This work is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 United States License. To view a copy of this license, visit
http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/us/ or send a letter to Creative Commons, 171 Second Street, Suite 300, San Francisco, California, 94105, USA.

Text provided by Perseus Digital Library, with funding from The Annenberg CPB/Project. Original version available for viewing and download at
http://www.perseus.tufts.edu/hopper/.

Ebook created by Mark Needham.
Please direct comments, errors, questions, or other feedback about this ebook to
mbneedham+ebook@gmail.com

Table of Contents
License and Contact Information
Beginning
Line 100
Line 200
Line 300
Line 400
Line 500
Line 600
Line 700
Line 800
Line 900
Line 1000
Line 1100
Line 1200
Line 1300
Line 1400
Line 1500

Οἰδίπους

ὦ τέκνα, Κάδμου τοῦ πάλαι νέα τροφή,

τίνας ποθ’ ἕδρας τάσδε μοι θοάζετε

ἱκτηρίοις κλάδοισιν ἐξεστεμμένοι;

πόλις δ’ ὁμοῦ μὲν θυμιαμάτων γέμει,

ὁμοῦ δὲ παιάνων τε καὶ στεναγμάτων:

5

ἁγὼ δικαιῶν μὴ παρ’ ἀγγέλων, τέκνα,

ἄλλων ἀκούειν αὐτὸς ὧδ’ ἐλήλυθα,

ὁ πᾶσι κλεινὸς Οἰδίπους καλούμενος.

ἀλλ’ ὦ γεραιέ, φράζ’, ἐπεὶ πρέπων ἔφυς

πρὸ τῶνδε φωνεῖν, τίνι τρόπῳ καθέστατε,

10

δείσαντες ἢ στέρξαντες; ὡς θέλοντος ἂν

ἐμοῦ προσαρκεῖν πᾶν: δυσάλγητος γὰρ ἂν

εἴην τοιάνδε μὴ οὐ κατοικτίρων ἕδραν.

Ἱερεύς

ἀλλ’ ὦ κρατύνων Οἰδίπους χώρας ἐμῆς,

ὁρᾷς μὲν ἡμᾶς ἡλίκοι προσήμεθα

15

βωμοῖσι τοῖς σοῖς: οἱ μὲν οὐδέπω μακρὰν

πτέσθαι σθένοντες, οἱ δὲ σὺν γήρᾳ βαρεῖς,

ἱερῆς, ἐγὼ μὲν Ζηνός, οἵδε τ’ ᾐθέων

λεκτοί: τὸ δ’ ἄλλο φῦλον ἐξεστεμμένον

ἀγοραῖσι θακεῖ πρός τε Παλλάδος διπλοῖς

20

ναοῖς, ἐπ’ Ἰσμηνοῦ τε μαντείᾳ σποδῷ.

πόλις γάρ, ὥσπερ καὐτὸς εἰσορᾷς, ἄγαν

ἤδη σαλεύει κἀνακουφίσαι κάρα

βυθῶν ἔτ’ οὐχ οἵα τε φοινίου σάλου,

φθίνουσα μὲν κάλυξιν ἐγκάρποις χθονός,

25

φθίνουσα δ’ ἀγέλαις βουνόμοις τόκοισί τε

ἀγόνοις γυναικῶν: ἐν δ’ ὁ πυρφόρος θεὸς

σκήψας ἐλαύνει, λοιμὸς ἔχθιστος, πόλιν,

ὑφ’ οὗ κενοῦται δῶμα Καδμεῖον, μέλας δ’

Ἅιδης στεναγμοῖς καὶ γόοις πλουτίζεται.

30

θεοῖσι μέν νυν οὐκ ἰσούμενόν σ’ ἐγὼ

οὐδ’ οἵδε παῖδες ἑζόμεσθ’ ἐφέστιοι,

ἀνδρῶν δὲ πρῶτον ἔν τε συμφοραῖς βίου

κρίνοντες ἔν τε δαιμόνων συναλλαγαῖς:

ὅς γ’ ἐξέλυσας ἄστυ Καδμεῖον μολὼν

35

σκληρᾶς ἀοιδοῦ δασμὸν ὃν παρείχομεν,

καὶ ταῦθ’ ὑφ’ ἡμῶν οὐδὲν ἐξειδὼς πλέον

οὐδ’ ἐκδιδαχθείς, ἀλλὰ προσθήκῃ θεοῦ

λέγει νομίζει θ’ ἡμὶν ὀρθῶσαι βίον:

νῦν τ’, ὦ κράτιστον πᾶσιν Οἰδίπου κάρα,

40

ἱκετεύομέν σε πάντες οἵδε πρόστροποι

ἀλκήν τιν’ εὑρεῖν ἡμίν, εἴτε του θεῶν

φήμην ἀκούσας εἴτ’ ἀπ’ ἀνδρὸς οἶσθά του:

ὡς τοῖσιν ἐμπείροισι καὶ τὰς ξυμφορὰς

ζώσας ὁρῶ μάλιστα τῶν βουλευμάτων.

45

ἴθ’, ὦ βροτῶν ἄριστ’, ἀνόρθωσον πόλιν,

ἴθ’, εὐλαβήθηθ’: ὡς σὲ νῦν μὲν ἥδε γῆ

σωτῆρα κλῄζει τῆς πάρος προθυμίας:

ἀρχῆς δὲ τῆς σῆς μηδαμῶς μεμνώμεθα

στάντες τ’ ἐς ὀρθὸν καὶ πεσόντες ὕστερον.

50

ἀλλ’ ἀσφαλείᾳ τήνδ’ ἀνόρθωσον πόλιν:

ὄρνιθι γὰρ καὶ τὴν τότ’ αἰσίῳ τύχην

παρέσχες ἡμῖν, καὶ τανῦν ἴσος γενοῦ.

ὡς εἴπερ ἄρξεις τῆσδε γῆς, ὥσπερ κρατεῖς,

ξὺν ἀνδράσιν κάλλιον ἢ κενῆς κρατεῖν:

55

ὡς οὐδέν ἐστιν οὔτε πύργος οὔτε ναῦς

ἔρημος ἀνδρῶν μὴ ξυνοικούντων ἔσω.

Οἰδίπους

ὦ παῖδες οἰκτροί, γνωτὰ κοὐκ ἄγνωτά μοι

προσήλθεθ’ ἱμείροντες: εὖ γὰρ οἶδ’ ὅτι

νοσεῖτε πάντες, καὶ νοσοῦντες, ὡς ἐγὼ

60

οὐκ ἔστιν ὑμῶν ὅστις ἐξ ἴσου νοσεῖ.

τὸ μὲν γὰρ ὑμῶν ἄλγος εἰς ἕν’ ἔρχεται

μόνον καθ’ αὑτὸν κοὐδέν’ ἄλλον, ἡ δ’ ἐμὴ

ψυχὴ πόλιν τε κἀμὲ καὶ σ’ ὁμοῦ στένει.

ὥστ’ οὐχ ὕπνῳ γ’ εὕδοντά μ’ ἐξεγείρετε,

65

ἀλλ’ ἴστε πολλὰ μέν με δακρύσαντα δή,

πολλὰς δ’ ὁδοὺς ἐλθόντα φροντίδος πλάνοις:

ἣν δ’ εὖ σκοπῶν ηὕρισκον ἴασιν μόνην,

ταύτην ἔπραξα: παῖδα γὰρ Μενοικέως

Κρέοντ’, ἐμαυτοῦ γαμβρόν, ἐς τὰ Πυθικὰ

70

ἔπεμψα Φοίβου δώμαθ’, ὡς πύθοιθ’ ὅ τι

δρῶν ἢ τί φωνῶν τήνδε ῥυσαίμην πόλιν.

καί μ’ ἦμαρ ἤδη ξυμμετρούμενον χρόνῳ

λυπεῖ τί πράσσει: τοῦ γὰρ εἰκότος πέρα

ἄπεστι πλείω τοῦ καθήκοντος χρόνου.

75

ὅταν δ’ ἵκηται, τηνικαῦτ’ ἐγὼ κακὸς

μὴ δρῶν ἂν εἴην πάνθ’ ὅσ’ ἂν δηλοῖ θεός.

Ἱερεύς

ἀλλ’ εἰς καλὸν σύ τ’ εἶπας οἵδε τ’ ἀρτίως

Κρέοντα προσστείχοντα σημαίνουσί μοι.

Οἰδίπους

ὦναξ Ἄπολλον, εἰ γὰρ ἐν τύχῃ γέ τῳ

80

σωτῆρι βαίη λαμπρὸς ὥσπερ ὄμματι

Ἱερεύς

ἀλλ’ εἰκάσαι μέν, ἡδύς: οὐ γὰρ ἂν κάρα

πολυστεφὴς ὧδ’ εἷρπε παγκάρπου δάφνης.

Οἰδίπους

τάχ’ εἰσόμεσθα: ξύμμετρος γὰρ ὡς κλύειν.

ἄναξ, ἐμὸν κήδευμα, παῖ Μενοικέως,

85

τίν’ ἡμὶν ἥκεις τοῦ θεοῦ φήμην φέρων;

Κρέων

ἐσθλήν: λέγω γὰρ καὶ τὰ δύσφορ’, εἰ τύχοι

κατ’ ὀρθὸν ἐξελθόντα, πάντ’ ἂν εὐτυχεῖν.

Οἰδίπους

ἔστιν δὲ ποῖον τοὔπος; οὔτε γὰρ θρασὺς

οὔτ’ οὖν προδείσας εἰμὶ τῷ γε νῦν λόγῳ.

90

Κρέων

εἰ τῶνδε χρῄζεις πλησιαζόντων κλύειν,

ἕτοιμος εἰπεῖν, εἴτε καὶ στείχειν ἔσω.

Οἰδίπους

ἐς πάντας αὔδα: τῶνδε γὰρ πλέον φέρω

τὸ πένθος ἢ καὶ τῆς ἐμῆς ψυχῆς πέρι.

Κρέων

λέγοιμ’ ἂν οἷ’ ἤκουσα τοῦ θεοῦ πάρα.

95

ἄνωγεν ἡμᾶς Φοῖβος ἐμφανῶς ἄναξ

μίασμα χώρας, ὡς τεθραμμένον χθονὶ

ἐν τῇδ’, ἐλαύνειν μηδ’ ἀνήκεστον τρέφειν.

Οἰδίπους

ποίῳ καθαρμῷ; τίς ὁ τρόπος τῆς ξυμφορᾶς;

Κρέων

ἀνδρηλατοῦντας ἢ φόνῳ φόνον πάλιν

100

λύοντας, ὡς τόδ’ αἷμα χειμάζον πόλιν.

Οἰδίπους

ποίου γὰρ ἀνδρὸς τήνδε μηνύει τύχην;

Κρέων

ἦν ἡμίν, ὦναξ, Λάϊός ποθ’ ἡγεμὼν

γῆς τῆσδε, πρὶν σὲ τήνδ’ ἀπευθύνειν πόλιν.

Οἰδίπους

ἔξοιδ’ ἀκούων: οὐ γὰρ εἰσεῖδόν γέ πω.

105

Κρέων

τούτου θανόντος νῦν ἐπιστέλλει σαφῶς

τοὺς αὐτοέντας χειρὶ τιμωρεῖν τινας.

Οἰδίπους

οἳ δ’ εἰσὶ ποῦ γῆς; ποῦ τόδ’ εὑρεθήσεται

ἴχνος παλαιᾶς δυστέκμαρτον αἰτίας;

Κρέων

ἐν τῇδ’ ἔφασκε γῇ: τὸ δὲ ζητούμενον

110

ἁλωτόν, ἐκφεύγειν δὲ τἀμελούμενον.

Οἰδίπους

πότερα δ’ ἐν οἴκοις ἢ ’ν ἀγροῖς ὁ Λάϊος

ἢ γῆς ἐπ’ ἄλλης τῷδε συμπίπτει φόνῳ;

Κρέων

θεωρός, ὡς ἔφασκεν, ἐκδημῶν, πάλιν

πρὸς οἶκον οὐκέθ’ ἵκεθ’, ὡς ἀπεστάλη.

115

Οἰδίπους

οὐδ’ ἄγγελός τις οὐδὲ συμπράκτωρ ὁδοῦ

κατεῖδ’, ὅτου τις ἐκμαθὼν ἐχρήσατ’ ἄν;

Κρέων

θνῄσκουσι γάρ, πλὴν εἷς τις, ὃς φόβῳ, φυγὼν

ὧν εἶδε πλὴν ἓν οὐδὲν εἶχ’ εἰδὼς φράσαι.

Οἰδίπους

τὸ ποῖον; ἓν γὰρ πόλλ’ ἂν ἐξεύροι μαθεῖν,

120

ἀρχὴν βραχεῖαν εἰ λάβοιμεν ἐλπίδος.

Κρέων

λῃστὰς ἔφασκε συντυχόντας οὐ μιᾷ

ῥώμῃ κτανεῖν νιν, ἀλλὰ σὺν πλήθει χερῶν.

Οἰδίπους

πῶς οὖν ὁ λῃστής, εἴ τι μὴ ξὺν ἀργύρῳ

ἐπράσσετ’ ἐνθένδ’, ἐς τόδ’ ἂν τόλμης ἔβη;

125

Κρέων

δοκοῦντα ταῦτ’ ἦν: Λαΐου δ’ ὀλωλότος

οὐδεὶς ἀρωγὸς ἐν κακοῖς ἐγίγνετο.

Οἰδίπους

κακὸν δὲ ποῖον ἐμποδών, τυραννίδος

οὕτω πεσούσης, εἶργε τοῦτ’ ἐξειδέναι;

Κρέων

ἡ ποικιλῳδὸς Σφὶγξ τὸ πρὸς ποσὶν σκοπεῖν

130

μεθέντας ἡμᾶς τἀφανῆ προσήγετο.

Οἰδίπους

ἀλλ’ ἐξ ὑπαρχῆς αὖθις αὔτ’ ἐγὼ φανῶ:

ἐπαξίως γὰρ Φοῖβος, ἀξίως δὲ σὺ

πρὸ τοῦ θανόντος τήνδ’ ἔθεσθ’ ἐπιστροφήν:

ὥστ’ ἐνδίκως ὄψεσθε κἀμὲ σύμμαχον

135

γῇ τῇδε τιμωροῦντα τῷ θεῷ θ’ ἅμα.

ὑπὲρ γὰρ οὐχὶ τῶν ἀπωτέρω φίλων,

ἀλλ’ αὐτὸς αὑτοῦ τοῦτ’ ἀποσκεδῶ μύσος.

ὅστις γὰρ ἦν ἐκεῖνον ὁ κτανών, τάχ’ ἂν

κἄμ’ ἂν τοιαύτῃ χειρὶ τιμωροῦνθ’ ἕλοι.

140

κείνῳ προσαρκῶν οὖν ἐμαυτὸν ὠφελῶ.

ἀλλ’ ὡς τάχιστα, παῖδες, ὑμεῖς μὲν βάθρων

ἵστασθε, τούσδ’ ἄραντες ἱκτῆρας κλάδους,

ἄλλος δὲ Κάδμου λαὸν ὧδ’ ἀθροιζέτω,

ὡς πᾶν ἐμοῦ δράσοντος: ἢ γὰρ εὐτυχεῖς

145

σὺν τῷ θεῷ φανούμεθ’ ἢ πεπτωκότες.

Ἱερεύς

ὦ παῖδες, ἱστώμεσθα: τῶνδε γὰρ χάριν

καὶ δεῦρ’ ἔβημεν ὧν ὅδ’ ἐξαγγέλλεται.

Φοῖβος δ’ ὁ πέμψας τάσδε μαντείας ἅμα

σωτήρ δ’ ἵκοιτο καὶ νόσου παυστήριος.

150

Στροφὴ α´

Χορός

ὦ Διὸς ἁδυεπὲς φάτι, τίς ποτε τᾶς πολυχρύσου

Πυθῶνος ἀγλαὰς ἔβας

Θήβας; ἐκτέταμαι φοβερὰν φρένα, δείματι πάλλων,

ἰήιε Δάλιε Παιάν,

ἀμφὶ σοὶ ἁζόμενος τί μοι ἢ νέον

155

ἢ περιτελλομέναις ὥραις πάλιν ἐξανύσεις χρέος.

εἰπέ μοι, ὦ χρυσέας τέκνον Ἐλπίδος, ἄμβροτε Φάμα.

Ἀντιστροφὴ α´

Χορός

πρῶτα σὲ κεκλόμενος, θύγατερ Διός, ἄμβροτ’ Ἀθάνα

160

γαιάοχόν τ’ ἀδελφεὰν

Ἄρτεμιν, ἃ κυκλόεντ’ ἀγορᾶς θρόνον εὐκλέα

θάσσει,

καὶ Φοῖβον ἑκαβόλον, ἰὼ

τρισσοὶ ἀλεξίμοροι προφάνητέ μοι,

εἴ ποτε καὶ προτέρας ἄτας ὕπερ ὀρνυμένας πόλει

165

ἠνύσατ’ ἐκτοπίαν φλόγα πήματος, ἔλθετε καὶ νῦν.

Στροφὴ β´

Χορός

ὦ πόποι, ἀνάριθμα γὰρ φέρω

πήματα: νοσεῖ δέ μοι πρόπας στόλος, οὐδ’ ἔνι φροντίδος ἔγχος

170

ᾧ τις ἀλέξεται. οὔτε γὰρ ἔκγονα

κλυτᾶς χθονὸς αὔξεται οὔτε τόκοισιν

ἰηίων καμάτων ἀνέχουσι γυναῖκες:

ἄλλον δ’ ἂν ἄλλῳ προσίδοις ἅπερ εὔπτερον ὄρνιν

175

κρεῖσσον ἀμαιμακέτου πυρὸς ὄρμενον

ἀκτὰν πρὸς ἑσπέρου θεοῦ.

Ἀντιστροφὴ β´

Χορός

ὧν πόλις ἀνάριθμος ὄλλυται:

νηλέα δὲ γένεθλα πρὸς πέδῳ θαναταφόρα κεῖται ἀνοίκτως:

180

ἐν δ’ ἄλοχοι πολιαί τ’ ἔπι ματέρες

ἀχὰν παραβώμιον ἄλλοθεν ἄλλαν

λυγρῶν πόνων ἱκετῆρες ἐπιστενάχουσιν.

παιὰν δὲ λάμπει στονόεσσά τε γῆρυς ὅμαυλος

185

ὧν ὕπερ, ὦ χρυσέα θύγατερ Διός,

εὐῶπα πέμψον ἀλκάν.

Στροφὴ γ´

Χορός

Ἄρεά τε τὸν μαλερόν, ὃς νῦν ἄχαλκος ἀσπίδων

190

φλέγει με περιβόατον, ἀντιάζω

παλίσσυτον δράμημα νωτίσαι πάτρας

ἔπουρον, εἴτ’ ἐς μέγαν θάλαμον Ἀμφιτρίτας

εἴτ’ ἐς τὸν ἀπόξενον ὅρμων

195

Θρῄκιον κλύδωνα:

τελεῖν γὰρ εἴ τι νὺξ ἀφῇ,

τοῦτ’ ἐπ’ ἦμαρ ἔρχεται:

τόν, ὦ τᾶν πυρφόρων

ἀστραπᾶν κράτη νέμων,

200

ὦ Ζεῦ πάτερ, ὑπὸ σῷ φθίσον κεραυνῷ,

Ἀντιστροφὴ γ´

Χορός

Λύκει’ ἄναξ, τά τε σὰ χρυσοστρόφων ἀπ’ ἀγκυλᾶν

βέλεα θέλοιμ’ ἂν ἀδάματ’ ἐνδατεῖσθαι

ἀρωγὰ προσταχθέντα τάς τε πυρφόρους

205

Ἀρτέμιδος αἴγλας, ξὺν αἷς Λύκι’ ὄρεα διᾴσσει:

τὸν χρυσομίτραν τε κικλήσκω,

τᾶσδ’ ἐπώνυμον γᾶς,

210

οἰνῶπα Βάκχον εὔιον,

Μαινάδων ὁμόστολον,

πελασθῆναι φλέγοντ’

ἀγλαῶπι ¯ ˘ ¯

πεύκᾳ ’πὶ τὸν ἀπότιμον ἐν θεοῖς θεόν.

215

Οἰδίπους

αἰτεῖς: ἃ δ’ αἰτεῖς, τἄμ’ ἐὰν θέλῃς ἔπη

κλύων δέχεσθαι τῇ νόσῳ θ’ ὑπηρετεῖν,

ἀλκὴν λάβοις ἂν κἀνακούφισιν κακῶν:

ἁγὼ ξένος μὲν τοῦ λόγου τοῦδ’ ἐξερῶ,

ξένος δὲ τοῦ πραχθέντος: οὐ γὰρ ἂν μακρὰν

220

ἴχνευον αὐτός, μὴ οὐκ ἔχων τι σύμβολον,

νῦν δ’ ὕστερος γὰρ ἀστὸς εἰς ἀστοὺς τελῶ,

ὑμῖν προφωνῶ πᾶσι Καδμείοις τάδε:

ὅστις ποθ’ ὑμῶν Λάϊον τὸν Λαβδάκου

κάτοιδεν ἀνδρὸς ἐκ τίνος διώλετο,

225

τοῦτον κελεύω πάντα σημαίνειν ἐμοί:

κεἰ μὲν φοβεῖται, τοὐπίκλημ’ ὑπεξελεῖν

αὐτὸν καθ’ αὑτοῦ: πείσεται γὰρ ἄλλο μὲν

ἀστεργὲς οὐδέν. γῆς δ’ ἄπεισιν ἀσφαλής.

εἰ δ’ αὖ τις ἄλλον οἶδεν ἐξ ἄλλης χθονὸς

230

τὸν αὐτόχειρα, μὴ σιωπάτω: τὸ γὰρ

κέρδος τελῶ ’γὼ χἠ χάρις προσκείσεται.

εἰ δ’ αὖ σιωπήσεσθε, καί τις ἢ φίλου

δείσας ἀπώσει τοὔπος ἢ χαὐτοῦ τόδε,

ἃκ τῶνδε δράσω, ταῦτα χρὴ κλύειν ἐμοῦ.

235

τὸν ἄνδρ’ ἀπαυδῶ τοῦτον, ὅστις ἐστί, γῆς

τῆσδ’, ἧς ἐγὼ κράτη τε καὶ θρόνους νέμω,

μήτ’ εἰσδέχεσθαι μήτε προσφωνεῖν τινα,

μήτ’ ἐν θεῶν εὐχαῖσι μήτε θύμασιν

κοινὸν ποεῖσθαι, μήτε χέρνιβας νέμειν:

240

ὠθεῖν δ’ ἀπ’ οἴκων πάντας, ὡς μιάσματος

τοῦδ’ ἡμὶν ὄντος, ὡς τὸ Πυθικὸν θεοῦ

μαντεῖον ἐξέφηνεν ἀρτίως ἐμοί.

ἐγὼ μὲν οὖν τοιόσδε τῷ τε δαίμονι

τῷ τ’ ἀνδρὶ τῷ θανόντι σύμμαχος πέλω:

245

κατεύχομαι δὲ τὸν δεδρακότ’, εἴτε τις

εἷς ὢν λέληθεν εἴτε πλειόνων μέτα,

κακὸν κακῶς νιν ἄμορον ἐκτρῖψαι βίον:

ἐπεύχομαι δ’, οἴκοισιν εἰ ξυνέστιος

ἐν τοῖς ἐμοῖς γένοιτ’ ἐμοῦ συνειδότος,

250

παθεῖν ἅπερ τοῖσδ’ ἀρτίως ἠρασάμην.

ὑμῖν δὲ ταῦτα πάντ’ ἐπισκήπτω τελεῖν,

ὑπέρ τ’ ἐμαυτοῦ τοῦ θεοῦ τε τῆσδέ τε

γῆς ὧδ’ ἀκάρπως κἀθέως ἐφθαρμένης.

οὐδ’ εἰ γὰρ ἦν τὸ πρᾶγμα μὴ θεήλατον,

255

ἀκάθαρτον ὑμᾶς εἰκὸς ἦν οὕτως ἐᾶν,

ἀνδρός γ’ ἀρίστου βασιλέως τ’ ὀλωλότος,

ἀλλ’ ἐξερευνᾶν: νῦν δ’ ἐπεὶ κυρῶ γ’ ἐγὼ

ἔχων μὲν ἀρχὰς ἃς ἐκεῖνος εἶχε πρίν,

ἔχων δὲ λέκτρα καὶ γυναῖχ’ ὁμόσπορον,

260

κοινῶν τε παίδων κοίν’ ἄν, εἰ κείνῳ γένος

μὴ ’δυστύχησεν, ἦν ἂν ἐκπεφυκότα:

νῦν δ’ ἐς τὸ κείνου κρᾶτ’ ἐνήλαθ’ ἡ τύχη:

ἀνθ’ ὧν ἐγὼ τάδ’, ὡσπερεὶ τοὐμοῦ πατρός,

ὑπερμαχοῦμαι κἀπὶ πᾶν ἀφίξομαι,

265

ζητῶν τὸν αὐτόχειρα τοῦ φόνου λαβεῖν,

τῷ Λαβδακείῳ παιδὶ Πολυδώρου τε καὶ

τοῦ πρόσθε Κάδμου τοῦ πάλαι τ’ Ἀγήνορος.

καὶ ταῦτα τοῖς μὴ δρῶσιν εὔχομαι θεοὺς

μήτ’ ἄροτον αὐτοῖς γῆς ἀνιέναι τινὰ

270

μήτ’ οὖν γυναικῶν παῖδας, ἀλλὰ τῷ πότμῳ

τῷ νῦν φθερεῖσθαι κἄτι τοῦδ’ ἐχθίονι:

ὑμῖν δὲ τοῖς ἄλλοισι Καδμείοις, ὅσοις

τάδ’ ἔστ’ ἀρέσκονθ’, ἥ τε σύμμαχος Δίκη

χοἰ πάντες εὖ ξυνεῖεν εἰσαεὶ θεοί.

275

Χορός

ὥσπερ μ’ ἀραῖον ἔλαβες, ὧδ’, ἄναξ, ἐρῶ.

οὔτ’ ἔκτανον γὰρ οὔτε τὸν κτανόντ’ ἔχω

δεῖξαι. τὸ δὲ ζήτημα τοῦ πέμψαντος ἦν

Φοίβου τόδ’ εἰπεῖν, ὅστις εἴργασταί ποτε.

Οἰδίπους

δίκαι’ ἔλεξας: ἀλλ’ ἀναγκάσαι θεοὺς

280

ἃν μὴ θέλωσιν οὐδ’ ἂν εἷς δύναιτ’ ἀνήρ.

Χορός

τὰ δεύτερ’ ἐκ τῶνδ’ ἂν λέγοιμ’ ἁμοὶ δοκεῖ.

Οἰδίπους

εἰ καὶ τρίτ’ ἐστί, μὴ παρῇς τὸ μὴ οὐ φράσαι.

Χορός

ἄνακτ’ ἄνακτι ταὔθ’ ὁρῶντ’ ἐπίσταμαι

μάλιστα Φοίβῳ Τειρεσίαν, παρ’ οὗ τις ἂν

285

σκοπῶν τάδ’, ὦναξ, ἐκμάθοι σαφέστατα.

Οἰδίπους

ἀλλ’ οὐκ ἐν ἀργοῖς οὐδὲ τοῦτ’ ἐπραξάμην.

ἔπεμψα γὰρ Κρέοντος εἰπόντος διπλοῦς

πομπούς: πάλαι δὲ μὴ παρῶν θαυμάζεται.

Χορός

καὶ μὴν τά γ’ ἄλλα κωφὰ καὶ παλαί’ ἔπη.

290

Οἰδίπους

τὰ ποῖα ταῦτα; πάντα γὰρ σκοπῶ λόγον.

Χορός

θανεῖν ἐλέχθη πρός τινων ὁδοιπόρων.

Οἰδίπους

ἤκουσα κἀγώ. τὸν δ’ ἰδόντ’ οὐδεὶς ὁρᾷ.

Χορός

ἀλλ’ εἴ τι μὲν δὴ δείματός γ’ ἔχει μέρος,

τὰς σὰς ἀκούων οὐ μενεῖ τοιάσδ’ ἀράς,

295

Οἰδίπους

ᾧ μή ’στι δρῶντι τάρβος, οὐδ’ ἔπος φοβεῖ.

Χορός

ἀλλ’ οὑξελέγξων αὐτὸν ἔστιν: οἵδε γὰρ

τὸν θεῖον ἤδη μάντιν ὧδ’ ἄγουσιν, ᾧ

τἀληθὲς ἐμπέφυκεν ἀνθρώπων μόνῳ.

Οἰδίπους

ὦ πάντα νωμῶν Τειρεσία, διδακτά τε

300

ἄρρητά τ’, οὐράνιά τε καὶ χθονοστιβῆ,

πόλιν μέν, εἰ καὶ μὴ βλέπεις, φρονεῖς δ’ ὅμως

οἵᾳ νόσῳ σύνεστιν: ἧς σὲ προστάτην

σωτῆρά τ’, ὦναξ, μοῦνον ἐξευρίσκομεν.

Φοῖβος γάρ, εἴ τι μὴ κλύεις τῶν ἀγγέλων,

305

πέμψασιν ἡμῖν ἀντέπεμψεν, ἔκλυσιν

μόνην ἂν ἐλθεῖν τοῦδε τοῦ νοσήματος,

εἰ τοὺς κτανόντας Λάϊον μαθόντες εὖ

κτείναιμεν ἢ γῆς φυγάδας ἐκπεμψαίμεθα.

σύ νυν φθονήσας μήτ’ ἀπ’ οἰωνῶν φάτιν

310

μήτ’ εἴ τιν’ ἄλλην μαντικῆς ἔχεις ὁδόν,

ῥῦσαι σεαυτὸν καὶ πόλιν, ῥῦσαι δ’ ἐμέ,

ῥῦσαι δὲ πᾶν μίασμα τοῦ τεθνηκότος.

ἐν σοὶ γὰρ ἐσμέν: ἄνδρα δ’ ὠφελεῖν ἀφ’ ὧν

ἔχοι τε καὶ δύναιτο, κάλλιστος πόνων.

315

Τειρεσίας

φεῦ φεῦ, φρονεῖν ὡς δεινὸν ἔνθα μὴ τέλη

λύῃ φρονοῦντι: ταῦτα γὰρ καλῶς ἐγὼ

εἰδὼς διώλεσ’: οὐ γὰρ ἂν δεῦρ’ ἱκόμην.

Οἰδίπους

τί δ’ ἔστιν; ὡς ἄθυμος εἰσελήλυθας.

Τειρεσίας

ἄφες μ’ ἐς οἴκους: ῥᾷστα γὰρ τὸ σόν τε σὺ

320

κἀγὼ διοίσω τοὐμόν, ἢν ἐμοὶ πίθῃ.

Οἰδίπους

οὔτ’ ἔννομ’ εἶπας οὔτε προσφιλῆ πόλει

τῇδ’, ἥ σ’ ἔθρεψε, τήνδ’ ἀποστερῶν φάτιν.

Τειρεσίας

ὁρῶ γὰρ οὐδὲ σοὶ τὸ σὸν φώνημ’ ἰὸν

πρὸς καιρόν: ὡς οὖν μηδ’ ἐγὼ ταὐτὸν πάθω—

325

Οἰδίπους

μὴ πρὸς θεῶν φρονῶν γ’ ἀποστραφῇς, ἐπεὶ

πάντες σε προσκυνοῦμεν οἵδ’ ἱκτήριοι.

Τειρεσίας

πάντες γὰρ οὐ φρονεῖτ’: ἐγὼ δ’ οὐ μή ποτε

τἄμ’, ὡς ἂν εἴπω μὴ τὰ σ’, ἐκφήνω κακά.

Οἰδίπους

τί φής; ξυνειδὼς οὐ φράσεις, ἀλλ’ ἐννοεῖς

330

ἡμᾶς προδοῦναι καὶ καταφθεῖραι πόλιν;

Τειρεσίας

ἐγὼ οὔτ’ ἐμαυτὸν οὔτε σ’ ἀλγυνῶ. τί ταῦτ’

ἄλλως ἐλέγχεις; οὐ γὰρ ἂν πύθοιό μου.

Οἰδίπους

οὐκ, ὦ κακῶν κάκιστε, καὶ γὰρ ἂν πέτρου

φύσιν σύ γ’ ὀργάνειας, ἐξερεῖς ποτε,

335

ἀλλ’ ὧδ’ ἄτεγκτος κἀτελεύτητος φανεῖ;

Τειρεσίας

ὀργὴν ἐμέμψω τὴν ἐμήν, τὴν σὴν δ’ ὁμοῦ

ναίουσαν οὐ κατεῖδες, ἀλλ’ ἐμὲ ψέγεις.

Οἰδίπους

τίς γὰρ τοιαῦτ’ ἂν οὐκ ἂν ὀργίζοιτ’ ἔπη

κλύων, ἃ νῦν σὺ τήνδ’ ἀτιμάζεις πόλιν;

340

Τειρεσίας

ἥξει γὰρ αὐτά, κἂν ἐγὼ σιγῇ στέγω.

Οἰδίπους

οὐκοῦν ἅ γ’ ἥξει καὶ σὲ χρὴ λέγειν ἐμοί.

Τειρεσίας

οὐκ ἂν πέρα φράσαιμι. πρὸς τάδ’, εἰ θέλεις,

θυμοῦ δι’ ὀργῆς ἥτις ἀγριωτάτη.

Οἰδίπους

καὶ μὴν παρήσω γ’ οὐδέν, ὡς ὀργῆς ἔχω,

345

ἅπερ ξυνίημ’: ἴσθι γὰρ δοκῶν ἐμοὶ

καὶ ξυμφυτεῦσαι τοὔργον εἰργάσθαι θ’, ὅσον

μὴ χερσὶ καίνων: εἰ δ’ ἐτύγχανες βλέπων,

καὶ τοὔργον ἂν σοῦ τοῦτ’, ἔφην εἶναι μόνου.

Τειρεσίας

ἄληθες; ἐννέπω σὲ τῷ κηρύγματι

350

ᾧπερ προεῖπας ἐμμένειν, κἀφ’ ἡμέρας

τῆς νῦν προσαυδᾶν μήτε τούσδε μήτ’ ἐμέ,

ὡς ὄντι γῆς τῆσδ’ ἀνοσίῳ μιάστορι.

Οἰδίπους

οὕτως ἀναιδῶς ἐξεκίνησας τόδε

τὸ ῥῆμα; καὶ ποῦ τοῦτο φεύξεσθαι δοκεῖς;

355

Τειρεσίας

πέφευγα: τἀληθὲς γὰρ ἰσχῦον τρέφω.

Οἰδίπους

πρὸς τοῦ διδαχθείς; οὐ γὰρ ἔκ γε τῆς τέχνης.

Τειρεσίας

πρὸς σοῦ: σὺ γάρ μ’ ἄκοντα προυτρέψω λέγειν.

Οἰδίπους

ποῖον λόγον; λέγ’ αὖθις, ὡς μᾶλλον μάθω.

Τειρεσίας

οὐχὶ ξυνῆκας πρόσθεν; ἢ ’κπειρᾷ λέγων;

360

Οἰδίπους

οὐχ ὥστε γ’ εἰπεῖν γνωστόν: ἀλλ’ αὖθις φράσον.

Τειρεσίας

φονέα σε φημὶ τἀνδρὸς οὗ ζητεῖς κυρεῖν.

Οἰδίπους

ἀλλ’ οὔ τι χαίρων δίς γε πημονὰς ἐρεῖς.

Τειρεσίας

εἴπω τι δῆτα κἄλλ’, ἵν’ ὀργίζῃ πλέον;

Οἰδίπους

ὅσον γε χρῄζεις: ὡς μάτην εἰρήσεται.

365

Τειρεσίας

λεληθέναι σε φημὶ σὺν τοῖς φιλτάτοις

αἴσχισθ’ ὁμιλοῦντ’, οὐδ’ ὁρᾶν ἵν’ εἶ κακοῦ.

Οἰδίπους

ἦ καὶ γεγηθὼς ταῦτ’ ἀεὶ λέξειν δοκεῖς;

Τειρεσίας

εἴπερ τί γ’ ἐστὶ τῆς ἀληθείας σθένος.

Οἰδίπους

ἀλλ’ ἔστι, πλὴν σοί: σοὶ δὲ τοῦτ’ οὐκ ἔστ’ ἐπεὶ

370

τυφλὸς τά τ’ ὦτα τόν τε νοῦν τά τ’ ὄμματ’ εἶ.

Τειρεσίας

σὺ δ’ ἄθλιός γε ταῦτ’ ὀνειδίζων, ἃ σοὶ

οὐδεὶς ὃς οὐχὶ τῶνδ’ ὀνειδιεῖ τάχα.

Οἰδίπους

μιᾶς τρέφει πρὸς νυκτός, ὥστε μήτ’ ἐμὲ

μήτ’ ἄλλον, ὅστις φῶς ὁρᾷ, βλάψαι ποτ’ ἄν.

375

Τειρεσίας

οὐ γάρ σε μοῖρα πρός γ’ ἐμοῦ πεσεῖν, ἐπεὶ

ἱκανὸς Ἀπόλλων, ᾧ τάδ’ ἐκπρᾶξαι μέλει.

Οἰδίπους

Κρέοντος ἢ σοῦ ταῦτα τἀξευρήματα;

Τειρεσίας

Κρέων δέ σοι πῆμ’ οὐδέν, ἀλλ’ αὐτὸς σὺ σοί.

Οἰδίπους

ὦ πλοῦτε καὶ τυραννὶ καὶ τέχνη τέχνης

380

ὑπερφέρουσα τῷ πολυζήλῳ βίῳ,

ὅσος παρ’ ὑμῖν ὁ φθόνος φυλάσσεται,

εἰ τῆσδέ γ’ ἀρχῆς οὕνεχ’, ἣν ἐμοὶ πόλις

δωρητόν, οὐκ αἰτητόν, εἰσεχείρισεν,

ταύτης Κρέων ὁ πιστός, οὑξ ἀρχῆς φίλος,

385

λάθρᾳ μ’ ὑπελθὼν ἐκβαλεῖν ἱμείρεται,

ὑφεὶς μάγον τοιόνδε μηχανορράφον,

δόλιον ἀγύρτην, ὅστις ἐν τοῖς κέρδεσιν

μόνον δέδορκε, τὴν τέχνην δ’ ἔφυ τυφλός.

ἐπεί, φέρ’ εἰπέ, ποῦ σὺ μάντις εἶ σαφής;

390

πῶς οὐκ, ὅθ’ ἡ ῥαψῳδὸς ἐνθάδ’ ἦν κύων,

ηὔδας τι τοῖσδ’ ἀστοῖσιν ἐκλυτήριον;

καίτοι τό γ’ αἴνιγμ’ οὐχὶ τοὐπιόντος ἦν

ἀνδρὸς διειπεῖν, ἀλλὰ μαντείας ἔδει:

ἣν οὔτ’ ἀπ’ οἰωνῶν σὺ προυφάνης ἔχων

395

οὔτ’ ἐκ θεῶν του γνωτόν: ἀλλ’ ἐγὼ μολών,

ὁ μηδὲν εἰδὼς Οἰδίπους, ἔπαυσά νιν,

γνώμῃ κυρήσας οὐδ’ ἀπ’, οἰωνῶν μαθών:

ὃν δὴ σὺ πειρᾷς ἐκβαλεῖν, δοκῶν θρόνοις

παραστατήσειν τοῖς Κρεοντείοις πέλας.

400

κλαίων δοκεῖς μοι καὶ σὺ χὠ συνθεὶς τάδε

ἀγηλατήσειν: εἰ δὲ μὴ ’δόκεις γέρων

εἶναι, παθὼν ἔγνως ἂν οἷά περ φρονεῖς.

Χορός

ἡμῖν μὲν εἰκάζουσι καὶ τὰ τοῦδ’ ἔπη

ὀργῇ λελέχθαι καὶ τά σ’, Οἰδίπους, δοκεῖ,

405

δεῖ δ’ οὐ τοιούτων, ἀλλ’ ὅπως τὰ τοῦ θεοῦ

μαντεῖ’ ἄριστα λύσομεν, τόδε σκοπεῖν.

Τειρεσίας

εἰ καὶ τυραννεῖς, ἐξισωτέον τὸ γοῦν

ἴσ’ ἀντιλέξαι: τοῦδε γὰρ κἀγὼ κρατῶ.

οὐ γάρ τι σοὶ ζῶ δοῦλος, ἀλλὰ Λοξίᾳ:

410

ὥστ’ οὐ Κρέοντος προστάτου γεγράψομαι.

λέγω δ’, ἐπειδὴ καὶ τυφλόν μ’ ὠνείδισας:

σὺ καὶ δέδορκας κοὐ βλέπεις ἵν’ εἶ κακοῦ,

οὐδ’ ἔνθα ναίεις, οὐδ’ ὅτων οἰκεῖς μέτα.

ἆρ’ οἶσθ’ ἀφ’ ὧν εἶ; καὶ λέληθας ἐχθρὸς ὢν

415

τοῖς σοῖσιν αὐτοῦ νέρθε κἀπὶ γῆς ἄνω,

καί σ’ ἀμφιπλὴξ μητρός τε καὶ τοῦ σοῦ πατρὸς

ἐλᾷ ποτ’ ἐκ γῆς τῆσδε δεινόπους ἀρά,

βλέποντα νῦν μὲν ὄρθ’, ἔπειτα δὲ σκότον.

βοῆς δὲ τῆς σῆς ποῖος οὐκ ἔσται λιμήν,

420

ποῖος Κιθαιρὼν οὐχὶ σύμφωνος τάχα,

ὅταν καταίσθῃ τὸν ὑμέναιον, ὃν δόμοις

ἄνορμον εἰσέπλευσας, εὐπλοίας τυχών;

ἄλλων δὲ πλῆθος οὐκ ἐπαισθάνει κακῶν,

ἅ σ’ ἐξισώσει σοί τε καὶ τοῖς σοῖς τέκνοις.

425

πρὸς ταῦτα καὶ Κρέοντα καὶ τοὐμὸν στόμα

προπηλάκιζε: σοῦ γὰρ οὐκ ἔστιν βροτῶν

κάκιον ὅστις ἐκτριβήσεταί ποτε.

Οἰδίπους

ἦ ταῦτα δῆτ’ ἀνεκτὰ πρὸς τούτου κλύειν;

οὐκ εἰς ὄλεθρον; οὐχὶ θᾶσσον; οὐ πάλιν

430

ἄψορρος οἴκων τῶνδ’ ἀποστραφεὶς ἄπει;

Τειρεσίας

οὐδ’ ἱκόμην ἔγωγ’ ἄν, εἰ σὺ μὴ ’κάλεις.

Οἰδίπους

οὐ γάρ τί σ’ ᾔδη μῶρα φωνήσοντ’, ἐπεὶ

σχολῇ σ’ ἂν οἴκους τοὺς ἐμοὺς ἐστειλάμην.

Τειρεσίας

ἡμεῖς τοιοίδ’ ἔφυμεν, ὡς μὲν σοὶ δοκεῖ,

435

μῶροι, γονεῦσι δ’, οἵ σ’ ἔφυσαν, ἔμφρονες.

Οἰδίπους

ποίοισι; μεῖνον, τίς δέ μ’ ἐκφύει βροτῶν;

Τειρεσίας

ἥδ’ ἡμέρα φύσει σε καὶ διαφθερεῖ.

Οἰδίπους

ὡς πάντ’ ἄγαν αἰνικτὰ κἀσαφῆ λέγεις.

Τειρεσίας

οὔκουν σὺ ταῦτ’ ἄριστος εὑρίσκειν ἔφυς;

440

Οἰδίπους

τοιαῦτ’ ὀνείδιζ’, οἷς ἔμ’ εὑρήσεις μέγαν.

Τειρεσίας

αὕτη γε μέντοι σ’ ἡ τύχη διώλεσεν.

Οἰδίπους

ἀλλ’ εἰ πόλιν τήνδ’ ἐξέσωσ’, οὔ μοι μέλει.

Τειρεσίας

ἄπειμι τοίνυν: καὶ σύ, παῖ, κόμιζέ με.

Οἰδίπους

κομιζέτω δῆθ’: ὡς παρὼν σύ γ’ ἐμποδὼν

445

ὀχλεῖς, συθείς τ’ ἂν οὐκ ἂν ἀλγύνοις πλέον.

Τειρεσίας

εἰπὼν ἄπειμ’ ὧν οὕνεκ’, ἦλθον, οὐ τὸ σὸν

δείσας πρόσωπον: οὐ γὰρ ἔσθ’ ὅπου μ’ ὀλεῖς.

λέγω δέ σοι: τὸν ἄνδρα τοῦτον, ὃν πάλαι

ζητεῖς ἀπειλῶν κἀνακηρύσσων φόνον

450

τὸν Λαΐειον, οὗτός ἐστιν ἐνθάδε,

ξένος λόγῳ μέτοικος, εἶτα δ’ ἐγγενὴς

φανήσεται Θηβαῖος, οὐδ’ ἡσθήσεται

τῇ ξυμφορᾷ: τυφλὸς γὰρ ἐκ δεδορκότος

καὶ πτωχὸς ἀντὶ πλουσίου ξένην ἔπι

455

σκήπτρῳ προδεικνὺς γαῖαν ἐμπορεύσεται.

φανήσεται δὲ παισὶ τοῖς αὑτοῦ ξυνὼν

ἀδελφὸς αὑτὸς καὶ πατήρ, κἀξ ἧς ἔφυ

γυναικὸς υἱὸς καὶ πόσις, καὶ τοῦ πατρὸς

ὁμόσπορός τε καὶ φονεύς. καὶ ταῦτ’ ἰὼν

460

εἴσω λογίζου: κἂν λάβῃς ἐψευσμένον,

φάσκειν ἔμ’ ἤδη μαντικῇ μηδὲν φρονεῖν.

Στροφὴ α´

Χορός

τίς ὅντιν’ ἁ θεσπιέπεια Δελφὶς εἶπε πέτρα

ἄρρητ’ ἀρρήτων τελέσαντα φοινίαισι χερσίν;

465

ὥρα νιν ἀελλάδων

ἵππων σθεναρώτερον

φυγᾷ πόδα νωμᾶν.

ἔνοπλος γὰρ ἐπ’ αὐτὸν ἐπενθρῴσκει

πυρὶ καὶ στεροπαῖς ὁ Διὸς γενέτας,

470

δειναὶ δ’ ἅμ’ ἕπονται

κῆρες ἀναπλάκητοι

Ἀντιστροφὴ α´

Χορός

ἔλαμψε γὰρ τοῦ νιφόεντος ἀρτίως φανεῖσα

φάμα Παρνασοῦ τὸν ἄδηλον ἄνδρα πάντ’ ἰχνεύειν.

φοιτᾷ γὰρ ὑπ’ ἀγρίαν

475

ὕλαν ἀνά τ’ ἄντρα καὶ

πέτρας ἰσόταυρος

μέλεος μελέῳ ποδὶ χηρεύων,

τὰ μεσόμφαλα γᾶς ἀπονοσφίζων

480

μαντεῖα: τὰ δ’ ἀεὶ

ζῶντα περιποτᾶται.

Στροφὴ β´

Χορός

δεινὰ μὲν οὖν, δεινὰ ταράσσει σοφὸς οἰωνοθέτας

οὔτε δοκοῦντ’ οὔτ’ ἀποφάσκονθ’: ὅ τι λέξω δ’ ἀπορῶ.

485

πέτομαι δ’ ἐλπίσιν οὔτ’, ἐνθάδ’ ὁρῶν οὔτ’ ὀπίσω.

τί γὰρ ἢ Λαβδακίδαις

ἢ τῷ Πολύβου νεῖκος ἔκειτ’, οὔτε πάροιθέν ποτ’ ἔγωγ’

490

ἔμαθον, πρὸς ὅτου δὴ βασανίζων βασάνῳ

ἐπὶ τὰν ἐπίδαμον φάτιν εἶμ’ Οἰδιπόδα Λαβδακίδαις

ἐπίκουρος ἀδήλων θανάτων.

495

Ἀντιστροφὴ β´

Χορός

ἀλλ’ ὁ μὲν οὖν Ζεὺς ὅ τ’ Ἀπόλλων ξυνετοὶ καὶ τὰ βροτῶν

εἰδότες: ἀνδρῶν δ’ ὅτι μάντις πλέον ἢ ’γὼ φέρεται,

500

κρίσις οὔκ ἔστιν ἀλαθής: σοφίᾳ δ’ ἂν σοφίαν

παραμείψειεν ἀνήρ.

ἀλλ’ οὔποτ’ ἔγωγ’ ἄν, πρὶν ἴδοιμ’ ὀρθὸν ἔπος, μεμφομένων ἂν καταφαίην.

505

φανερὰ γὰρ ἐπ’ αὐτῷ, πτερόεσσ’ ἦλθε κόρα

ποτέ, καὶ σοφὸς ὤφθη βασάνῳ θ’ ἁδύπολις τῷ ἀπ’ ἐμᾶς

510

φρενὸς οὔποτ’ ὀφλήσει κακίαν.

Κρέων

ἄνδρες πολῖται, δείν’ ἔπη πεπυσμένος

κατηγορεῖν μου τὸν τύραννον Οἰδίπουν,

πάρειμ’ ἀτλητῶν. εἰ γὰρ ἐν ταῖς ξυμφοραῖς

515

ταῖς νῦν νομίζει πρός γ’ ἐμοῦ πεπονθέναι

λόγοισιν εἴτ’ ἔργοισιν εἰς βλάβην φέρον,

οὔτοι βίου μοι τοῦ μακραίωνος πόθος,

φέροντι τήνδε βάξιν. οὐ γὰρ εἰς ἁπλοῦν

ἡ ζημία μοι τοῦ λόγου τούτου φέρει,

520

ἀλλ’ ἐς μέγιστον, εἰ κακὸς μὲν ἐν πόλει,

κακὸς δὲ πρὸς σοῦ καὶ φίλων κεκλήσομαι.

Χορός

ἀλλ’ ἦλθε μὲν δὴ τοῦτο τοὔνειδος τάχ’ ἂν

ὀργῇ βιασθὲν μᾶλλον ἢ γνώμῃ φρενῶν.

Κρέων

τοὔπος δ’ ἐφάνθη, ταῖς ἐμαῖς γνώμαις ὅτι

525

πεισθεὶς ὁ μάντις τοὺς λόγους ψευδεῖς λέγοι;

Χορός

ηὐδᾶτο μὲν τάδ’, οἶδα δ’ οὐ γνώμῃ τίνι.

Κρέων

ἐξ ὀμμάτων δ’ ὀρθῶν τε κἀξ ὀρθῆς φρενὸς

κατηγορεῖτο τοὐπίκλημα τοῦτό μου;

Χορός

οὐκ οἶδ’: ἃ γὰρ δρῶσ’, οἱ κρατοῦντες οὐχ ὁρῶ.

530

αὐτὸς δ’ ὅδ’ ἤδη δωμάτων ἔξω περᾷ.

Οἰδίπους

οὗτος σύ, πῶς δεῦρ’ ἦλθες; ἦ τοσόνδ’ ἔχεις

τόλμης πρόσωπον ὥστε τὰς ἐμὰς στέγας

ἵκου, φονεὺς ὢν τοῦδε τἀνδρὸς ἐμφανῶς

λῃστής τ’ ἐναργὴς τῆς ἐμῆς τυραννίδος;

535

φέρ’ εἰπὲ πρὸς θεῶν, δειλίαν ἢ μωρίαν

ἰδών τιν’ ἔν μοι ταῦτ’ ἐβουλεύσω ποεῖν;

ἢ τοὔργον ὡς οὐ γνωριοῖμί σου τόδε

δόλῳ προσέρπον ἢ οὐκ ἀλεξοίμην μαθών;

ἆρ’ οὐχὶ μῶρόν ἐστι τοὐγχείρημά σου,

540

ἄνευ τε πλήθους καὶ φίλων τυραννίδα

θηρᾶν, ὃ πλήθει χρήμασίν θ’ ἁλίσκεται;

Κρέων

οἶσθ’ ὡς πόησον; ἀντὶ τῶν εἰρημένων

ἴσ’ ἀντάκουσον, κᾆτα κρῖν’ αὐτὸς μαθών.

Οἰδίπους

λέγειν σὺ δεινός, μανθάνειν δ’ ἐγὼ κακὸς

545

σοῦ: δυσμενῆ γὰρ καὶ βαρύν σ’ ηὕρηκ’ ἐμοί.

Κρέων

τοῦτ’ αὐτὸ νῦν μου πρῶτ’ ἄκουσον ὡς ἐρῶ.

Οἰδίπους

τοῦτ’ αὐτὸ μή μοι φράζ’, ὅπως οὐκ εἶ κακός.

Κρέων

εἴ τοι νομίζεις κτῆμα τὴν αὐθαδίαν

εἶναί τι τοῦ νοῦ χωρίς, οὐκ ὀρθῶς φρονεῖς.

550

Οἰδίπους

εἴ τοι νομίζεις ἄνδρα συγγενῆ κακῶς

δρῶν οὐχ ὑφέξειν τὴν δίκην, οὐκ εὖ φρονεῖς.

Κρέων

ξύμφημί σοι ταῦτ’ ἔνδικ’ εἰρῆσθαι: τὸ δὲ

πάθημ’ ὁποῖον φὴς παθεῖν, δίδασκέ με.

Οἰδίπους

ἔπειθες ἢ οὐκ ἔπειθες, ὡς χρείη μ’ ἐπὶ

555

τὸν σεμνόμαντιν ἄνδρα πέμψασθαί τινα;

Κρέων

καὶ νῦν ἔθ’ αὑτός εἰμι τῷ βουλεύματι.

Οἰδίπους

πόσον τιν’ ἤδη δῆθ’ ὁ Λάϊος χρόνον

Κρέων

δέδρακε ποῖον ἔργον; οὐ γὰρ ἐννοῶ.

Οἰδίπους

ἄφαντος ἔρρει θανασίμῳ χειρώματι;

560

Κρέων

μακροὶ παλαιοί τ’ ἂν μετρηθεῖεν χρόνοι.

Οἰδίπους

τότ’ οὖν ὁ μάντις οὗτος ἦν ἐν τῇ τέχνῃ;

Κρέων

σοφός γ’ ὁμοίως κἀξ ἴσου τιμώμενος.

Οἰδίπους

ἐμνήσατ’ οὖν ἐμοῦ τι τῷ τότ’ ἐν χρόνῳ;

Κρέων

οὔκουν ἐμοῦ γ’ ἑστῶτος οὐδαμοῦ πέλας.

565

Οἰδίπους

ἀλλ’ οὐκ ἔρευναν τοῦ κτανόντος ἔσχετε;

Κρέων

παρέσχομεν, πῶς δ’ οὐχί; κοὐκ ἠκούσαμεν.

Οἰδίπους

πῶς οὖν τόθ’ οὗτος ὁ σοφὸς οὐκ ηὔδα τάδε;

Κρέων

οὐκ οἶδ’: ἐφ’ οἷς γὰρ μὴ φρονῶ σιγᾶν φιλῶ.

Οἰδίπους

τοσόνδε γ’ οἶσθα καὶ λέγοις ἂν εὖ φρονῶν.

570

Κρέων

ποῖον τόδ’; εἰ γὰρ οἶδά γ’, οὐκ ἀρνήσομαι.

Οἰδίπους

ὁθούνεκ’, εἰ μὴ σοὶ ξυνῆλθε, τάσδ’ ἐμὰς

οὐκ ἄν ποτ’ εἶπε Λαΐου διαφθοράς.

Κρέων

εἰ μὲν λέγει τάδ’, αὐτὸς οἶσθ’: ἐγὼ δὲ σοῦ

μαθεῖν δικαιῶ ταὔθ’ ἅπερ κἀμοῦ σὺ νῦν.

575

Οἰδίπους

ἐκμάνθαν’: οὐ γὰρ δὴ φονεὺς ἁλώσομαι.

Κρέων

τί δῆτ’; ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν γήμας ἔχεις;

Οἰδίπους

ἄρνησις οὐκ ἔνεστιν ὧν ἀνιστορεῖς.

Κρέων

ἄρχεις δ’ ἐκείνῃ ταὐτὰ γῆς ἴσον νέμων;

Οἰδίπους

ἃν ᾖ θέλουσα πάντ’ ἐμοῦ κομίζεται.

580

Κρέων

οὔκουν ἰσοῦμαι σφῷν ἐγὼ δυοῖν τρίτος;

Οἰδίπους

ἐνταῦθα γὰρ δὴ καὶ κακὸς φαίνει φίλος.

Κρέων

οὔκ, εἰ διδοίης γ’ ὡς ἐγὼ σαυτῷ λόγον.

σκέψαι δὲ τοῦτο πρῶτον, εἴ τιν’ ἂν δοκεῖς

ἄρχειν ἑλέσθαι ξὺν φόβοισι μᾶλλον ἢ

585

ἄτρεστον εὕδοντ’, εἰ τά γ’ αὔθ’ ἕξει κράτη.

ἐγὼ μὲν οὖν οὔτ’ αὐτὸς ἱμείρων ἔφυν

τύραννος εἶναι μᾶλλον ἢ τύραννα δρᾶν,

οὔτ’ ἄλλος ὅστις σωφρονεῖν ἐπίσταται.

νῦν μὲν γὰρ ἐκ σοῦ πάντ’ ἄνευ φόβου φέρω,

590

εἰ δ’ αὐτὸς ἦρχον, πολλὰ κἂν ἄκων ἔδρων.

πῶς δῆτ’ ἐμοὶ τυραννὶς ἡδίων ἔχειν

ἀρχῆς ἀλύπου καὶ δυναστείας ἔφυ;

οὔπω τοσοῦτον ἠπατημένος κυρῶ

ὥστ’ ἄλλα χρῄζειν ἢ τὰ σὺν κέρδει καλά.

595

νῦν πᾶσι χαίρω, νῦν με πᾶς ἀσπάζεται,

νῦν οἱ σέθεν χρῄζοντες ἐκκαλοῦσί με:

τὸ γὰρ τυχεῖν αὐτοῖσι πᾶν ἐνταῦθ’ ἔνι.

πῶς δῆτ’ ἐγὼ κεῖν’ ἂν λάβοιμ’ ἀφεὶς τάδε;

οὐκ ἂν γένοιτο νοῦς κακὸς καλῶς φρονῶν.

600

ἀλλ’ οὔτ’ ἐραστὴς τῆσδε τῆς γνώμης ἔφυν

οὔτ’ ἂν μετ’ ἄλλου δρῶντος ἂν τλαίην ποτέ.

καὶ τῶνδ’ ἔλεγχον τοῦτο μὲν Πυθώδ’ ἰὼν

πεύθου τὰ χρησθέντ’ εἰ σαφῶς ἤγγειλά σοι:

τοῦτ’ ἄλλ’, ἐάν με τῷ τερασκόπῳ λάβῃς

605

κοινῇ τι βουλεύσαντα, μή μ’ ἁπλῇ κτάνῃς

ψήφῳ, διπλῇ δέ, τῇ τ’ ἐμῇ καὶ σῇ, λαβών:

γνώμῃ δ’ ἀδήλῳ μή με χωρὶς αἰτιῶ.

οὐ γὰρ δίκαιον οὔτε τοὺς κακοὺς μάτην

χρηστοὺς νομίζειν οὔτε τοὺς χρηστοὺς κακούς.

610

φίλον γὰρ ἐσθλὸν ἐκβαλεῖν ἴσον λέγω

καὶ τὸν παρ’ αὑτῷ βίοτον, ὃν πλεῖστον, φιλεῖ.

ἀλλ’ ἐν χρόνῳ γνώσει τάδ’ ἀσφαλῶς, ἐπεὶ

χρόνος δίκαιον ἄνδρα δείκνυσιν μόνος:

κακὸν δὲ κἂν ἐν ἡμέρᾳ γνοίης μιᾷ.

615

Χορός

καλῶς ἔλεξεν εὐλαβουμένῳ πεσεῖν,

ἄναξ: φρονεῖν γὰρ οἱ ταχεῖς οὐκ ἀσφαλεῖς.

Οἰδίπους

ὅταν ταχύς τις οὑπιβουλεύων λάθρᾳ

χωρῇ, ταχὺν δεῖ κἀμὲ βουλεύειν πάλιν:

εἰ δ’ ἡσυχάζων προσμενῶ, τὰ τοῦδε μὲν

620

πεπραγμέν’ ἔσται, τἀμὰ δ’ ἡμαρτημένα.

Κρέων

τί δῆτα χρῄζεις; ἦ με γῆς ἔξω βαλεῖν;

Οἰδίπους

ἥκιστα: θνῄσκειν, οὐ φυγεῖν σε βούλομαι.

ὡς ἂν προδείξῃς οἷόν ἐστι τὸ φθονεῖν.

Κρέων

ὡς οὐχ ὑπείξων οὐδὲ πιστεύσων λέγεις;

625

Οἰδίπους

<*>

Κρέων

οὐ γὰρ φρονοῦντά σ’ εὖ βλέπω.

Οἰδίπους

τὸ γοῦν ἐμόν.

Κρέων

ἀλλ’ ἐξ ἴσου δεῖ κἀμόν.

Οἰδίπους

ἀλλ’ ἔφυς κακός.

Κρέων

εἰ δὲ ξυνίης μηδέν;

Οἰδίπους

ἀρκτέον γ’ ὅμως.

Κρέων

οὔτοι κακῶς γ’ ἄρχοντος.

Οἰδίπους

ὦ πόλις πόλις.

Κρέων

κἀμοὶ πόλεως μέτεστιν, οὐχί σοι μόνῳ.

630

Χορός

παύσασθ’, ἄνακτες: καιρίαν δ’ ὑμῖν ὁρῶ

τήνδ’ ἐκ δόμων στείχουσαν Ἰοκάστην, μεθ’ ἧς

τὸ νῦν παρεστὸς νεῖκος εὖ θέσθαι χρεών.

Ἰοκάστη

τί τὴν ἄβουλον, ὦ ταλαίπωροι, στάσιν

γλώσσης ἐπήρασθ’ οὐδ’ ἐπαισχύνεσθε γῆς

635

οὕτω νοσούσης ἴδια κινοῦντες κακά;

οὐκ εἶ σύ τ’ οἴκους σύ τε, Κρέων, κατὰ στέγας,

καὶ μὴ τὸ μηδὲν ἄλγος εἰς μέγ’ οἴσετε;

Κρέων

ὅμαιμε, δεινά μ’ Οἰδίπους ὁ σὸς πόσις

δρᾶσαι δικαιοῖ δυοῖν ἀποκρίνας κακοῖν

640

ἢ γῆς ἀπῶσαι πατρίδος ἢ κτεῖναι λαβών.

Οἰδίπους

ξύμφημι: δρῶντα γάρ νιν, ὦ γύναι, κακῶς

εἴληφα τοὐμὸν σῶμα σὺν τέχνῃ κακῇ.

Κρέων

μή νυν ὀναίμην, ἀλλ’ ἀραῖος, εἴ σέ τι

δέδρακ’, ὀλοίμην, ὧν ἐπαιτιᾷ με δρᾶν.

645

Ἰοκάστη

ὦ πρὸς θεῶν πίστευσον, Οἰδίπους, τάδε,

μάλιστα μὲν τόνδ’ ὅρκον αἰδεσθεὶς θεῶν,

ἔπειτα κἀμὲ τούσδε θ’ οἳ πάρεισί σοι.

Στροφὴ α´

Χορός

πιθοῦ θελήσας φρονήσας τ’, ἄναξ, λίσσομαι.

Οἰδίπους

τί σοι θέλεις δῆτ’ εἰκάθω;

650

Χορός

τὸν οὔτε πρὶν νήπιον νῦν τ’ ἐν ὅρκῳ μέγαν καταίδεσαι.

Οἰδίπους

οἶσθ’ οὖν ἃ χρῄζεις;

655

Χορός

οἶδα.

Οἰδίπους

φράζε δὴ τί φής.

Χορός

τὸν ἐναγῆ φίλον μήποτ’ ἐν αἰτίᾳ

σὺν ἀφανεῖ λόγῳ σ’ ἄτιμον βαλεῖν.

Οἰδίπους

εὖ νυν ἐπίστω, ταῦθ’ ὅταν ζητῇς, ἐμοὶ

ζητῶν ὄλεθρον ἢ φυγὴν ἐκ τῆσδε γῆς.

Στροφὴ β´

Χορός

οὐ τὸν πάντων θεῶν θεὸν πρόμον

660

Ἅλιον: ἐπεὶ ἄθεος ἄφιλος ὅ τι πύματον

ὀλοίμαν, φρόνησιν εἰ τάνδ’ ἔχω.

ἀλλά μοι δυσμόρῳ γᾶ φθινὰς

665

τρύχει ψυχάν, τάδ’ εἰ κακοῖς κακὰ

προσάψει τοῖς πάλαι τὰ πρὸς σφῷν.

Οἰδίπους

ὁ δ’ οὖν ἴτω, κεἰ χρή με παντελῶς θανεῖν

ἢ γῆς ἄτιμον τῆσδ’ ἀπωσθῆναι βίᾳ.

670

τὸ γὰρ σόν, οὐ τὸ τοῦδ’, ἐποικτίρω στόμα

ἐλεινόν: οὗτος δ’ ἔνθ’ ἂν ᾖ στυγήσεται.

Κρέων

στυγνὸς μὲν εἴκων δῆλος εἶ, βαρὺς δ’, ὅταν

θυμοῦ περάσῃς: αἱ δὲ τοιαῦται φύσεις

αὑταῖς δικαίως εἰσὶν ἄλγισται φέρειν.

675

Οἰδίπους

οὔκουν μ’ ἐάσεις κἀκτὸς εἶ;

Κρέων

πορεύσομαι,

σοῦ μὲν τυχὼν ἀγνῶτος, ἐν δὲ τοῖσδ’ ἴσος.

Ἀντιστροφὴ α´

Χορός

γύναι, τί μέλλεις κομίζειν δόμων τόνδ’ ἔσω;

Ἰοκάστη

μαθοῦσά γ’ ἥτις ἡ τύχη.

680

Χορός

δόκησις ἀγνὼς λόγων ἦλθε, δάπτει δὲ καὶ τὸ μὴ

’νδικον.

Ἰοκάστη

ἀμφοῖν ἀπ’ αὐτοῖν;

Χορός

ναίχι.

Ἰοκάστη

καὶ τίς ἦν λόγος;

Χορός

ἅλις ἔμοιγ’, ἅλις, γᾶς προπονουμένας,

685

φαίνεται ἔνθ’ ἔληξεν αὐτοῦ μένειν.

Οἰδίπους

ὁρᾷς ἵν’ ἥκεις, ἀγαθὸς ὢν γνώμην ἀνήρ,

τοὐμὸν παριεὶς καὶ καταμβλύνων κέαρ;

Ἀντιστροφὴ β´

Χορός

ὦναξ, εἶπον μὲν οὐχ ἅπαξ μόνον,

690

ἴσθι δὲ παραφρόνιμον, ἄπορον ἐπὶ φρόνιμα

πεφάνθαι μ’ ἄν, εἴ σ’ ἐνοσφιζόμαν,

ὅς τ’ ἐμὰν γᾶν φίλαν ἐν πόνοις

ἀλύουσαν κατ’ ὀρθὸν οὔρισας,

695

τανῦν τ’ εὔπομπος, ἂν γένοιο.

Ἰοκάστη

πρὸς θεῶν δίδαξον κἄμ’, ἄναξ, ὅτου ποτὲ

μῆνιν τοσήνδε πράγματος στήσας ἔχεις.

Οἰδίπους

ἐρῶ: σὲ γὰρ τῶνδ’ ἐς πλέον, γύναι, σέβω:

700

Κρέοντος, οἷά μοι βεβουλευκὼς ἔχει.

Ἰοκάστη

λέγ’, εἰ σαφῶς τὸ νεῖκος ἐγκαλῶν ἐρεῖς.

Οἰδίπους

φονέα με φησὶ Λαΐου καθεστάναι.

Ἰοκάστη

αὐτὸς ξυνειδὼς ἢ μαθὼν ἄλλου πάρα;

Οἰδίπους

μάντιν μὲν οὖν κακοῦργον εἰσπέμψας, ἐπεὶ

705

τό γ’ εἰς ἑαυτὸν πᾶν ἐλευθεροῖ στόμα.

Ἰοκάστη

σύ νυν ἀφεὶς σεαυτὸν ὧν λέγεις πέρι

ἐμοῦ ’πάκουσον, καὶ μάθ’ οὕνεκ’ ἐστί σοι

βρότειον οὐδὲν μαντικῆς ἔχον τέχνης.

φανῶ δέ σοι σημεῖα τῶνδε σύντομα.

710

χρησμὸς γὰρ ἦλθε Λαΐῳ ποτ’, οὐκ ἐρῶ

Φοίβου γ’ ἄπ’ αὐτοῦ, τῶν δ’ ὑπηρετῶν ἄπο,

ὡς αὐτὸν ἕξοι μοῖρα πρὸς παιδὸς θανεῖν,

ὅστις γένοιτ’ ἐμοῦ τε κἀκείνου πάρα.

καὶ τὸν μέν, ὥσπερ γ’ ἡ φάτις, ξένοι ποτὲ

715

λῃσταὶ φονεύουσ’ ἐν τριπλαῖς ἁμαξιτοῖς:

παιδὸς δὲ βλάστας οὐ διέσχον ἡμέραι

τρεῖς, καί νιν ἄρθρα κεῖνος ἐνζεύξας ποδοῖν

ἔρριψεν ἄλλων χερσὶν ἄβατον εἰς ὄρος.

κἀνταῦθ’ Ἀπόλλων οὔτ’ ἐκεῖνον ἤνυσεν

720

φονέα γενέσθαι πατρὸς οὔτε Λάϊον

τὸ δεινὸν οὑφοβεῖτο πρὸς παιδὸς θανεῖν.

τοιαῦτα φῆμαι μαντικαὶ διώρισαν,

ὧν ἐντρέπου σὺ μηδέν: ὧν γὰρ ἂν θεὸς

χρείαν ἐρευνᾷ, ῥᾳδίως αὐτὸς φανεῖ.

725

Οἰδίπους

οἷόν μ’ ἀκούσαντ’ ἀρτίως ἔχει, γύναι,

ψυχῆς πλάνημα κἀνακίνησις φρενῶν.

Ἰοκάστη

ποίας μερίμνης τοῦθ’ ὑποστραφεὶς λέγεις;

Οἰδίπους

ἔδοξ’ ἀκοῦσαι σοῦ τόδ’, ὡς ὁ Λάϊος

κατασφαγείη πρὸς τριπλαῖς ἁμαξιτοῖς.

730

Ἰοκάστη

ηὐδᾶτο γὰρ ταῦτ’ οὐδέ πω λήξαντ’ ἔχει.

Οἰδίπους

καὶ ποῦ ’σθ’ ὁ χῶρος οὗτος οὗ τόδ’ ἦν πάθος;

Ἰοκάστη

Φωκὶς μὲν ἡ γῆ κλῄζεται, σχιστὴ δ’ ὁδὸς

ἐς ταὐτὸ Δελφῶν κἀπὸ Δαυλίας ἄγει.

Οἰδίπους

καὶ τίς χρόνος τοῖσδ’ ἐστὶν οὑξεληλυθώς;

735

Ἰοκάστη

σχεδόν τι πρόσθεν ἢ σὺ τῆσδ’ ἔχων χθονὸς

ἀρχὴν ἐφαίνου, τοῦτ’ ἐκηρύχθη πόλει.

Οἰδίπους

ὦ Ζεῦ, τί μου δρᾶσαι βεβούλευσαι πέρι;

Ἰοκάστη

τί δ’ ἐστί σοι τοῦτ’, Οἰδίπους, ἐνθύμιον;

Οἰδίπους

μήπω μ’ ἐρώτα: τὸν δὲ Λάϊον φύσιν

740

τίν’ ἦλθε φράζε, τίνα δ’ ἀκμὴν ἥβης ἔχων.

Ἰοκάστη

μέγας, χνοάζων ἄρτι λευκανθὲς κάρα,

μορφῆς δὲ τῆς σῆς οὐκ ἀπεστάτει πολύ.

Οἰδίπους

οἴμοι τάλας: ἔοικ’ ἐμαυτὸν εἰς ἀρὰς

δεινὰς προβάλλων ἀρτίως οὐκ εἰδέναι.

745

Ἰοκάστη

πῶς φῄς; ὀκνῶ τοι πρός σ’ ἀποσκοποῦσ’, ἄναξ.

Οἰδίπους

δεινῶς ἀθυμῶ μὴ βλέπων ὁ μάντις ᾖ:

δείξεις δὲ μᾶλλον, ἢν ἓν ἐξείπῃς ἔτι.

Ἰοκάστη

καὶ μὴν ὀκνῶ μέν, ἃ δ’ ἂν ἔρῃ μαθοῦσ’ ἐρῶ.

Οἰδίπους

πότερον ἐχώρει βαιὸς ἢ πολλοὺς ἔχων

750

ἄνδρας λοχίτας, οἷ’ ἀνὴρ ἀρχηγέτης;

Ἰοκάστη

πέντ’ ἦσαν οἱ ξύμπαντες, ἐν δ’ αὐτοῖσιν ἦν

κῆρυξ: ἀπήνη δ’ ἦγε Λάϊον μία.

Οἰδίπους

αἰαῖ, τάδ’ ἤδη διαφανῆ. τίς ἦν ποτε

ὁ τούσδε λέξας τοὺς λόγους ὑμῖν, γύναι;

755

Ἰοκάστη

οἰκεύς τις, ὅσπερ ἵκετ’ ἐκσωθεὶς μόνος.

Οἰδίπους

ἦ κἀν δόμοισι τυγχάνει τανῦν παρών;

Ἰοκάστη

οὐ δῆτ’: ἀφ’ οὗ γὰρ κεῖθεν ἦλθε καὶ κράτη

σέ τ’ εἶδ’ ἔχοντα Λάϊόν τ’ ὀλωλότα,

ἐξικέτευσε τῆς ἐμῆς χειρὸς θιγὼν

760

ἀγρούς σφε πέμψαι κἀπὶ ποιμνίων νομάς,

ὡς πλεῖστον εἴη τοῦδ’ ἄποπτος ἄστεως.

κἄπεμψ’ ἐγώ νιν: ἄξιος γὰρ οἷ’ ἀνὴρ

δοῦλος φέρειν ἦν τῆσδε καὶ μείζω χάριν.

Οἰδίπους

πῶς ἂν μόλοι δῆθ’ ἡμὶν ἐν τάχει πάλιν;

765

Ἰοκάστη

πάρεστιν: ἀλλὰ πρὸς τί τοῦτ’ ἐφίεσαι;

Οἰδίπους

δέδοικ’ ἐμαυτόν, ὦ γύναι, μὴ πόλλ’ ἄγαν

εἰρημέν’ ᾖ μοι δι’ ἅ νιν εἰσιδεῖν θέλω.

Ἰοκάστη

ἀλλ’ ἵξεται μέν: ἀξία δέ που μαθεῖν

κἀγὼ τά γ’ ἐν σοὶ δυσφόρως ἔχοντ’, ἄναξ.

770

Οἰδίπους

κοὐ μὴ στερηθῇς γ’, ἐς τοσοῦτον ἐλπίδων

ἐμοῦ βεβῶτος. τῷ γὰρ ἂν καὶ μείζονι

λέξαιμ’ ἂν ἢ σοί, διὰ τύχης τοιᾶσδ’ ἰών;

ἐμοὶ πατὴρ μὲν Πόλυβος ἦν Κορίνθιος,

μήτηρ δὲ Μερόπη Δωρίς. ἠγόμην δ’ ἀνὴρ

775

ἀστῶν μέγιστος τῶν ἐκεῖ, πρίν μοι τύχη

τοιάδ’ ἐπέστη, θαυμάσαι μὲν ἀξία,

σπουδῆς γε μέντοι τῆς ἐμῆς οὐκ ἀξία.

ἀνὴρ γὰρ ἐν δείπνοις μ’ ὑπερπλησθεὶς μέθῃ

καλεῖ παρ’ οἴνῳ, πλαστὸς ὡς εἴην πατρί.

780

κἀγὼ βαρυνθεὶς τὴν μὲν οὖσαν ἡμέραν

μόλις κατέσχον, θἀτέρᾳ δ’ ἰὼν πέλας

μητρὸς πατρός τ’ ἤλεγχον: οἱ δὲ δυσφόρως

τοὔνειδος ἦγον τῷ μεθέντι τὸν λόγον.

κἀγὼ τὰ μὲν κείνοιν ἐτερπόμην, ὅμως δ’

785

ἔκνιζέ μ’ ἀεὶ τοῦθ’: ὑφεῖρπε γὰρ πολύ.

λάθρᾳ δὲ μητρὸς καὶ πατρὸς πορεύομαι

Πυθώδε, καί μ’ ὁ Φοῖβος ὧν μὲν ἱκόμην

ἄτιμον ἐξέπεμψεν, ἄλλα δ’ ἄθλια

καὶ δεινὰ καὶ δύστηνα προύφηνεν λέγων,

790

ὡς μητρὶ μὲν χρείη με μιχθῆναι, γένος δ’

ἄτλητον ἀνθρώποισι δηλώσοιμ’ ὁρᾶν,

φονεὺς δ’ ἐσοίμην τοῦ φυτεύσαντος πατρός.

κἀγὼ ’πακούσας ταῦτα τὴν Κορινθίαν,

ἄστροις τὸ λοιπὸν ἐκμετρούμενος, χθόνα

795

ἔφευγον, ἔνθα μήποτ’ ὀψοίμην κακῶν

χρησμῶν ὀνείδη τῶν ἐμῶν τελούμενα.

στείχων δ’ ἱκνοῦμαι τούσδε τοὺς χώρους, ἐν οἷς

σὺ τὸν τύραννον τοῦτον ὄλλυσθαι λέγεις.

καί σοι, γύναι, τἀληθὲς ἐξερῶ. τριπλῆς

800

ὅτ’ ἦ κελεύθου τῆσδ’ ὁδοιπορῶν πέλας,

ἐνταῦθά μοι κῆρύξ τε κἀπὶ πωλικῆς

ἀνὴρ ἀπήνης ἐμβεβώς, οἷον σὺ φῇς,

ξυνηντίαζον: κἀξ ὁδοῦ μ’ ὅ θ’ ἡγεμὼν

αὐτός θ’ ὁ πρέσβυς πρὸς βίαν ἠλαυνέτην.

805

κἀγὼ τὸν ἐκτρέποντα, τὸν τροχηλάτην,

παίω δι’ ὀργῆς: καί μ’ ὁ πρέσβυς ὡς ὁρᾷ,

ὄχου παραστείχοντα τηρήσας, μέσον

κάρα διπλοῖς κέντροισί μου καθίκετο.

οὐ μὴν ἴσην γ’ ἔτισεν, ἀλλὰ συντόμως

810

σκήπτρῳ τυπεὶς ἐκ τῆσδε χειρὸς ὕπτιος

μέσης ἀπήνης εὐθὺς ἐκκυλίνδεται:

κτείνω δὲ τοὺς ξύμπαντας. εἰ δὲ τῷ ξένῳ

τούτῳ προσήκει Λαΐου τι συγγενές,

τίς τοῦδέ γ’ ἀνδρός ἐστιν ἀθλιώτερος;

815

τίς ἐχθροδαίμων μᾶλλον ἂν γένοιτ’ ἀνήρ;

ὃν μὴ ξένων ἔξεστι μηδ’ ἀστῶν τινι

δόμοις δέχεσθαι μηδὲ προσφωνεῖν τινα,

ὠθεῖν δ’ ἀπ’ οἴκων. καὶ τάδ’ οὔτις ἄλλος ἦν

ἢ ’γὼ ’π’ ἐμαυτῷ τάσδ’ ἀρὰς ὁ προστιθείς.

820

λέχη δὲ τοῦ θανόντος ἐκ χεροῖν ἐμαῖν

χραίνω, δι’ ὧνπερ ὤλετ’: ἆρ’ ἔφυν κακός;

ἆρ’ οὐχὶ πᾶς ἄναγνος; εἴ με χρὴ φυγεῖν,

καί μοι φυγόντι μἤστι τοὺς ἐμοὺς ἰδεῖν

μηδ’ ἐμβατεύειν πατρίδος, ἢ γάμοις με δεῖ

825

μητρὸς ζυγῆναι καὶ πατέρα κατακτανεῖν

Πόλυβον, ὃς ἐξέφυσε κἀξέθρεψέ με.

ἆρ’ οὐκ ἀπ’ ὠμοῦ ταῦτα δαίμονός τις ἂν

κρίνων ἐπ’ ἀνδρὶ τῷδ’ ἂν ὀρθοίη λόγον;

μὴ δῆτα, μὴ δῆτ’, ὦ θεῶν ἁγνὸν σέβας,

830

ἴδοιμι ταύτην ἡμέραν, ἀλλ’ ἐκ βροτῶν

βαίην ἄφαντος πρόσθεν ἢ τοιάνδ’ ἰδεῖν

κηλῖδ’ ἐμαυτῷ συμφορᾶς ἀφιγμένην.

Χορός

ἡμῖν μέν, ὦναξ, ταῦτ’ ὀκνήρ’: ἕως δ’ ἂν οὖν

πρὸς τοῦ παρόντος ἐκμάθῃς, ἔχ’ ἐλπίδα.

835

Οἰδίπους

καὶ μὴν τοσοῦτόν γ’ ἐστί μοι τῆς ἐλπίδος,

τὸν ἄνδρα τὸν βοτῆρα προσμεῖναι μόνον.

Ἰοκάστη

πεφασμένου δὲ τίς ποθ’ ἡ προθυμία;

Οἰδίπους

ἐγὼ διδάξω σ’: ἢν γὰρ εὑρεθῇ λέγων

σοὶ ταὔτ’, ἔγωγ’ ἂν ἐκπεφευγοίην πάθος.

840

Ἰοκάστη

ποῖον δέ μου περισσὸν ἤκουσας λόγον;

Οἰδίπους

λῃστὰς ἔφασκες αὐτὸν ἄνδρας ἐννέπειν

ὥς νιν κατακτείνειαν. εἰ μὲν οὖν ἔτι

λέξει τὸν αὐτὸν ἀριθμόν, οὐκ ἐγὼ ’κτανον:

οὐ γὰρ γένοιτ’ ἂν εἷς γε τοῖς πολλοῖς ἴσος:

845

εἰ δ’ ἄνδρ’ ἕν’ οἰόζωνον αὐδήσει, σαφῶς

τοῦτ’ ἐστὶν ἤδη τοὔργον εἰς ἐμὲ ῥέπον.

Ἰοκάστη

ἀλλ’ ὡς φανέν γε τοὔπος ὧδ’ ἐπίστασο,

κοὐκ ἔστιν αὐτῷ τοῦτό γ’ ἐκβαλεῖν πάλιν:

πόλις γὰρ ἤκουσ’, οὐκ ἐγὼ μόνη, τάδε.

850

εἰ δ’ οὖν τι κἀκτρέποιτο τοῦ πρόσθεν λόγου,

οὔτοι ποτ’, ὦναξ, σόν γε Λαΐου φόνον

φανεῖ δικαίως ὀρθόν, ὅν γε Λοξίας

διεῖπε χρῆναι παιδὸς ἐξ ἐμοῦ θανεῖν.

καίτοι νιν οὐ κεῖνός γ’ ὁ δύστηνός ποτε

855

κατέκταν’, ἀλλ’ αὐτὸς πάροιθεν ὤλετο.

ὥστ’ οὐχὶ μαντείας γ’ ἂν οὔτε τῇδ’ ἐγὼ

βλέψαιμ’ ἂν εἵνεκ’ οὔτε τῇδ’ ἂν ὕστερον.

Οἰδίπους

καλῶς νομίζεις: ἀλλ’ ὅμως τὸν ἐργάτην

πέμψον τινὰ στελοῦντα μηδὲ τοῦτ’ ἀφῇς.

860

Ἰοκάστη

πέμψω ταχύνασ’: ἀλλ’ ἴωμεν ἐς δόμους:

οὐδὲν γὰρ ἂν πράξαιμ’ ἂν ὧν οὐ σοὶ φίλον.

Στροφὴ α´

Χορός

εἴ μοι ξυνείη φέροντι

μοῖρα τὰν εὔσεπτον ἁγνείαν λόγων

ἔργων τε πάντων, ὧν νόμοι πρόκεινται

865

ὑψίποδες, οὐρανίαν

δι’ αἰθέρα τεκνωθέντες, ὧν Ὄλυμπος

πατὴρ μόνος, οὐδέ νιν

θνατὰ φύσις ἀνέρων

ἔτικτεν οὐδὲ μή ποτε λάθα κατακοιμάσῃ:

870

μέγας ἐν τούτοις θεὸς οὐδὲ γηράσκει.

Ἀντιστροφὴ α´

Χορός

ὕβρις φυτεύει τύραννον:

ὕβρις, εἰ πολλῶν ὑπερπλησθῇ μάταν,

ἃ μὴ ’πίκαιρα μηδὲ συμφέροντα,

875

ἀκρότατον εἰσαναβᾶσ’

αἶπος ἀπότομον ὤρουσεν εἰς ἀνάγκαν,

ἔνθ’ οὐ ποδὶ χρησίμῳ

χρῆται. τὸ καλῶς δ’ ἔχον

880

πόλει πάλαισμα μήποτε λῦσαι θεὸν αἰτοῦμαι.

θεὸν οὐ λήξω ποτὲ προστάταν ἴσχων.

Στροφὴ β´

Χορός

εἰ δέ τις ὑπέροπτα χερσὶν ἢ λόγῳ πορεύεται,

δίκας ἀφόβητος οὐδὲ δαιμόνων ἕδη σέβων,

885

κακά νιν ἕλοιτο μοῖρα,

δυσπότμου χάριν χλιδᾶς,

εἰ μὴ τὸ κέρδος κερδανεῖ δικαίως

καὶ τῶν ἀσέπτων ἔρξεται

890

ἢ τῶν ἀθίκτων θίξεται ματᾴζων.

τίς ἔτι ποτ’ ἐν τοῖσδ’ ἀνὴρ θεῶν βέλη

εὔξεται ψυχᾶς ἀμύνειν;

εἰ γὰρ αἱ τοιαίδε πράξεις τίμιαι,

895

τί δεῖ με χορεύειν;

Ἀντιστροφὴ β´

Χορός

οὐκέτι τὸν ἄθικτον εἶμι γᾶς ἐπ’ ὀμφαλὸν σέβων,

οὐδ’ ἐς τὸν Ἀβαῖσι ναὸν οὐδὲ τὰν Ὀλυμπίαν,

900

εἰ μὴ τάδε χειρόδεικτα

πᾶσιν ἁρμόσει βροτοῖς.

ἀλλ’, ὦ κρατύνων, εἴπερ ὄρθ’ ἀκούεις,

905

Ζεῦ, πάντ’ ἀνάσσων, μὴ λάθοι

σὲ τάν τε σὰν ἀθάνατον αἰὲν ἀρχάν.

φθίνοντα γὰρ Λαΐου παλαίφατα

θέσφατ’ ἐξαιροῦσιν ἤδη,

κοὐδαμοῦ τιμαῖς Ἀπόλλων ἐμφανής:

ἔρρει δὲ τὰ θεῖα.

910

Ἰοκάστη

χώρας ἄνακτες, δόξα μοι παρεστάθη

ναοὺς ἱκέσθαι δαιμόνων, τάδ’ ἐν χεροῖν

στέφη λαβούσῃ κἀπιθυμιάματα.

ὑψοῦ γὰρ αἴρει θυμὸν Οἰδίπους ἄγαν

λύπαισι παντοίαισιν: οὐδ’ ὁποῖ’ ἀνὴρ

915

ἔννους τὰ καινὰ τοῖς πάλαι τεκμαίρεται,

ἀλλ’ ἐστὶ τοῦ λέγοντος, εἰ φόβους λέγοι.

ὅτ’ οὖν παραινοῦσ’ οὐδὲν ἐς πλέον ποιῶ,

πρὸς σ’, ὦ Λύκει’ Ἄπολλον, ἄγχιστος γὰρ εἶ,

ἱκέτις ἀφῖγμαι τοῖσδε σὺν κατεύγμασιν,

920

ὅπως λύσιν τιν’ ἡμὶν εὐαγῆ πόρῃς:

ὡς νῦν ὀκνοῦμεν πάντες ἐκπεπληγμένον

κεῖνον βλέποντες ὡς κυβερνήτην νεώς.

Ἄγγελος

ἆρ’ ἂν παρ’ ὑμῶν, ὦ ξένοι, μάθοιμ’ ὅπου

τὰ τοῦ τυράννου δώματ’ ἐστὶν Οἰδίπου;

925

μάλιστα δ’ αὐτὸν εἴπατ’, εἰ κάτισθ’ ὅπου.

Χορός

στέγαι μὲν αἵδε, καὐτὸς ἔνδον, ὦ ξένε:

γυνὴ δὲ μήτηρ ἥδε τῶν κείνου τέκνων.

Ἄγγελος

ἀλλ’ ὀλβία τε καὶ ξὺν ὀλβίοις ἀεὶ

γένοιτ’, ἐκείνου γ’ οὖσα παντελὴς δάμαρ.

930

Ἰοκάστη

αὔτως δὲ καὶ σύ γ’, ὦ ξέν’: ἄξιος γὰρ εἶ

τῆς εὐεπείας εἵνεκ’: ἀλλὰ φράζ’ ὅτου

χρῄζων ἀφῖξαι χὤ τι σημῆναι θέλων.

Ἄγγελος

ἀγαθὰ δόμοις τε καὶ πόσει τῷ σῷ, γύναι.

Ἰοκάστη

τὰ ποῖα ταῦτα; παρὰ τίνος δ’ ἀφιγμένος;

935

Ἄγγελος

ἐκ τῆς Κορίνθου: τὸ δ’ ἔπος οὑξερῶ τάχα,

ἥδοιο μέν, πῶς δ’ οὐκ ἄν, ἀσχάλλοις δ’ ἴσως.

Ἰοκάστη

τί δ’ ἔστι; ποίαν δύναμιν ὧδ’ ἔχει διπλῆν;

Ἄγγελος

τύραννον αὐτὸν οὑπιχώριοι χθονὸς

τῆς Ἰσθμίας στήσουσιν, ὡς ηὐδᾶτ’ ἐκεῖ.

940

Ἰοκάστη

τί δ’; οὐχ ὁ πρέσβυς Πόλυβος ἐγκρατὴς ἔτι;

Ἄγγελος

οὐ δῆτ’, ἐπεί νιν θάνατος ἐν τάφοις ἔχει.

Ἰοκάστη

πῶς εἶπας; ἦ τέθνηκε Πόλυβος, ὦ γέρον;

Ἄγγελος

εἰ μὴ λέγω τἀληθές, ἀξιῶ θανεῖν.

Ἰοκάστη

ὦ πρόσπολ’, οὐχὶ δεσπότῃ τάδ’ ὡς τάχος

945

μολοῦσα λέξεις; ὦ θεῶν μαντεύματα,

ἵν’ ἐστέ: τοῦτον Οἰδίπους πάλαι τρέμων

τὸν ἄνδρ’ ἔφευγε μὴ κτάνοι, καὶ νῦν ὅδε

πρὸς τῆς τύχης ὄλωλεν οὐδὲ τοῦδ’ ὕπο.

Οἰδίπους

ὦ φίλτατον γυναικὸς Ἰοκάστης κάρα,

950

τί μ’ ἐξεπέμψω δεῦρο τῶνδε δωμάτων;

Ἰοκάστη

ἄκουε τἀνδρὸς τοῦδε, καὶ σκόπει κλύων

τὰ σέμν’ ἵν’ ἥκει τοῦ θεοῦ μαντεύματα.

Οἰδίπους

οὗτος δὲ τίς ποτ’ ἐστὶ καὶ τί μοι λέγει;

Ἰοκάστη

ἐκ τῆς Κορίνθου, πατέρα τὸν σὸν ἀγγελῶν

955

ὡς οὐκέτ’ ὄντα Πόλυβον, ἀλλ’ ὀλωλότα.

Οἰδίπους

τί φῄς, ξέν’; αὐτός μοι σὺ σημάντωρ γενοῦ.

Ἄγγελος

εἰ τοῦτο πρῶτον δεῖ μ’ ἀπαγγεῖλαι σαφῶς,

εὖ ἴσθ’ ἐκεῖνον θανάσιμον βεβηκότα.

Οἰδίπους

πότερα δόλοισιν ἢ νόσου ξυναλλαγῇ;

960

Ἄγγελος

σμικρὰ παλαιὰ σώματ’ εὐνάζει ῥοπή.

Οἰδίπους

νόσοις ὁ τλήμων, ὡς ἔοικεν, ἔφθιτο.

Ἄγγελος

καὶ τῷ μακρῷ γε συμμετρούμενος χρόνῳ.

Οἰδίπους

φεῦ φεῦ, τί δῆτ’ ἄν, ὦ γύναι, σκοποῖτό τι

τὴν Πυθόμαντιν ἑστίαν ἢ τοὺς ἄνω

965

κλάζοντας ὄρνεις, ὧν ὑφηγητῶν ἐγὼ

κτενεῖν ἔμελλον πατέρα τὸν ἐμόν; ὁ δὲ θανὼν

κεύθει κάτω δὴ γῆς. ἐγὼ δ’ ὅδ’ ἐνθάδε

ἄψαυστος ἔγχους: εἴ τι μὴ τὠμῷ πόθῳ

κατέφθιθ’: οὕτω δ’ ἂν θανὼν εἴη ’ξ ἐμοῦ.

970

τὰ δ’ οὖν παρόντα συλλαβὼν θεσπίσματα

κεῖται παρ’ Ἅιδῃ Πόλυβος ἄξι’ οὐδενός.

Ἰοκάστη

οὔκουν ἐγώ σοι ταῦτα προύλεγον πάλαι;

Οἰδίπους

ηὔδας: ἐγὼ δὲ τῷ φόβῳ παρηγόμην.

Ἰοκάστη

μὴ νῦν ἔτ’ αὐτῶν μηδὲν ἐς θυμὸν βάλῃς.

975

Οἰδίπους

καὶ πῶς τὸ μητρὸς οὐκ ὀκνεῖν λέχος με δεῖ;

Ἰοκάστη

τί δ’ ἂν φοβοῖτ’ ἄνθρωπος ᾧ τὰ τῆς τύχης

κρατεῖ, πρόνοια δ’ ἐστὶν οὐδενὸς σαφής;

εἰκῆ κράτιστον ζῆν, ὅπως δύναιτό τις.

σὺ δ’ εἰς τὰ μητρὸς μὴ φοβοῦ νυμφεύματα:

980

πολλοὶ γὰρ ἤδη κἀν ὀνείρασιν βροτῶν

μητρὶ ξυνηυνάσθησαν. ἀλλὰ ταῦθ’ ὅτῳ

παρ’ οὐδέν ἐστι, ῥᾷστα τὸν βίον φέρει.

Οἰδίπους

καλῶς ἅπαντα ταῦτ’ ἂν ἐξείρητό σοι,

εἰ μὴ ’κύρει ζῶσ’ ἡ τεκοῦσα: νῦν δ’ ἐπεὶ

985

ζῇ, πᾶσ’ ἀνάγκη, κεἰ καλῶς λέγεις, ὀκνεῖν.

Ἰοκάστη

καὶ μὴν μέγας γ’ ὀφθαλμὸς οἱ πατρὸς τάφοι.

Οἰδίπους

μέγας, ξυνίημ’: ἀλλὰ τῆς ζώσης φόβος.

Ἄγγελος

ποίας δὲ καὶ γυναικὸς ἐκφοβεῖσθ’ ὕπερ;

Οἰδίπους

Μερόπης, γεραιέ, Πόλυβος ἧς ᾤκει μέτα.

990

Ἄγγελος

τί δ’ ἔστ’ ἐκείνης ὑμὶν ἐς φόβον φέρον;

Οἰδίπους

θεήλατον μάντευμα δεινόν, ὦ ξένε.

Ἄγγελος

ἦ ῥητόν; ἢ οὐχὶ θεμιτὸν ἄλλον εἰδέναι;

Οἰδίπους

μάλιστά γ’: εἶπε γάρ με Λοξίας ποτὲ

χρῆναι μιγῆναι μητρὶ τἠμαυτοῦ τό τε

995

πατρῷον αἷμα χερσὶ ταῖς ἐμαῖς ἑλεῖν.

ὧν οὕνεχ’ ἡ Κόρινθος ἐξ ἐμοῦ πάλαι

μακρὰν ἀπῳκεῖτ’: εὐτυχῶς μέν, ἀλλ’ ὅμως

τὰ τῶν τεκόντων ὄμμαθ’ ἥδιστον βλέπειν.

Ἄγγελος

ἦ γὰρ τάδ’ ὀκνῶν κεῖθεν ἦσθ’ ἀπόπτολις;

1000

Οἰδίπους

πατρός τε χρῄζων μὴ φονεὺς εἶναι, γέρον.

Ἄγγελος

τί δῆτ’ ἐγὼ οὐχὶ τοῦδε τοῦ φόβου σ’, ἄναξ,

ἐπείπερ εὔνους ἦλθον, ἐξελυσάμην;

Οἰδίπους

καὶ μὴν χάριν γ’ ἂν ἀξίαν λάβοις ἐμοῦ.

Ἄγγελος

καὶ μὴν μάλιστα τοῦτ’ ἀφικόμην, ὅπως

1005

σοῦ πρὸς δόμους ἐλθόντος εὖ πράξαιμί τι.

Οἰδίπους

ἀλλ’ οὔποτ’ εἶμι τοῖς φυτεύσασίν γ’ ὅμοῦ.

Ἄγγελος

ὦ παῖ, καλῶς εἶ δῆλος οὐκ εἰδὼς τί δρᾷς.

Οἰδίπους

πῶς, ὦ γεραιέ; πρὸς θεῶν δίδασκέ με.

Ἄγγελος

εἰ τῶνδε φεύγεις οὕνεκ’ εἰς οἴκους μολεῖν.

1010

Οἰδίπους

ταρβῶν γε μή μοι Φοῖβος ἐξέλθῃ σαφής.

Ἄγγελος

ἦ μὴ μίασμα τῶν φυτευσάντων λάβῃς;

Οἰδίπους

τοῦτ’ αὐτό, πρέσβυ, τοῦτό μ’ εἰσαεὶ φοβεῖ.

Ἄγγελος

ἆρ’ οἶσθα δῆτα πρὸς δίκης οὐδὲν τρέμων;

Οἰδίπους

πῶς δ’ οὐχί, παῖς γ’ εἰ τῶνδε γεννητῶν ἔφυν;

1015

Ἄγγελος

ὁθούνεκ’ ἦν σοι Πόλυβος οὐδὲν ἐν γένει.

Οἰδίπους

πῶς εἶπας; οὐ γὰρ Πόλυβος ἐξέφυσέ με;

Ἄγγελος

οὐ μᾶλλον οὐδὲν τοῦδε τἀνδρός, ἀλλ’ ἴσον.

Οἰδίπους

καὶ πῶς ὁ φύσας ἐξ ἴσου τῷ μηδενί;

Ἄγγελος

ἀλλ’ οὔ σ’ ἐγείνατ’ οὔτ’ ἐκεῖνος οὔτ’ ἐγώ.

1020

Οἰδίπους

ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ δὴ παῖδά μ’ ὠνομάζετο;

Ἄγγελος

δῶρόν ποτ’, ἴσθι, τῶν ἐμῶν χειρῶν λαβών.

Οἰδίπους

κᾆθ’ ὧδ’ ἀπ’ ἄλλης χειρὸς ἔστερξεν μέγα;

Ἄγγελος

ἡ γὰρ πρὶν αὐτὸν ἐξέπεισ’ ἀπαιδία.

Οἰδίπους

σὺ δ’ ἐμπολήσας ἢ τυχών μ’ αὐτῷ δίδως;

1025

Ἄγγελος

εὑρὼν ναπαίαις ἐν Κιθαιρῶνος πτυχαῖς.

Οἰδίπους

ὡδοιπόρεις δὲ πρὸς τί τούσδε τοὺς τόπους;

Ἄγγελος

ἐνταῦθ’ ὀρείοις ποιμνίοις ἐπεστάτουν.

Οἰδίπους

ποιμὴν γὰρ ἦσθα κἀπὶ θητείᾳ πλάνης;

Ἄγγελος

σοῦ τ’, ὦ τέκνον, σωτήρ γε τῷ τότ’ ἐν χρόνῳ.

1030

Οἰδίπους

τί δ’ ἄλγος ἴσχοντ’ ἀγκάλαις με λαμβάνεις;

Ἄγγελος

ποδῶν ἂν ἄρθρα μαρτυρήσειεν τὰ σά:

Οἰδίπους

οἴμοι, τί τοῦτ’ ἀρχαῖον ἐννέπεις κακόν;

Ἄγγελος

λύω σ’ ἔχοντα διατόρους ποδοῖν ἀκμάς.

Οἰδίπους

δεινόν γ’ ὄνειδος σπαργάνων ἀνειλόμην.

1035

Ἄγγελος

ὥστ’ ὠνομάσθης ἐκ τύχης ταύτης ὃς εἶ.

Οἰδίπους

ὦ πρὸς θεῶν, πρὸς μητρὸς ἢ πατρός; φράσον.

Ἄγγελος

οὐκ οἶδ’: ὁ δοὺς δὲ ταῦτ’ ἐμοῦ λῷον φρονεῖ.

Οἰδίπους

ἦ γὰρ παρ’ ἄλλου μ’ ἔλαβες οὐδ’ αὐτὸς τυχών;

Ἄγγελος

οὔκ, ἀλλὰ ποιμὴν ἄλλος ἐκδίδωσί μοι.

1040

Οἰδίπους

τίς οὗτος; ἦ κάτοισθα δηλῶσαι λόγῳ;

Ἄγγελος

τῶν Λαΐου δήπου τις ὠνομάζετο.

Οἰδίπους

ἦ τοῦ τυράννου τῆσδε γῆς πάλαι ποτέ;

Ἄγγελος

μάλιστα: τούτου τἀνδρὸς οὗτος ἦν βοτήρ.

Οἰδίπους

ἦ κἄστ’ ἔτι ζῶν οὗτος, ὥστ’ ἰδεῖν ἐμέ;

1045

Ἄγγελος

ὑμεῖς γ’ ἄριστ’ εἰδεῖτ’ ἂν οὑπιχώριοι.

Οἰδίπους

ἔστιν τις ὑμῶν τῶν παρεστώτων πέλας,

ὅστις κάτοιδε τὸν βοτῆρ’ ὃν ἐννέπει,

εἴτ’ οὖν ἐπ’ ἀγρῶν εἴτε κἀνθάδ’ εἰσιδών;

σημήναθ’, ὡς ὁ καιρὸς ηὑρῆσθαι τάδε.

1050

Χορός

οἶμαι μὲν οὐδέν’ ἄλλον ἢ τὸν ἐξ ἀγρῶν,

ὃν κἀμάτευες πρόσθεν εἰσιδεῖν: ἀτὰρ

ἥδ’ ἂν τάδ’ οὐχ ἥκιστ’ ἂν Ἰοκάστη λέγοι.

Οἰδίπους

γύναι, νοεῖς ἐκεῖνον, ὅντιν’ ἀρτίως

μολεῖν ἐφιέμεσθα; τόνδ’ οὗτος λέγει;

1055

Ἰοκάστη

τί δ’ ὅντιν’ εἶπε; μηδὲν ἐντραπῇς: τὰ δὲ

ῥηθέντα βούλου μηδὲ μεμνῆσθαι μάτην.

Οἰδίπους

οὐκ ἂν γένοιτο τοῦθ’ ὅπως ἐγὼ λαβὼν

σημεῖα τοιαῦτ’ οὐ φανῶ τοὐμὸν γένος.

Ἰοκάστη

μὴ πρὸς θεῶν, εἴπερ τι τοῦ σαυτοῦ βίου

1060

κήδει, ματεύσῃς τοῦθ’: ἅλις νοσοῦσ’ ἐγώ.

Οἰδίπους

θάρσει: σὺ μὲν γὰρ οὐδ’ ἐὰν τρίτης ἐγὼ

μητρὸς φανῶ τρίδουλος, ἐκφανεῖ κακή.

Ἰοκάστη

ὅμως πιθοῦ μοι, λίσσομαι: μὴ δρᾶ τάδε.

Οἰδίπους

οὐκ ἂν πιθοίμην μὴ οὐ τάδ’ ἐκμαθεῖν σαφῶς.

1065

Ἰοκάστη

καὶ μὴν φρονοῦσά γ’ εὖ τὰ λῷστά σοι λέγω.

Οἰδίπους

τὰ λῷστα τοίνυν ταῦτά μ’ ἀλγύνει πάλαι.

Ἰοκάστη

ὦ δύσποτμ’, εἴθε μήποτε γνοίης ὃς εἶ.

Οἰδίπους

ἄξει τις ἐλθὼν δεῦρο τὸν βοτῆρά μοι;

ταύτην δ’ ἐᾶτε πλουσίῳ χαίρειν γένει.

1070

Ἰοκάστη

ἰοὺ ἰού, δύστηνε: τοῦτο γάρ σ’ ἔχω

μόνον προσειπεῖν, ἄλλο δ’ οὔποθ’ ὕστερον.

Χορός

τί ποτε βέβηκεν, Οἰδίπους, ὑπ’ ἀγρίας

ᾄξασα λύπης ἡ γυνή; δέδοιχ’ ὅπως

μὴ ’κ τῆς σιωπῆς τῆσδ’ ἀναρρήξει κακά.

1075

Οἰδίπους

ὁποῖα χρῄζει ῥηγνύτω: τοὐμὸν δ’ ἐγώ,

κεἰ σμικρόν ἐστι, σπέρμ’ ἰδεῖν βουλήσομαι.

αὕτη δ’ ἴσως, φρονεῖ γὰρ ὡς γυνὴ μέγα,

τὴν δυσγένειαν τὴν ἐμὴν αἰσχύνεται.

ἐγὼ δ’ ἐμαυτὸν παῖδα τῆς Τύχης νέμων

1080

τῆς εὖ διδούσης οὐκ ἀτιμασθήσομαι.

τῆς γὰρ πέφυκα μητρός: οἱ δὲ συγγενεῖς

μῆνές με μικρὸν καὶ μέγαν διώρισαν.

τοιόσδε δ’ ἐκφὺς οὐκ ἂν ἐξέλθοιμ’ ἔτι

ποτ’ ἄλλος, ὥστε μὴ ’κμαθεῖν τοὐμὸν γένος.

1085

Στροφὴ α´

Χορός

εἴπερ ἐγὼ μάντις εἰμὶ καὶ κατὰ γνώμαν ἴδρις,

οὐ τὸν Ὄλυμπον ἀπείρων, ὦ Κιθαιρών,

οὐκ ἔσει τὰν αὔριον

1090

πανσέληνον, μὴ οὐ σέ γε καὶ πατριώταν Οἰδίπουν

καὶ τροφὸν καὶ ματέρ’ αὔξειν,

καὶ χορεύεσθαι πρὸς ἡμῶν, ὡς ἐπὶ ἦρα φέροντα τοῖς ἐμοῖς τυράννοις.

1095

ἰήϊε Φοῖβε, σοὶ δὲ ταῦτ’ ἀρέστ’ εἴη.

Ἀντιστροφὴ α´

Χορός

τίς σε, τέκνον, τίς σ’ ἔτικτε τᾶν μακραιώνων ἄρα

Πανὸς ὀρεσσιβάτα πατρὸς πελασθεῖσ’;

1100

ἢ σέ γ’ εὐνάτειρά τις

Λοξίου; τῷ γὰρ πλάκες ἀγρόνομοι πᾶσαι φίλαι:

εἴθ’ ὁ Κυλλάνας ἀνάσσων,

1105

εἴθ’ ὁ Βακχεῖος θεὸς ναίων ἐπ’ ἄκρων ὀρέων σ’ εὕρημα δέξατ’ ἔκ του

Νυμφᾶν Ἑλικωνίδων, αἷς πλεῖστα συμπαίζει.

Οἰδίπους

εἰ χρή τι κἀμὲ μὴ συναλλάξαντά πω,

1110

πρέσβεις, σταθμᾶσθαι, τὸν βοτῆρ’ ὁρᾶν δοκῶ,

ὅνπερ πάλαι ζητοῦμεν: ἔν τε γὰρ μακρῷ

γήρᾳ ξυνᾴδει τῷδε τἀνδρὶ σύμμετρος,

ἄλλως τε τοὺς ἄγοντας ὥσπερ οἰκέτας

ἔγνωκ’ ἐμαυτοῦ: τῇ δ’ ἐπιστήμῃ σύ μου

1115

προύχοις τάχ’ ἄν που, τὸν βοτῆρ’ ἰδὼν πάρος.

Χορός

ἔγνωκα γάρ, σάφ’ ἴσθι: Λαΐου γὰρ ἦν

εἴπερ τις ἄλλος πιστὸς ὡς νομεὺς ἀνήρ.

Οἰδίπους

σὲ πρῶτ’ ἐρωτῶ, τὸν Κορίνθιον ξένον,

ἦ τόνδε φράζεις;

1120

Ἄγγελος

τοῦτον, ὅνπερ εἰσορᾷς.

Οἰδίπους

οὗτος σύ, πρέσβυ, δεῦρό μοι φώνει βλέπων

ὅσ’ ἄν σ’ ἐρωτῶ. Λαΐου ποτ’ ἦσθα σύ;

Θεράπων

ἦ δοῦλος οὐκ ὠνητός, ἀλλ’ οἴκοι τραφείς.

Οἰδίπους

ἔργον μεριμνῶν ποῖον ἢ βίον τινά;

Θεράπων

ποίμναις τὰ πλεῖστα τοῦ βίου συνειπόμην.

1125

Οἰδίπους

χώροις μάλιστα πρὸς τίσι ξύναυλος ὤν;

Θεράπων

ἦν μὲν Κιθαιρών, ἦν δὲ πρόσχωρος τόπος.

Οἰδίπους

τὸν ἄνδρα τόνδ’ οὖν οἶσθα τῇδέ που μαθών;

Θεράπων

τί χρῆμα δρῶντα; ποῖον ἄνδρα καὶ λέγεις;

Οἰδίπους

τόνδ’ ὃς πάρεστιν: ἢ ξυναλλάξας τί πω;

1130

Θεράπων

οὐχ ὥστε γ’ εἰπεῖν ἐν τάχει μνήμης ἄπο.

Ἄγγελος

κοὐδέν γε θαῦμα, δέσποτ’: ἀλλ’ ἐγὼ σαφῶς

ἀγνῶτ’ ἀναμνήσω νιν. εὖ γὰρ οἶδ’ ὅτι

κάτοιδεν, ἦμος τῷ Κιθαιρῶνος τόπῳ,

ὁ μὲν διπλοῖσι ποιμνίοις, ἐγὼ δ’ ἑνί,

1135

ἐπλησίαζον τῷδε τἀνδρὶ τρεῖς ὅλους

ἐξ ἦρος εἰς ἀρκτοῦρον ἑκμήνους χρόνους:

χειμῶνα δ’ ἤδη τἀμά τ’ εἰς ἔπαυλ’ ἐγὼ

ἤλαυνον οὗτός τ’ εἰς τὰ Λαΐου σταθμά.

λέγω τι τούτων ἢ οὐ λέγω πεπραγμένον;

1140

Θεράπων

λέγεις ἀληθῆ, καίπερ ἐκ μακροῦ χρόνου.

Ἄγγελος

φέρ’ εἰπὲ νῦν, τότ’ οἶσθα παῖδά μοί τινα

δούς, ὡς ἐμαυτῷ θρέμμα θρεψαίμην ἐγώ;

Θεράπων

τί δ’ ἔστι; πρὸς τί τοῦτο τοὔπος ἱστορεῖς;

Ἄγγελος

ὅδ’ ἐστίν, ὦ τᾶν, κεῖνος ὃς τότ’ ἦν νέος.

1145

Θεράπων

οὐκ εἰς ὄλεθρον; οὐ σιωπήσας ἔσει;

Οἰδίπους

ἆ, μὴ κόλαζε, πρέσβυ, τόνδ’, ἐπεὶ τὰ σὰ

δεῖται κολαστοῦ μᾶλλον ἢ τὰ τοῦδ’ ἔπη.

Θεράπων

τί δ’, ὦ φέριστε δεσποτῶν, ἁμαρτάνω;

Οἰδίπους

οὐκ ἐννέπων τὸν παῖδ’ ὃν οὗτος ἱστορεῖ.

1150

Θεράπων

λέγει γὰρ εἰδὼς οὐδέν, ἀλλ’ ἄλλως πονεῖ.

Οἰδίπους

σὺ πρὸς χάριν μὲν οὐκ ἐρεῖς, κλαίων δ’ ἐρεῖς.

Θεράπων

μὴ δῆτα, πρὸς θεῶν, τὸν γέροντά μ’ αἰκίσῃ.

Οἰδίπους

οὐχ ὡς τάχος τις τοῦδ’ ἀποστρέψει χέρας;

Θεράπων

δύστηνος, ἀντὶ τοῦ; τί προσχρῄζων μαθεῖν;

1155

Οἰδίπους

τὸν παῖδ’ ἔδωκας τῷδ’ ὃν οὗτος ἱστορεῖ;

Θεράπων

ἔδωκ’: ὀλέσθαι δ’ ὤφελον τῇδ’ ἡμέρᾳ.

Οἰδίπους

ἀλλ’ εἰς τόδ’ ἥξεις μὴ λέγων γε τοὔνδικον.

Θεράπων

πολλῷ γε μᾶλλον, ἢν φράσω, διόλλυμαι.

Οἰδίπους

ἁνὴρ ὅδ’, ὡς ἔοικεν, ἐς τριβὰς ἐλᾷ.

1160

Θεράπων

οὐ δῆτ’ ἔγωγ’, ἀλλ’ εἶπον, ὡς δοίην, πάλαι.

Οἰδίπους

πόθεν λαβών; οἰκεῖον ἢ ’ξ ἄλλου τινός;

Θεράπων

ἐμὸν μὲν οὐκ ἔγωγ’, ἐδεξάμην δέ του.

Οἰδίπους

τίνος πολιτῶν τῶνδε κἀκ ποίας στέγης;

Θεράπων

μὴ πρὸς θεῶν, μή, δέσποθ’, ἱστόρει πλέον.

1165

Οἰδίπους

ὄλωλας, εἴ σε ταῦτ’ ἐρήσομαι πάλιν.

Θεράπων

τῶν Λαΐου τοίνυν τις ἦν γεννημάτων.

Οἰδίπους

ἦ δοῦλος ἢ κείνου τις ἐγγενὴς γεγώς;

Θεράπων

οἴμοι, πρὸς αὐτῷ γ’ εἰμὶ τῷ δεινῷ λέγειν.

Οἰδίπους

κἄγωγ’ ἀκούειν: ἀλλ’ ὅμως ἀκουστέον.

1170

Θεράπων

κείνου γέ τοι δὴ παῖς ἐκλῄζεθ’: ἡ δ’ ἔσω

κάλλιστ’ ἂν εἴποι σὴ γυνὴ τάδ’ ὡς ἔχει.

Οἰδίπους

ἦ γὰρ δίδωσιν ἥδε σοι;

Θεράπων

μάλιστ’, ἄναξ.

Οἰδίπους

ὡς πρὸς τί χρείας;

Θεράπων

ὡς ἀναλώσαιμί νιν.

Οἰδίπους

τεκοῦσα τλήμων;

1175

Θεράπων

θεσφάτων γ’ ὄκνῳ κακῶν.

Οἰδίπους

ποίων;

Θεράπων

κτενεῖν νιν τοὺς τεκόντας ἦν λόγος.

Οἰδίπους

πῶς δῆτ’ ἀφῆκας τῷ γέροντι τῷδε σύ;

Θεράπων

κατοικτίσας, ὦ δέσποθ’, ὡς ἄλλην χθόνα

δοκῶν ἀποίσειν, αὐτὸς ἔνθεν ἦν: ὁ δὲ

κάκ’ εἰς μέγιστ’ ἔσωσεν. εἰ γὰρ οὗτος εἶ

1180

ὅν φησιν οὗτος, ἴσθι δύσποτμος γεγώς.

Οἰδίπους

ἰοὺ ἰού: τὰ πάντ’ ἂν ἐξήκοι σαφῆ.

ὦ φῶς, τελευταῖόν σε προσβλέψαιμι νῦν,

ὅστις πέφασμαι φύς τ’ ἀφ’ ὧν οὐ χρῆν, ξὺν οἷς τ’

οὐ χρῆν ὁμιλῶν, οὕς τέ μ’ οὐκ ἔδει κτανών.

1185

Στροφὴ α´

Χορός

ἰὼ γενεαὶ βροτῶν,

ὡς ὑμᾶς ἴσα καὶ τὸ μηδὲν ζώσας ἐναριθμῶ.

τίς γάρ, τίς ἀνὴρ πλέον

τᾶς εὐδαιμονίας φέρει

1190

ἢ τοσοῦτον ὅσον δοκεῖν

καὶ δόξαντ’ ἀποκλῖναι;

τὸν σόν τοι παράδειγμ’ ἔχων,

τὸν σὸν δαίμονα, τὸν σόν, ὦ τλᾶμον Οἰδιπόδα, βροτῶν

οὐδὲν μακαρίζω:

1195

Ἀντιστροφὴ α´

Χορός

ὅστις καθ’ ὑπερβολὰν

τοξεύσας ἐκράτησε τοῦ πάντ’ εὐδαίμονος ὄλβου,

ὦ Ζεῦ, κατὰ μὲν φθίσας

τὰν γαμψώνυχα παρθένον

χρησμῳδόν, θανάτων δ’ ἐμᾷ

1200

χώρᾳ πύργος ἀνέστα:

ἐξ οὗ καὶ βασιλεὺς καλεῖ

1201b

ἐμὸς καὶ τὰ μέγιστ’ ἐτιμάθης, ταῖς μεγάλαισιν ἐν

Θήβαισιν ἀνάσσων.

Στροφὴ β´

Χορός

τανῦν δ’ ἀκούειν τίς ἀθλιώτερος;

τίς ἄταις ἀγρίαις, τίς ἐν πόνοις

1205

ξύνοικος ἀλλαγᾷ βίου;

ἰὼ κλεινὸν Οἰδίπου κάρα,

ἦ στέγας λιμὴν

αὑτὸς ἤρκεσεν

παιδὶ καὶ πατρὶ θαλαμηπόλῳ πεσεῖν;

πῶς ποτε πῶς ποθ’ αἱ πατρῷαί σ’ ἄλοκες φέρειν, τάλας,

1210

σῖγ’ ἐδυνάθησαν ἐς τοσόνδε;

Ἀντιστροφὴ β´

Χορός

ἐφηῦρέ σ’ ἄκονθ’ ὁ πάνθ’ ὁρῶν χρόνος,

δικάζει τ’ ἄγαμον γάμον πάλαι

τεκνοῦντα καὶ τεκνούμενον.

1215

ἰώ, Λαΐειον ὦ τέκνον,

εἴθε σ’ εἴθε σε

μήποτ’ εἰδόμαν.

δύρομαι γὰρ ὥσπερ ἰάλεμον χέων

ἐκ στομάτων. τὸ δ’ ὀρθὸν εἰπεῖν, ἀνέπνευσά τ’ ἐκ

σέθεν

1220

καὶ κατεκοίμασα τοὐμὸν ὄμμα.

Ἐξάγγελος

ὦ γῆς μέγιστα τῆσδ’ ἀεὶ τιμώμενοι,

οἷ’, ἔργ’ ἀκούσεσθ’, οἷα δ’ εἰσόψεσθ’, ὅσον δ’

ἀρεῖσθε πένθος, εἴπερ ἐγγενῶς ἔτι

1225

τῶν Λαβδακείων ἐντρέπεσθε δωμάτων.

οἶμαι γὰρ οὔτ’ ἂν Ἴστρον οὔτε Φᾶσιν ἂν

νίψαι καθαρμῷ τήνδε τὴν στέγην, ὅσα

κεύθει, τὰ δ’ αὐτίκ’ εἰς τὸ φῶς φανεῖ κακὰ

ἑκόντα κοὐκ ἄκοντα. τῶν δὲ πημονῶν

1230

μάλιστα λυποῦσ’ αἳ φανῶσ’ αὐθαίρετοι.

Χορός

λείπει μὲν οὐδ’ ἃ πρόσθεν εἴδομεν τὸ μὴ οὐ

βαρύστον’ εἶναι: πρὸς δ’ ἐκείνοισιν τί φῄς;

Ἐξάγγελος

ὁ μὲν τάχιστος τῶν λόγων εἰπεῖν τε καὶ

μαθεῖν, τέθνηκε θεῖον Ἰοκάστης κάρα.

1235

Χορός

ὦ δυστάλαινα, πρὸς τίνος ποτ’ αἰτίας;

Ἐξάγγελος

αὐτὴ πρὸς αὑτῆς. τῶν δὲ πραχθέντων τὰ μὲν

ἄλγιστ’ ἄπεστιν: ἡ γὰρ ὄψις οὐ πάρα.

ὅμως δ’, ὅσον γε κἀν ἐμοὶ μνήμης ἔνι,

πεύσει τὰ κείνης ἀθλίας παθήματα.

1240

ὅπως γὰρ ὀργῇ χρωμένη παρῆλθ’ ἔσω

θυρῶνος, ἵετ’ εὐθὺ πρὸς τὰ νυμφικὰ

λέχη, κόμην σπῶσ’ ἀμφιδεξίοις ἀκμαῖς.

πύλας δ’, ὅπως εἰσῆλθ’, ἐπιρράξασ’ ἔσω

καλεῖ τὸν ἤδη Λάϊον πάλαι νεκρόν,

1245

μνήμην παλαιῶν σπερμάτων ἔχουσ’, ὑφ’ ὧν

θάνοι μὲν αὐτός, τὴν δὲ τίκτουσαν λίποι

τοῖς οἷσιν αὐτοῦ δύστεκνον παιδουργίαν.

γοᾶτο δ’ εὐνάς, ἔνθα δύστηνος διπλοῦς

ἐξ ἀνδρὸς ἄνδρα καὶ τέκν’ ἐκ τέκνων τέκοι.

1250

χὤπως μὲν ἐκ τῶνδ’ οὐκέτ’ οἶδ’ ἀπόλλυται:

βοῶν γὰρ εἰσέπαισεν Οἰδίπους, ὑφ’ οὗ

οὐκ ἦν τὸ κείνης ἐκθεάσασθαι κακόν,

ἀλλ’ εἰς ἐκεῖνον περιπολοῦντ’ ἐλεύσσομεν.

φοιτᾷ γὰρ ἡμᾶς ἔγχος ἐξαιτῶν πορεῖν,

1255

γυναῖκά τ’ οὐ γυναῖκα, μητρῴαν δ’ ὅπου

κίχοι διπλῆν ἄρουραν οὗ τε καὶ τέκνων.

λυσσῶντι δ’ αὐτῷ δαιμόνων δείκνυσί τις:

οὐδεὶς γὰρ ἀνδρῶν, οἳ παρῆμεν ἐγγύθεν.

δεινὸν δ’ ἀύσας ὡς ὑφηγητοῦ τινος

1260

πύλαις διπλαῖς ἐνήλατ’, ἐκ δὲ πυθμένων

ἔκλινε κοῖλα κλῇθρα κἀμπίπτει στέγῃ.

οὗ δὴ κρεμαστὴν τὴν γυναῖκ’ ἐσείδομεν,

πλεκταῖσιν αἰώραισιν ἐμπεπλεγμένην.

ὁ δ’ ὡς ὁρᾷ νιν, δεινὰ βρυχηθεὶς τάλας

1265

χαλᾷ κρεμαστὴν ἀρτάνην. ἐπεὶ δὲ γῇ

ἔκειτο τλήμων, δεινὰ δ’ ἦν τἀνθένδ’ ὁρᾶν.

ἀποσπάσας γὰρ εἱμάτων χρυσηλάτους

περόνας ἀπ’ αὐτῆς, αἷσιν ἐξεστέλλετο,

ἄρας ἔπαισεν ἄρθρα τῶν αὑτοῦ κύκλων,

1270

αὐδῶν τοιαῦθ’, ὁθούνεκ’ οὐκ ὄψοιντό νιν

οὔθ’ οἷ’ ἔπασχεν οὔθ’ ὁποῖ’ ἔδρα κακά,

ἀλλ’ ἐν σκότῳ τὸ λοιπὸν οὓς μὲν οὐκ ἔδει

ὀψοίαθ’, οὓς δ’ ἔχρῃζεν οὐ γνωσοίατο.

τοιαῦτ’ ἐφυμνῶν πολλάκις τε κοὐχ ἅπαξ

1275

ἤρασσ’ ἐπαίρων βλέφαρα. φοίνιαι δ’ ὁμοῦ

γλῆναι γένει’ ἔτελλον, οὐδ’ ἀνίεσαν

φόνου μυδώσας σταγόνας, ἀλλ’ ὁμοῦ μέλας

ὄμβρος χαλάζης αἱματοῦς ἐτέγγετο.

τάδ’ ἐκ δυοῖν ἔρρωγεν, οὐ μόνου κάτα,

ἀλλ’ ἀνδρὶ καὶ γυναικὶ συμμιγῆ κακά.

1280

ὁ πρὶν παλαιὸς δ’ ὄλβος ἦν πάροιθε μὲν

ὄλβος δικαίως: νῦν δὲ τῇδε θἠμέρᾳ

στεναγμός, ἄτη, θάνατος, αἰσχύνη, κακῶν

ὅσ’ ἐστὶ πάντων ὀνόματ’, οὐδέν ἐστ’ ἀπόν.

Χορός

νῦν δ’ ἔσθ’ ὁ τλήμων ἐν τίνι σχολῇ κακοῦ;

1285

Ἐξάγγελος

βοᾷ διοίγειν κλῇθρα καὶ δηλοῦν τινα

τοῖς πᾶσι Καδμείοισι τὸν πατροκτόνον,

τὸν μητέρ’—αὐδῶν ἀνόσι’ οὐδὲ ῥητά μοι,

ὡς ἐκ χθονὸς ῥίψων ἑαυτὸν οὐδ’ ἔτι

1290

μενῶν δόμοις ἀραῖος, ὡς ἠράσατο.

ῥώμης γε μέντοι καὶ προηγητοῦ τινος

δεῖται: τὸ γὰρ νόσημα μεῖζον ἢ φέρειν.

δείξει δὲ καὶ σοί: κλῇθρα γὰρ πυλῶν τάδε

διοίγεται: θέαμα δ’ εἰσόψει τάχα

1295

τοιοῦτον οἷον καὶ στυγοῦντ’ ἐποικτίσαι.

Χορός

ὦ δεινὸν ἰδεῖν πάθος ἀνθρώποις,

ὦ δεινότατον πάντων ὅσ’ ἐγὼ

προσέκυρσ’ ἤδη. τίς σ’, ὦ τλῆμον,

προσέβη μανία; τίς ὁ πηδήσας

1300

μείζονα δαίμων τῶν μακίστων

πρὸς σῇ δυσδαίμονι μοίρᾳ;

φεῦ φεῦ, δύσταν’:

ἀλλ’ οὐδ’ ἐσιδεῖν δύναμαί σε, θέλων

πόλλ’ ἀνερέσθαι, πολλὰ πυθέσθαι,

πολλὰ δ’ ἀθρῆσαι:

1305

τοίαν φρίκην παρέχεις μοι.

Οἰδίπους

αἰαῖ αἰαῖ, δύστανος ἐγώ,

ποῖ γᾶς φέρομαι τλάμων; πᾷ μοι

φθογγὰ διαπωτᾶται φοράδην;

1310

ἰὼ δαῖμον, ἵν’ ἐξήλλου.

Χορός

ἐς δεινὸν οὐδ’ ἀκουστὸν οὐδ’ ἐπόψιμον.

Στροφὴ α´

Οἰδίπους

ἰὼ σκότου

νέφος ἐμὸν ἀπότροπον, ἐπιπλόμενον ἄφατον,

ἀδάματόν τε καὶ δυσούριστον ὄν.

1315

οἴμοι,

οἴμοι μάλ’ αὖθις: οἷον εἰσέδυ μ’ ἅμα

κέντρων τε τῶνδ’ οἴστρημα καὶ μνήμη κακῶν.

Στροφὴ α´

Χορός

καὶ θαῦμά γ’ οὐδὲν ἐν τοσοῖσδε πήμασιν

διπλᾶ σε πενθεῖν καὶ διπλᾶ φορεῖν κακά.

1320

Ἀντιστροφὴ α´

Οἰδίπους

ἰὼ φίλος,

σὺ μὲν ἐμὸς ἐπίπολος ἔτι μόνιμος: ἔτι γὰρ

ὑπομένεις με τὸν τυφλὸν κηδεύων.

φεῦ φεῦ.

οὐ γάρ με λήθεις, ἀλλὰ γιγνώσκω σαφῶς,

1325

καίπερ σκοτεινός, τήν γε σὴν αὐδὴν ὅμως.

Ἀντιστροφὴ α´

Χορός

ὦ δεινὰ δράσας, πῶς ἔτλης τοιαῦτα σὰς

ὄψεις μαρᾶναι; τίς σ’ ἐπῆρε δαιμόνων;

Στροφὴ β´

Οἰδίπους

Ἀπόλλων τάδ’ ἦν, Ἀπόλλων, φίλοι,

ὁ κακὰ κακὰ τελῶν ἐμὰ τάδ’ ἐμὰ πάθεα.

1330

ἔπαισε δ’ αὐτόχειρ νιν οὔτις, ἀλλ’ ἐγὼ τλάμων.

τί γὰρ ἔδει μ’ ὁρᾶν,

ὅτῳ γ’ ὁρῶντι μηδὲν ἦν ἰδεῖν γλυκύ;

1335

Χορός

ἦν τᾷδ’ ὅπωσπερ καὶ σύ φῄς.

Οἰδίπους

τί δῆτ’ ἐμοὶ βλεπτὸν ἢ

στερκτὸν ἢ προσήγορον

ἔτ’ ἔστ’ ἀκούειν ἡδονᾷ φίλοι;

ἀπάγετ’ ἐκτόπιον ὅ τι τάχιστά με,

1340

ἀπάγετ’, ὦ φίλοι, τὸν μέγ’ ὀλέθριον

τὸν καταρατότατον, ἔτι δὲ καὶ θεοῖς

ἐχθρότατον βροτῶν.

1345

Χορός

δείλαιε τοῦ νοῦ τῆς τε συμφορᾶς ἴσον,

ὡς σ’ ἠθέλησα μηδέ γ’ ἂν γνῶναί ποτε.

Ἀντιστροφὴ β´

Οἰδίπους

ὄλοιθ’ ὅστις ἦν, ὃς ἀγρίας πέδας

μονάδ’ ἐπιποδίας ἔλυσ’ μ’ ἀπό τε φόνου

1350

ἔρυτο κἀνέσωσεν, οὐδὲν εἰς χάριν πράσσων.

τότε γὰρ ἂν θανὼν

οὐκ ἦ φίλοισιν οὐδ’ ἐμοὶ τοσόνδ’ ἄχος.

1355

Χορός

θέλοντι κἀμοὶ τοῦτ’ ἂν ἦν.

Οἰδίπους

οὔκουν πατρός γ’ ἂν φονεὺς

ἦλθον οὐδὲ νυμφίος

βροτοῖς ἐκλήθην ὧν ἔφυν ἄπο.

νῦν δ’ ἄθεος μέν εἰμ’, ἀνοσίων δὲ παῖς,

1360

ὁμολεχὴς δ’ ἀφ’ ὧν αὐτὸς ἔφυν τάλας.

εἰ δέ τι πρεσβύτερον ἔτι κακοῦ κακόν,

1365

τοῦτ’ ἔλαχ’ Οἰδίπους.

Χορός

οὐκ οἶδ’ ὅπως σε φῶ βεβουλεῦσθαι καλῶς:

κρείσσων γὰρ ἦσθα μηκέτ’ ὢν ἢ ζῶν τυφλός.

Οἰδίπους

ὡς μὲν τάδ’ οὐχ ὧδ’ ἔστ’ ἄριστ’ εἰργασμένα,

μή μ’ ἐκδίδασκε, μηδὲ συμβούλευ’ ἔτι.

1370

ἐγὼ γὰρ οὐκ οἶδ’ ὄμμασιν ποίοις βλέπων

πατέρα ποτ’ ἂν προσεῖδον εἰς Ἅιδου μολὼν

οὐδ’ αὖ τάλαιναν μητέρ’, οἷν ἐμοὶ δυοῖν

ἔργ’ ἐστὶ κρείσσον’ ἀγχόνης εἰργασμένα.

ἀλλ’ ἡ τέκνων δῆτ’ ὄψις ἦν ἐφίμερος,

1375

βλαστοῦσ’ ὅπως ἔβλαστε, προσλεύσσειν ἐμοί;

οὐ δῆτα τοῖς γ’ ἐμοῖσιν ὀφθαλμοῖς ποτε:

οὐδ’ ἄστυ γ’ οὐδὲ πύργος οὐδὲ δαιμόνων

ἀγάλμαθ’ ἱερά, τῶν ὁ παντλήμων ἐγὼ

κάλλιστ’ ἀνὴρ εἷς ἔν γε ταῖς Θήβαις τραφεὶς

1380

ἀπεστέρησ’ ἐμαυτόν, αὐτὸς ἐννέπων

ὠθεῖν ἅπαντας τὸν ἀσεβῆ, τὸν ἐκ θεῶν

φανέντ’ ἄναγνον καὶ γένους τοῦ Λαΐου.

τοιάνδ’ ἐγὼ κηλῖδα μηνύσας ἐμὴν

ὀρθοῖς ἔμελλον ὄμμασιν τούτους ὁρᾶν;

1385

ἥκιστά γ’: ἀλλ’ εἰ τῆς ἀκουούσης ἔτ’ ἦν

πηγῆς δι’ ὤτων φραγμός, οὐκ ἂν ἐσχόμην

τὸ μὴ ἀποκλῇσαι τοὐμὸν ἄθλιον δέμας,

ἵν’ ἦ τυφλός τε καὶ κλύων μηδέν: τὸ γὰρ

τὴν φροντίδ’ ἔξω τῶν κακῶν οἰκεῖν γλυκύ.

1390

ἰὼ Κιθαιρών, τί μ’ ἐδέχου; τί μ’ οὐ λαβὼν

ἔκτεινας εὐθύς, ὡς ἔδειξα μήποτε

ἐμαυτὸν ἀνθρώποισιν ἔνθεν ἦ γεγώς;

ὦ Πόλυβε καὶ Κόρινθε καὶ τὰ πάτρια

λόγῳ παλαιὰ δώμαθ’, οἷον ἆρά με

1395

κάλλος κακῶν ὕπουλον ἐξεθρέψατε:

νῦν γὰρ κακός τ’ ὢν κἀκ κακῶν εὑρίσκομαι.

ὦ τρεῖς κέλευθοι καὶ κεκρυμμένη νάπη

δρυμός τε καὶ στενωπὸς ἐν τριπλαῖς ὁδοῖς,

αἳ τοὐμὸν αἷμα τῶν ἐμῶν χειρῶν ἄπο

1400

ἐπίετε πατρός, ἆρά μου μέμνησθ’ ἔτι

οἷ’ ἔργα δράσας ὑμὶν εἶτα δεῦρ’ ἰὼν

ὁποῖ’ ἔπρασσον αὖθις; ᾧ γάμοι γάμοι,

ἐφύσαθ’ ἡμᾶς, καὶ φυτεύσαντες πάλιν

ἀνεῖτε ταὐτοῦ σπέρμα, κἀπεδείξατε

1405

πατέρας, ἀδελφούς, παῖδας, αἷμ’ ἐμφύλιον,

νύμφας, γυναῖκας μητέρας τε, χὠπόσα

αἴσχιστ’ ἐν ἀνθρώποισιν ἔργα γίγνεται.

ἀλλ’ οὐ γὰρ αὐδᾶν ἔσθ’ ἃ μηδὲ δρᾶν καλόν,

ὅπως τάχιστα πρὸς θεῶν ἔξω μέ που

1410

καλύψατ’ ἢ φονεύσατ’ ἢ θαλάσσιον

ἐκρίψατ’, ἔνθα μήποτ’ εἰσόψεσθ’ ἔτι.

ἴτ’, ἀξιώσατ’ ἀνδρὸς ἀθλίου θιγεῖν.

πίθεσθε, μὴ δείσητε: τἀμὰ γὰρ κακὰ

οὐδεὶς οἷός τε πλὴν ἐμοῦ φέρειν βροτῶν.

1415

Χορός

ἀλλ’ ὧν ἐπαιτεῖς εἰς δέον πάρεσθ’ ὅδε

Κρέων τὸ πράσσειν καὶ τὸ βουλεύειν, ἐπεὶ

χώρας λέλειπται μοῦνος ἀντὶ σοῦ φύλαξ.

Οἰδίπους

οἴμοι, τί δῆτα λέξομεν πρὸς τόνδ’ ἔπος;

τίς μοι φανεῖται πίστις ἔνδικος; τὰ γὰρ

1420

πάρος πρὸς αὐτὸν πάντ’ ἐφεύρημαι κακός.

Κρέων

οὐχ ὡς γελαστής, Οἰδίπους, ἐλήλυθα,

οὐδ’ ὡς ὀνειδιῶν τι τῶν πάρος κακῶν.

ἀλλ’ εἰ τὰ θνητῶν μὴ καταισχύνεσθ’ ἔτι

γένεθλα, τὴν γοῦν πάντα βόσκουσαν φλόγα

1425

αἰδεῖσθ’ ἄνακτος Ἡλίου, τοιόνδ’ ἄγος

ἀκάλυπτον οὕτω δεικνύναι, τὸ μήτε γῆ

μήτ’ ὄμβρος ἱερὸς μήτε φῶς προσδέξεται.

ἀλλ’ ὡς τάχιστ’ ἐς οἶκον ἐσκομίζετε:

τοῖς ἐν γένει γὰρ τἀγγενῆ μάλισθ’ ὁρᾶν

1430

μόνοις τ’ ἀκούειν εὐσεβῶς ἔχει κακά.

Οἰδίπους

πρὸς θεῶν, ἐπείπερ ἐλπίδος μ’ ἀπέσπασας,

ἄριστος ἐλθὼν πρὸς κάκιστον ἄνδρ’ ἐμέ,

πιθοῦ τί μοι: πρὸς σοῦ γὰρ οὐδ’ ἐμοῦ φράσω.

Κρέων

καὶ τοῦ με χρείας ὧδε λιπαρεῖς τυχεῖν;

1435

Οἰδίπους

ῥῖψόν με γῆς ἐκ τῆσδ’ ὅσον τάχισθ’, ὅπου

θνητῶν φανοῦμαι μηδενὸς προσήγορος.

Κρέων

ἔδρασ’ ἂν εὖ τοῦτ’ ἴσθ’ ἄν, εἰ μὴ τοῦ θεοῦ

πρώτιστ’ ἔχρῃζον ἐκμαθεῖν τί πρακτέαν.

Οἰδίπους

ἀλλ’ ἥ γ’ ἐκείνου πᾶσ’ ἐδηλώθη φάτις,

1440

τὸν πατροφόντην, τὸν ἀσεβῆ μ’ ἀπολλύναι.

Κρέων

οὕτως ἐλέχθη ταῦθ’: ὅμως δ’ ἵν’ ἕσταμεν

χρείας, ἄμεινον ἐκμαθεῖν τι δραστέον.

Οἰδίπους

οὕτως ἄρ’ ἀνδρὸς ἀθλίου πεύσεσθ’ ὕπερ;

Κρέων

καὶ γὰρ σὺ νῦν τἂν τῷ θεῷ πίστιν φέροις.

1445

Οἰδίπους

καὶ σοί γ’ ἐπισκήπτω τε καὶ προστέψομαι,

τῆς μὲν κατ’ οἴκους αὐτὸς ὃν θέλεις τάφον

θοῦ: καὶ γὰρ ὀρθῶς τῶν γε σῶν τελεῖς ὕπερ:

ἐμοῦ δὲ μήποτ’ ἀξιωθήτω τόδε

πατρῷον ἄστυ ζῶντος οἰκητοῦ τυχεῖν,

1450

ἀλλ’ ἔα με ναίειν ὄρεσιν, ἔνθα κλῄζεται

οὑμὸς Κιθαιρὼν οὗτος, ὃν μήτηρ τέ μοι

πατήρ τ’ ἐθέσθην ζῶντε κύριον τάφον,

ἵν’ ἐξ ἐκείνων, οἵ μ’ ἀπωλλύτην, θάνω.

καίτοι τοσοῦτόν γ’ οἶδα, μήτε μ’ ἂν νόσον

1455

μήτ’ ἄλλο πέρσαι μηδέν: οὐ γὰρ ἄν ποτε

θνῄσκων ἐσώθην, μὴ ’πί τῳ δεινῷ κακῷ.

ἀλλ’ ἡ μὲν ἡμῶν μοῖρ’, ὅποιπερ εἶσ’, ἴτω:

παίδων δὲ τῶν μὲν ἀρσένων μή μοι, Κρέων,

προσθῇ μέριμναν: ἄνδρες εἰσίν, ὥστε μὴ

1460

σπάνιν ποτὲ σχεῖν, ἔνθ’ ἂν ὦσι, τοῦ βίου:

ταῖν δ’ ἀθλίαιν οἰκτραῖν τε παρθένοιν ἐμαῖν,

αἷν οὔποθ’ ἡμὴ χωρὶς ἐστάθη βορᾶς

τράπεζ’ ἄνευ τοῦδ’ ἀνδρός, ἀλλ’ ὅσων ἐγὼ

ψαύοιμι, πάντων τῶνδ’ ἀεὶ μετειχέτην:

1465

αἷν μοι μέλεσθαι: καὶ μάλιστα μὲν χεροῖν

ψαῦσαί μ’ ἔασον κἀποκλαύσασθαι κακά.

ἴθ’ ὦναξ,

ἴθ’ ὦ γονῇ γενναῖε: χερσί τἂν θιγὼν

δοκοῖμ’ ἔχειν σφᾶς, ὥσπερ ἡνίκ’ ἔβλεπον.

1470

τί φημί;

οὐ δὴ κλύω που πρὸς θεῶν τοῖν μοι φίλοιν

δακρυρροούντοιν, καί μ’ ἐποικτίρας Κρέων

ἔπεμψέ μοι τὰ φίλτατ’ ἐκγόνοιν ἐμοῖν;

λέγω τι;

1475

Κρέων

λέγεις: ἐγὼ γὰρ εἰμ’ ὁ πορσύνας τάδε,

γνοὺς τὴν παροῦσαν τέρψιν, ἥ σ’ εἶχεν πάλαι.

Οἰδίπους

ἀλλ’ εὐτυχοίης, καί σε τῆσδε τῆσδε τῆς ὁδοῦ

δαίμων ἄμεινον ἢ ’μὲ φρουρήσας τύχοι.

ὦ τέκνα, ποῦ ποτ’ ἐστέ; δεῦρ’ ἴτ’, ἔλθετε

1480

ὡς τὰς ἀδελφὰς τάσδε τὰς ἐμὰς χέρας,

αἳ τοῦ φυτουργοῦ πατρὸς ὑμὶν ὧδ’ ὁρᾶν

τὰ πρόσθε λαμπρὰ προυξένησαν ὄμματα:

ὃς ὑμίν, ὦ τέκν’, οὔθ’ ὁρῶν οὔθ’ ἱστορῶν

πατὴρ ἐφάνθην ἔνθεν αὐτὸς ἠρόθην.

1485

καὶ σφὼ δακρύω: προσβλέπειν γὰρ οὐ σθένω:

νοούμενος τὰ λοιπὰ τοῦ πικροῦ βίου,

οἷον βιῶναι σφὼ πρὸς ἀνθρώπων χρεών.

ποίας γὰρ ἀστῶν ἥξετ’ εἰς ὁμιλίας,

ποίας δ’ ἑορτάς, ἔνθεν οὐ κεκλαυμέναι

1490

πρὸς οἶκον ἵξεσθ’ ἀντὶ τῆς θεωρίας;

ἀλλ’ ἡνίκ’ ἂν δὴ πρὸς γάμων ἥκητ’ ἀκμάς,

τίς οὗτος ἔσται, τίς παραρρίψει, τέκνα,

τοιαῦτ’ ὀνείδη λαμβάνων, ἃ ταῖς ἐμαῖς

γοναῖσιν ἔσται σφῷν θ’ ὁμοῦ δηλήματα;

1495

τί γὰρ κακῶν ἄπεστι; τὸν πατέρα πατὴρ

ὑμῶν ἔπεφνε: τὴν τεκοῦσαν ἤροσεν,

ὅθεν περ αὐτὸς ἐσπάρη, κἀκ τῶν ἴσων

ἐκτήσαθ’ ὑμᾶς, ὧνπερ αὐτὸς ἐξέφυ.

τοιαῦτ’ ὀνειδιεῖσθε: κᾆτα τίς γαμεῖ;

1500

οὐκ ἔστιν οὐδείς, ὦ τέκν’, ἀλλὰ δηλαδὴ

χέρσους φθαρῆναι κἀγάμους ὑμᾶς χρεών.

ὦ παῖ Μενοικέως, ἀλλ’ ἐπεὶ μόνος πατὴρ

ταύταιν λέλειψαι, νὼ γάρ, ὣ ’φυτεύσαμεν,

ὀλώλαμεν δύ’ ὄντε, μή σφε περιίδῃς

1505

πτωχὰς ἀνάνδρους ἐκγενεῖς ἀλωμένας,

μηδ’ ἐξισώσῃς τάσδε τοῖς ἐμοῖς κακοῖς.

ἀλλ’ οἴκτισόν σφας, ὧδε τηλικάσδ’ ὁρῶν

πάντων ἐρήμους, πλὴν ὅσον τὸ σὸν μέρος.

ξύννευσον, ὦ γενναῖε, σῇ ψαύσας χερί.

1510

πόλλ’ ἂν παρῄνουν: νῦν δὲ τοῦτ’ εὔχεσθέ μοι,

οὗ καιρὸς ἐᾷ ζῆν, τοῦ βίου δὲ λῴονος

ὑμᾶς κυρῆσαι τοῦ φυτεύσαντος πατρός.

Κρέων

ἅλις ἵν’ ἐξήκεις δακρύων: ἀλλ’ ἴθι στέγης ἔσω.

1515

Οἰδίπους

πειστέον, κεἰ μηδὲν ἡδύ.

Κρέων

πάντα γὰρ καιρῷ καλά.

Οἰδίπους

οἶσθ’ ἐφ’ οἷς οὖν εἶμι;

Κρέων

λέξεις, καὶ τότ’ εἴσομαι κλύων.

Οἰδίπους

γῆς μ’ ὅπως πέμψεις ἄποικον.

Κρέων

τοῦ θεοῦ μ’ αἰτεῖς δόσιν.

Οἰδίπους

ἀλλὰ θεοῖς γ’ ἔχθιστος ἥκω.

Κρέων

τοιγαροῦν τεύξει τάχα.

Οἰδίπους

φῂς τάδ’ οὖν;

1520

Κρέων

ἃ μὴ φρονῶ γὰρ οὐ φιλῶ λέγειν μάτην.

Οἰδίπους

ἄπαγέ νύν μ’ ἐντεῦθεν ἤδη.

Κρέων

στεῖχέ νυν, τέκνων δ’ ἀφοῦ.

Οἰδίπους

μηδαμῶς ταύτας γ’ ἕλῃ μου.

Κρέων

πάντα μὴ βούλου κρατεῖν:

καὶ γὰρ ἁκράτησας οὔ σοι τῷ βίῳ ξυνέσπετο.

Χορός

ὦ πάτρας Θήβης ἔνοικοι, λεύσσετ’, Οἰδίπους ὅδε,

ὃς τὰ κλείν’ αἰνίγματ’ ᾔδει καὶ κράτιστος ἦν ἀνήρ,

1525

οὗ τίς οὐ ζήλῳ πολιτῶν ἦν τύχαις ἐπιβλέπων,

εἰς ὅσον κλύδωνα δεινῆς συμφορᾶς ἐλήλυθεν.

ὥστε θνητὸν ὄντα κείνην τὴν τελευταίαν ἰδεῖν

ἡμέραν ἐπισκοποῦντα μηδέν’ ὀλβίζειν, πρὶν ἂν

τέρμα τοῦ βίου περάσῃ μηδὲν ἀλγεινὸν παθών.

1530