်လာသောအဖေသည် ဒီကောင်ကွာ ဟုတစ်ခွန်းသာပြောလျက် ဆရာတော်ကို ဦးချကာ ပြန်လေ၏။ ဆရာတော်သည် သံယောဇဉ်အပေါင်းကို ဖြတ်လျက် သင်္ကန်းဝတ်လာသော်ငြား ဖိုးတေက ဘုန်းဘုန်းဘုရာ့ ဟုအနားကပ်လာပြီး အသံစာစာဖြင့် ချွဲလျှင် သဘောကျလျက်နေလေ၏။