door Kurt Mahr Ondanks de geslaagde ontsnapping aan de planeet Gol heerst aan boord van de reusachtige Stardust een gedrukte stemming; het gedeelte van het heelal waarin ze zich bevinden, is hun volslagen onbekend. Zullen de aanwijzingen voor de terugtocht, waarover de onbekende in zijn boodschap sprak, zich op de planeet van de stervende zon bevinden?

HOOFDPERSONEN IN DEZE ROMAN:

Perry Rhodan – commandant van de Stardust en leider van de Derde Macht

Thora en Crest - zij vinden dat de risico’s bij de speurtocht naar het geheim van het eeuwige leven te groot worden

Tama Yokida - hij goochelt met een Arkonbom, het wapen met de grootste vernietigende kracht van het universum

Fellmer Lloyd - door een nalatigheid van hem wordt de hele expeditie in gevaar gebracht

Tanaka Seiko - zijn supergevoelige hersens ondergaan de haat, gericht tegen de indringers op Tramp, als lichamelijke pijn

‘Ik heb je toch gezegd dat ik er niet zeker van was,’ mompelde Crest teleurgesteld.

Perry Rhodan knikte. Voor hem op de meettafel lagen de gegevens die de instrumenten hadden verkregen uit het spectrum, de lichtsterkte, de positie en de waarschijnlijke afstand van een ster, waarvan Crest een paar minuten geleden nog meende dat ze in de Arkonidische ruimtevaart bekend was en dat ze zich er op zouden kunnen oriënteren.

De situatie was als volgt: Perry Rhodan had zijn actie op Gol, de veertiende planeet van Wega, een methaan-ammoniakreus, driemaal zo groot als Jupiter en met een abnormaal grote zwaartekracht aan z’n oppervlak, met een soort knaleffect beëindigd. De actie, die alleen maar bedoeld was om op hun speurtocht naar de wereld van het eeuwige leven een nadere aanwijzing voor de positie van die wereld te verkrijgen, was in het ogenblik van de hoogste nood afgebroken door de activiteit van een fictiefzender, die de van elkaar gescheiden groepen - namelijk Rhodan met drie van zijn mensen op de standplaats van de zender, majoor Nyssen en kapitein Klein, ongeveer tachtig kilometer van daar verwijderd in een primitieve rupswagen, en ten slotte de Stardust II, de reusachtige Arkonidische ruimtebol - tegelijkertijd van Gol had weggevoerd, en weer bij elkaar had gebracht op een plaats in de ruimte, die ver buiten alle ruimtevaartroutes lag, zodat niemand zich kon oriënteren.

Hoe de fictiefzender, die qua afmeting een stofje was vergeleken bij de Stardust II met z’n doorsnede van achthonderd meter, dat kunststuk had kunnen volbrengen, begrepen zelfs mensen met een maximum aan natuurwetenschappelijke kennis niet. Anderzijds verontrustte dit wonder hen nauwelijks, zoals men wellicht zou hebben verwacht.

Wat hen wel verontrustte was het feit dat ze niets wisten van het deel van het heelal waarin de Stardust was beland. Ze hadden geen enkele aanwijzing voor de richting die ze het best konden kiezen en het zag er naar uit dat ze die ook niet zouden vinden.

De vijftig of zestig sterren die zich op de beeldschermen vertoonden, waren snel geanalyseerd en de resultaten waren vergeleken met het sterrenregister dat de Stardust aan boord had.

Daarbij was komen vast te staan dat geen van de onderzochte sterren, op één na, ook maar enige gelijkenis vertoonde met de drie miljoen geregistreerde. Op die ene had Crest zijn hoop gevestigd. Hij had een aantal eigenschappen die overeenstemden met die van een in de Arkonidische astronomie bekende ster in een van de sterrennevels buiten de Melkweg, en dat was tevens een verklaring voor de geringe sterrendichtheid in dit gedeelte van het heelal geweest - de Stardust bevond zich buiten het bekende gebied van de Melkweg.

Wat Crest - en ook Rhodan, hoewel hij het niet toegaf - nog veel meer verontrustte, was het feit dat de meeste van de waargenomen sterren een variabel spectrum vertoonden.

Ook de Arkonidische wetenschap huldigde de opvatting dat een vaste ster een ‘zwart lichaam’ in de zin van de stralingswet is. Daarom mocht men van iedere vaste ster, dus ook van de paar die op dit ogenblik op de beeldschermen van de Stardust te zien waren, een gelijkblijvende straling verwachten, die naar gelang van het sterrentype van meer of minder kortegolf-ultraviolet, via een maximum in het zichtbare gebied tot ver in het infrarood reikte.

Dit was echter niet het geval met de sterren die Crest zo verontrustten. Een aantal ervan vertoonde een spectrum dat de neiging vertoonde aan de stralingswet te gehoorzamen, om dan op een willekeurige plaats een volkomen ongemotiveerde knik te vertonen. Er waren ook spectra bij die in niets leken op wat Crest en Rhodan ooit hadden gezien. Die sterren waren selectieve stralers, zoals een kaarsvlam of het licht van een zaklantaarn.

Eén van de sterren had een verbrokkeld spectrum met twee maxima - waarvan één in het groene en één in het rode gebied. Het effect was een bruinachtig lichtende stip, een verschijnsel dat niemand nog ooit aan de hemel had waargenomen.

‘We hebben er dus geen idee van waar we zijn,’ zei Rhodan zuchtend, ‘en als er niet zo iets als een wonder gebeurt zullen we het ook nooit te weten komen.’ Hij sloeg de uitwerking van zijn woorden gade. Hij had eerst de twee Arkoniden in de commandocentrale ontboden, vervolgens Reginald Bull en de majoors Nyssen en Deringhouse en ten slotte de Japanner Tako Kakuta als vertegenwoordiger van het mutantenkorps.

Crest maakte een moedeloze indruk en probeerde niet zijn teleurstelling te verbergen. Thora, de grote, witharige Arkonidische, verkeerde in dezelfde stemming; maar zij kende de mening van een mens over een wezen dat te vlug de hoop opgaf. Daarom hield ze zich goed en beantwoordde Rhodans blik flink. De anderen waren alleen maar nieuwsgierig.

‘En wat doen we nu?’ vroeg Bull. ‘Blijven we hier hangen en op dat wonder wachten?’ Rhodan knikte ernstig.

‘Wil je ons tenminste niet zeggen op welk wonder?’ riep Thora uit. Haar stem klonk geprikkeld en nerveus.

‘Ik hoop dat ik het je over een paar uur zal kunnen zeggen,’ antwoordde Rhodan.

‘Wat ben je van plan?’ ‘Ik wil eens gaan kijken, met een van de ruimtejagers.’ ‘Wil je met een jager een afstand van enige lichtjaren naar de dichtstbijzijnde van die sterren afleggen?’ lachte Thora spottend.

Rhodan schudde zijn hoofd.

‘Nee. Ik zal me niet verder dan een paar astronomische eenheden, van de Stardust verwijderen.’ ‘Waarom?’ ‘Deze ruimte,’ antwoordde Rhodan docerend, ‘is de vreemdste die Crest en natuurlijk ook ik ooit hebben gezien. De dichtstbijzijnde van de in totaal zesenvijftig sterren is vijf lichtjaren van ons verwijderd, de verste honderdtachtig lichtjaren. Daar voorbij is op een aanzienlijke afstand nog een nauwelijks waarneembare opeenhoping, misschien een Melkweg.

De sterrendichtheid in deze omgeving is kleiner dan men binnen zo’n sterrennevel, en groter dan men erbuiten zou verwachten. De spectra van die zesenvijftig sterren spotten met iedere spectraalanalyse. Voor zover ons bekend is, kunnen zulke spectra niet bestaan. Het vermoeden dat de structuur van de ruimte waarin wij ons nu bevinden niet is zoals wij gewend zijn, ligt voor de hand. Omdat we zelfs met onze gevoeligste instrumenten toch niets ongewoons kunnen constateren, ga ik eens buiten het schip rondkijken.’ Deringhouse sprong op

‘Is dat niet eerder mijn taak als …’ Rhodan maakte een afwerend gebaar.

‘Nee, beslist niet!’ antwoordde hij ernstig. ‘Als mijn vermoedens juist zijn, dan …’ Hij sprak de rest van de zin niet uit. Peinzend en met aarzelende stappen liep hij naar de intercom en gaf bevel een van de kleine, snelle machines voor hem in de noordelijke sluis startklaar te maken.

De jager sprong letterlijk uit de enorme ruimte van de sluis. Rhodan vloog met matige versnelling, maar toch werd achter hem de reusachtige bol van het ruimteschip schrikbarend snel kleiner. In enkele minuten bereikte de machine een snelheid van 500 kilometer per seconde. Rhodan regelde de motor en regelde de drukneutralisator zodanig dat in zijn kleine cabine ook tijdens de vrije vlucht de aardse zwaartekracht heerste.

De meetinstrumenten bleven rustig. Ze reageerden alleen op de massa van de Stardust.

Nadat hij zich gedurende een kwartier in rechte lijn van de Stardust verwijderd had, zonder dat hem iets bijzonders was opgevallen, voerde hij de snelheid van de jager op.

Hij vloog weer een eind rechtuit met een snelheid van 200 kilometer per seconde en koos toen een richting haaks op de tot dusver gevolgde koers.

Na nog een kwartier verhoogde hij de snelheid met een korte beweging van de hefboom tot 10.000 kilometer per seconde en vloog een koers die een hoek van vijfenveertig graden maakte, zowel met de eerste als met de tweede vliegrichting. De instrumenten reageerden nog steeds duidelijk op de massa van de Stardust en het schip glansde als een felle ster schuin achter de ruimtejager.

Een onwezenlijke ster, dacht Rhodan. Het licht dat de Stardust reflecteerde, prikkelde hem en hij vroeg zich af waarom. Niets was natuurlijker dan een schip dat in een soort ster veranderde als men zich er ver genoeg van verwijderde.

De enigszins nerveuze stem van Bull stoorde hem in zijn gedachten.

‘Waarom laat je niets van je horen? Wat is daar buiten aan de hand?’ ‘Niets. Absoluut niets.’ Bull bromde tevreden.

‘Wat had je verwacht?’ ‘Ik weet het niet. Iets …’ ‘Hallo! Hoor je me nog? Ik vroeg: Wat had je verwacht?’ ‘En ik zei: Ik weet het niet,’ antwoordde Rhodan.

Enige ogenblikken later Bulls harde stem weer: ‘Ik hoor je niet meer! Wat is er aan de hand?’ Rhodan keek verbaasd naar het instrumentenbord. Niets wees op een defect. Alles aan boord van de jager was intact, ook de telecomzender.

‘Rhodan aan Stardust!’ riep hij. ‘Hoor je mij?’ Als antwoord volgde een eentonig geruis. De ontvanger bleef dood. Aan de andere kant hadden ze de verbinding niet verbroken, maar ze hoorden hem niet meer.

Ze konden ongetwijfeld zijn bewegingen met behulp van de massadetector volgen, en wisten dus dat de ruimtejager zich nog binnen het bereik van de Stardust bevond. Hij dacht echter met enige onrust aan wat Bull met zijn neiging tot onnadenkendheid en voorbarigheid nu allemaal zou doen.

De Stardust mocht niet van z’n plaats komen! Rhodan stelde de boegstraalpijpen in werking. Een stroom fel lichtende, lichtsnelle deeltjes schoot uit de wijde straalpijpen en begon de voorwaartse snelheid van de ruimte jager af te remmen. Er schoten verscheidene ideeën door Rhodans hoofd.

Hij kon de Stardust met de lichtende straal van het impulswapen een teken geven dat hij nog leefde. Hij kon met hetzelfde doel een raket afschieten of...

Toen schoot hem te binnen dat Bull dergelijke signalen slechts zou zien als een teken dat hij op een onzichtbare tegenstander was gestuit.

Hij liet ze dan ook achterwege. De straalpijpen hadden een paar minuten nodig om met maximale energie de snelheid van de jager voldoende af te remmen. Nog tijdens de remmanoeuvre trok Rhodan de machine in een scherpe bocht die hoge eisen stelde aan het uithoudingsvermogen van de neutralisator.

Ongeveer tien minuten nadat de verbinding met de Stardust verbroken was, kon de jager weer koers zetten naar het schip. De Stardust had zich nog niet van zijn plaats bewogen. Rhodan zag op de instrumenten dat hij nog ongeveer één astronomische eenheid, dus honderdvijftig miljoen kilometer van het schip verwijderd was. Als hij de hoogste versnelling gebruikte zou hij het misschien nog kunnen bereiken voordat Bull het bevel tot de start gaf, om hem van het vermeende gevaar te redden. Ze moesten op het scherm van de massadetector zien dat hij het schip weer naderde, en als ze hun hersens bij elkaar hielden, zouden ze wachten! Hij stelde de maximale versnelling in. Zo zou het niet langer dan een half uur duren. De koersaanwijzer was op de Stardust ingesteld en wees nul graden aan.

Maar de dunne, lichtgevende wijzer stond niet zo rustig op de nul als hij eigenlijk had moeten doen. Hij trilde, week een paar tiende millimeters naar links, trilde terug en week weer af.

Rhodan vergat wat hij had willen doen en zette de motor af.

De jager reageerde onmiddellijk. Weliswaar aarzelend, maar nu gestadig en zonder schokken, sloeg de dunne lichtstreep van de koersaanwijzer uit.

Rhodan keek er geboeid naar. Minus één graad - minus twee graden. De jager stond onder invloed van een uit een onzichtbare bron afkomstige kracht.

Rhodan wist dat de instrumenten alles optekenden en dat hij aan boord van de Stardust de aanwijzingen nog eens zou kunnen nagaan.

Hij was echter ongeduldig en terwijl de jager streep voor streep, graad voor graad van koers veranderde, probeerde hij de onzichtbare krachtbron te peilen.

Maar de peiltoestellen wezen niets aan behalve de massa van de Stardust, die zijwaarts van hem nog steeds onbeweeglijk in de ruimte hing.

De gravometer gaf echter een geringe zwaartekrachtinvloed aan en tevens de richting waarin die kracht werkte. Rhodan zocht in die richting de ruimte met alle hem ter beschikking staande instrumenten af, maar vond niets.

Een zwaartekrachtbron in het niets! Dat was al even belachelijk als de spectra van de sterren die ze hadden waargenomen.

Hij liet zijn machine gedurende een half uur onder die raadselachtige invloed. In die tijd week ze ongeveer tien graden van de oorspronkelijke koers af en dreigde de Stardust voorbij te zullen schieten. Aan het eind van dat half uur hield de koersverandering plotseling op.

De gravometer wees niets meer aan en de baan die de jager beschreef was die van een vrij vallend voorwerp. De zwaartekracht bestond niet meer. Iemand had haar uitgeschakeld.

Uitgeschakeld? Terwijl hij de koers corrigeerde en de jager nu definitief op de glinsterende bol van de Stardust aan stuurde, probeerde Rhodan uit te rekenen hoeveel energie er nodig zou zijn om een zwaartekracht op te wekken zoals dat wat zoëven de koers van de jager had beïnvloed.

Het feit dat de koersverandering constant en evenredig met de tijd was geweest, wettigde het vermoeden dat de krachtbron zeer ver verwijderd was; minstens drie astronomische eenheden.

Om een kunstmatig zwaartekrachtveld op te wekken waarvan de invloed op zo’n afstand nog zo duidelijk merkbaar was, had men meer energie nodig dan ...

Dan wat? Meer energie dan waarover bijvoorbeeld de aarde in totaal beschikte. Dit was een krachtveld zoals door een zon werd uitgestraald. Maar zwaartekrachtvelden van een zon veranderden niet zo plotseling als deze had gedaan.

Geen verklaring, dacht Rhodan gelaten.

Hij probeerde nog eens verbinding met de Stardust te krijgen. Het mislukte hem ook ditmaal.

Het schoot hem te binnen dat hij over een probleem had nagedacht toen Bull hem opriep en hij probeerde zich te herinneren wat het was geweest. Iets had hem gehinderd. Wat was het? Natuurlijk, het licht dat de Stardust uitstraalde! Hij staarde peinzend naar het glinsterende lichtpuntje dat het reusachtige bolvormige ruimteschip op het beeldscherm vormde.

Het besef ging als een elektrische schok door hem heen.

Er was nergens in de buurt een lichtbron waarvan het schip het licht kon reflecteren. Het was belachelijk te geloven dat het licht van zesenvijftig sterren, waarvan de dichtstbijzijnde vijf en de verste honderdtachtig lichtjaren verwijderd was, voldoende zou kunnen zijn om van de Stardust op een afstand van meer dan honderd miljoen kilometer nog een lichtende stip te maken.

Het schip gaf echter zelf geen licht.

Wat dan? vroeg Rhodan zich nerveus en ongeduldig af.

Onder deze omstandigheden zou iemand die zich meer dan een paar duizend kilometer van het schip verwijderde, het uit het oog moeten verliezen. Een voorwerp dat geen licht kan reflecteren, omdat er geen licht is, en dat zelf geen licht uitstraalt, is onzichtbaar. De Stardust was echter duidelijk te zien. Sterker nog: hij flikkerde feller dan de dichtstbijzijnde ster en had dat ook gedaan toen de jager zich op het verste punt van zijn baan bevond. Bestond er een oplossing voor dit raadsel? Rhodan had nog geen oplossing gevonden toen hij het druk kreeg om de jager, met zijn halfautomatische besturing, nauwkeurig naar de Stardust te sturen. Half in zijn onderbewustzijn zocht hij op de gewelfde buitenwand van het schip naar het spiegelbeeld van het lichtgevende lichaam dat de Stardust zo goed zichtbaar maakte, maar hij vond het niet.

In plaats daarvan begon de telecom plotseling weer te werken.

‘We laten de machine niet binnen als we geen antwoord krijgen!’ zei Bulls opgewonden stem.

‘Alles is in orde!’ meldde Rhodan opgelucht. ‘Hier ben ik al!’ Hij hoorde Bull naar lucht happen.

‘Waarom heb je al die tijd niets van je laten horen?’ ‘Dat kon ik niet. De telecom was uitgevallen.’ ‘En is hij nu opeens weer…?’ ‘Ja. Daar zullen we het straks wel over hebben.’ Langzaam, meter voor meter, zweefde de ruimtejager naar de opening van de grote noordelijke sluis toe. Op het laatste stukje werd hij door een geleidingsstraal opgevangen en naar binnen getrokken, zonder dat Rhodan er nog iets aan hoefde te doen.

Rhodan voerde de voorgeschreven instrumentencontrole uit en stapte toen uit. De sluis was intussen met lucht gevuld. Hij trok zijn beschermingspak uit terwijl hij zich door rollopers en antizwaartekrachtliften naar de commandocentrale liet voeren.

Drie nieuwe raadsels,’ zei Rhodan ernstig. ‘De zichtbaarheid van het schip, het bestaan van een zwaartekrachtbron van variabele sterkte en het uitvallen van de telecom aan mijn kant...

Heeft iemand daar een verklaring voor?’ Het was een retorische vraag. Hij zag het aan hun gezichten. Ze verwachtten de verklaring van hem.

Maar hij had evenmin een verklaring als zij.

‘Goed,’ vervolgde hij. ‘We weten het niet. We staan voor een raadsel, of liever gezegd, voor enige raadsels die zelfs de Arkonidische wetenschap niet kan oplossen. We zullen moeten wachten.’ Dit was echter niet naar de zin van Thora, met haar ongeduldige aard. Haar roodachtige ogen glinsterden vol ondernemingsijver en een beetje boos toen ze vroeg: ‘Wachten? Waarop? We hebben zesenvijftig sterren die we kunnen onderzoeken. Waarom beginnen we daar niet mee?’ Ze is mooi, dacht Rhodan, en wachtte met opzet enige tijd met zijn antwoord.

‘Omdat het te veel tijd kost,’ antwoordde hij eindelijk, ‘om iedere ster afzonderlijk op planeten en iedere planeet op aanwijzingen te onderzoeken. En verder omdat deze ruimte wemelt van raadsels waarvan wij nog geen flauw vermoeden hebben, laat staan dat we ze zouden kunnen oplossen.’ Thora scheen een andere mening te zijn toegedaan. Ze wilde iets antwoorden, maar Crest was haar voor.

‘In dit verband,’ begon hij met een vlugge, verontschuldigende zijdelingse blik naar Thora, ‘is misschien datgene wat ik intussen heb ontdekt, zeer interessant.’ Hij overhandigde Rhodan een paar plasticstroken, zoals die gewoonlijk door het positronisch brein, de reusachtige reken-en combineerautomaat die de Stardust aan boord had, werden geproduceerd. Op de plasticstroken stond in Arkonidische schrifttekens - of wiskundige symbolen wanneer het uitsluitend een berekening betrof - het antwoord op een aan het positronisch brein in code gestelde vraag.

‘Het heeft me veel moeite gekost de vragen op de juiste manier te stellen en de machine alle gegevens toe te dienen,’ zei Crest glimlachend. ‘Dit zijn de vragen…’ Hij gaf Rhodan een stuk papier, waarop hij de vragen had geschreven, ‘.. .en de antwoorden heb je in je hand.’ Rhodan begon te lezen.

‘Welk nut heeft dit gevaarlijke stap voor stap vorderen bij het zoeken naar de civilisatie die het geheim van de instandhouding van de cellen kent?’ Het antwoord op de eerste vraag luidde: ‘De onbekende civilisatie deelt haar kennis slechts mede aan diegene die zich aan de hand van enige proeven geciviliseerd toont (85,179% waarschijnlijkheid).’ Crest tikte op het papier waarop de vragen stonden. ‘Toen ik het eerste antwoord had, stelde ik de tweede vraag.’ Rhodan las: ‘Van welke aard zijn die proeven?’ En het antwoord: ‘De onbekende civilisatie kent proeven van niet uitsluitend natuurwetenschappelijk-technische aard. (100 % waarschijnlijkheid).’ ‘Het is duidelijk dat het brein met deze vraag niets wist te beginnen,’ zei Crest.

De laatste vraag luidde: ‘Welke proeven zullen wij als zoekenden nog moeten afleggen?’ Het antwoord luidde: ‘Voor de zoekenden zijn de proeven van natuurwetenschappelijk-technische aard afgelopen (52,112% waarschijnlijkheid).’ Rhodan staarde enige ogenblikken peinzend naar de antwoordstroken vóór hij ze aan Crest teruggaf.

‘Aan het laatste antwoord hebben we vrijwel niets, niet waar?’ vroeg Crest.

Rhodan schudde zijn hoofd.

‘We zouden er niets aan hebben als er maar vijftig procent waarschijnlijkheid in zat. Maar uit een of ander gegeven dat wij niet helemaal hebben begrepen, moet de machine kunnen lezen dat de onbekende ons in de toekomst waarschijnlijk voor andere raadsels zal zetten dan die waar we tot nu toe mee te maken hebben gehad. De tijd van de fictiefzenders en tijdmachines is voorbij. Wat nu komt weten we nog niet. Misschien is dat daar buiten het begin ervan.’ Thora mengde zich in het gesprek.

‘Wat zou er aan de feitelijke toestand veranderen, denk je, als we dit tijdverspillende wachten opgaven en eindelijk tot daden overgingen?’ ‘Tijdverspillend?’ lachte Rhodan spottend. ‘Je bent op weg naar het eeuwige leven. Wie denkt dan nog aan tijdverspilling?’ ‘Ik doe een serieus voorstel,’ zei Thora bitter, ‘en ik verwacht een serieus antwoord.’ ‘Dat zul je krijgen,’ antwoordde Rhodan. ‘Op het ogenblik zul je mijn vermoedens nog wel belachelijk vinden.’

Tanaka Seiko had een eenpersoons hut voor zich zelf.

De Stardust II was als oorlogsschip gebouwd. Een slagschip dat de Arkonidische techniek als nadrukkelijk antwoord op de bedreiging van het galactische rijk door opstandige werelden had ontworpen. Op volle oorlogssterkte had de Stardust een bemanning van duizend koppen.

Daarvan woonden de manschappen in manschappenverblijven, de onderofficieren in tweepersoons hutten, terwijl iedere officier een eigen hut had. In zo’n hut, die om bepaalde redenen niet te ver van de commandocentrale verwijderd was, woonde Tanaka Seiko.

Tanaka was in de laatste weken een van Rhodans belangrijkste medewerkers geworden. Als gevolg van een mutatie was Tanaka in staat radiogolven te ontvangen, zoals een ander geluidstrillingen ontvangt. Hij kon radio-uitzendingen zonder de hulp van een ontvanger verstaan. Verder was hij tot nu toe de enige die de boodschappen van de onbekende kon ontvangen en in verstaanbare taal overzetten. Rhodan had op Gol een aanwijzing gekregen dat de trillingen waarvan de onbekende zich bij zijn boodschappen bediende, producten van een hogere orde waren. Als ze het geheim van het eeuwige leven, dat de onbekende in zijn bezit had, wilden ontsluieren, moesten ze zijn boodschappen kunnen verstaan. Tanaka was de enige die dat kon.

Kort nadat de Stardust II na hun ongewone verplaatsing uit de hyperruimte was verschenen, had de Japanner van Rhodan opdracht gekregen, op boodschappen van de onbekende te wachten. Sindsdien zat Tanaka Seiko in zijn hut, en de gelijkmoedigheid van het Aziatische ras kwam hem bij zijn werk, dat in feite uit nietsdoen bestond, zeer te pas.

Om te beginnen had hij het zich in een zachte Arkonidische fauteuil gemakkelijk gemaakt. Hij kwam echter al gauw tot de ontdekking dat die gemakkelijke houding hem slaperig maakte, en hij gebruikte daarna een wat hardere werkkruk. Hij steunde zijn ellebogen op de tafel waaraan hij zat, en zijn hoofd in zijn handen.

Zo zat hij uren achtereen - een halve dag. Zijn verlangen om te gaan slapen onderdrukte hij zo goed mogelijk.

Tanaka’s gedachten maakten een wanordelijke rondedans. Ze brachten hem beelden uit het verleden voor de geest. Fukabori, het dorpje aan de Amakusa-baai, ongeveer twintig kilometer van Nagasaki. Een paar bekende huizen in de omgeving.

Alleen… dat ene, dat had hij daar nooit gezien.

Hij concentreerde zich op het beeld dat zijn gedachten hem voortoverden en probeerde zich het gebouw te herinneren. Het stond middenin het dorp en leek wel een wolkenkrabber.

Een wolkenkrabber in Fukabori! Daar was nooit een wolkenkrabber geweest en er zou er ook nooit een komen. Fukabori was een vissersdorp. Het leek meer een toren van minstens tweehonderd verdiepingen. Bestond er zo’n gebouw op de aarde? Tanaka’s gezichtsveld verkleinde. Het huis van zijn ouders, de overige huizen, de vissershutten - ze verdwenen allemaal uit het gezichtsveld van zijn gedachten. Alleen de toren, de wolkenkrabber, bleef.

Er zaten ronde vensters in het gebouw - ronde! Plotseling bespeurde Tanaka het vreemde dat in zijn hersenen was binnengedrongen en hem een beeld voortoverde dat zijn eigen gedachten nooit tot stand hadden kunnen brengen.

In een moment van paniek probeerde hij het vreemde te verdringen. Hij vocht tegen de geest die hem het beeld van een achthonderd meter hoge toren met ronde vensters voortoverde.

Maar hij verloor. En op hetzelfde ogenblik besefte hij dat dit het begin van een nieuwe boodschap van de onbekende zou kunnen zijn. Hij had zich nog nooit op een dergelijke manier kenbaar gemaakt; maar niemand wist over hoeveel verschillende manieren hij beschikte om zijn boodschappen over te brengen.

De toren werd groter. Hij scheen met grote snelheid naar Tanaka toe te komen - of Tanaka naar hem. Ten slotte zag hij alleen nog één rond venster. Tanaka kon opeens door het venster naar binnen kijken. Hij zag een klein vertrek, met als enig meubel een soort schrijftafel. Op het blad van de tafel lag een vel papier. .. papier? Het leek tenminste papier; en er lag iets naast dat op een potlood leek.

Tanaka nam het potlood op en begon te schrijven.

Nam hij het potlood op? Wat een onzin! Hij zag dit alles als een beeld van zijn gedachten - of de gedachten van een ander, een onbekende. In ieder geval nam hij het potlood op en schreef.

Iemand scheen zijn hand te leiden, want zelf wist hij niet wat hij schreef, en hij kon het ook niet lezen.

Toen...

Toen Tanaka op Rhodans oproep geen antwoord gaf, ging Reginald Bull naar de hut van de Japanner om te zien wat er aan de hand was.

Tanaka lag bewusteloos voor zijn tafel. Hij was blijkbaar van de kruk gevallen en had daarbij zijn hoofd tegen een tafelpoot gestoten.

Het hele geval kwam Bull een beetje vreemd voor. Waardoor was Tanaka van zijn kruk gevallen? Op de tafel lag een stapeltje papier. Echt papier van aards fabricaat, waarvan de Stardust II na zijn verblijf op aarde een hele voorraad aan boord had. Het bovenste blad van het stapeltje was beschreven.

Bull nam het op en wilde het achteloos weer neerleggen. Het leek op het zinloze gekrabbel van iemand die zich verveeld had.

Hij keek nog eens goed. Het gekrabbel was zorgvuldig in regels verdeeld en een aantal van de zinloze tekens herhaalde zich op onregelmatige afstanden. Bull stopte het papier in zijn zak en vroeg de medische dienst iemand naar Tanaka Seiko toe te sturen.

Rhodan herkende het schrift. Hij had het al twee maal eerder gezien, namelijk op de zender in het rode paleis te Thorta en op de metalen koker die hij tijdens zijn reis in de tijd had buitge maakt. Het positronisch brein had de beide opschriften ontcijferd. Het bezat de basisgegevens en moest in staat zijn ook Tanaka’s gekrabbel te ontcijferen.

Rhodan liet er een fotokopie van maken en stopte die in de machine. Ongeveer een uur later kwam de vertaling er op een plasticstrook uit. Ze luidde: ‘Als gij die het wagen wilt, geduld hebt en niet aan de verleiding toegeeft, let dan op de wereld van hogere orde. Doe daar wat gedaan moet worden. Het licht is niet ver meer.’ (Onduidelijke schrifttekens. 91,998 % waarschijnlijkheid voor de juistheid van de vertaling.) Ongeveer op hetzelfde tijdstip dat het positronisch brein de vertaling afleverde, kwam Tanaka Seiko bij. Hij vertelde wat hem was overkomen. Hij herinnerde zich alles tot het moment waarop hij was begonnen te schrijven, verder niet.

Het was aan Rhodan er een verklaring voor te vinden. Rhodan twijfelde er geen moment aan dat de onbekende op een manier die voorlopig raadselachtig bleef, zoals zoveel aan deze onderneming, bezit had genomen van Tanaka’s brein en de Japanner had gedwongen een boodschap te schrijven op een vel papier dat beslist niet op een schrijftafel op de honderdtachtigste verdieping van een torengebouw lag, maar op Tanaka’s tafel in een eenpersoons hut aan boord van de Stardust.

Dat had Tanaka gedaan en de boodschap was intussen vertaald. Ze scheen echter geen betekenis te hebben, althans niet een die Rhodan onmiddellijk begreep.

Rhodan was naar de medische afdeling gegaan om met Tanaka te praten.

‘… let op de wereld van hogere orde,’ mompelde hij terwijl hij naar de plasticstrook staarde die hij had meegebracht.

Wereld van hogere orde? Om welke van de zesenvijftig zonnen die op de beeldschermen te zien waren, cirkelde de wereld van hogere orde? De telecom begon te blèren.

‘Tweede piloot aan commandant!’ Het was de stem van Reginald Bull en er lag een tamelijk opgewonden klank in.

Rhodan nam de dichtstbijzijnde microfoon op. ‘Hier ben ik! Wat is er?’ Hij hoorde Bull diep ademhalen.

‘Kom alsjeblieft onmiddellijk naar de centrale! De beeldschermen…’ De rest hoorde Rhodan al niet meer. Hij was met twee, drie sprongen bij de deur, die veel te langzaam naar zijn zin openschoof, wrong zich door de kier en rende over de rolloper in de gang. Zich met zijn handen tegen de wanden van de schacht afduwend, daalde hij in de antizwaartekrachtlift af en was zó vlug in de centrale dat Bull hem verrast aanstaarde.

De beeldschermen! Hij had hieraan gedacht, omdat hij geen andere betekenis had kunnen vinden. Hij had geweten dat hij op zekere dag dit beeld zou zien; en nu was het er! De zwarte, diepe achtergrond van de ruimte, bezaaid met miljarden lichtpunten, lange lichte slierten van ver verwijderde sterrennevels en de donkere gaten waar geen sterren waren. Het beeld dat iedere ruimtevaarder zag zolang hij zich in de ruimte van de Melkweg bevond. Het beeld dat eindelijk een betekenis inhield, na de lange dagen van zinloos wachten.

‘Hoe is het gebeurd?’ vroeg hij hees.

Bull trok zijn schouders op. Hij was nog niet helemaal over de schrik heen.

‘Geen idee. Ik keek op het beeldscherm en alles was nog bij het oude. Ik keek nog eens en toen was dat er…’ Hij wees met een hulpeloos gebaar naar de wand met de beeldschermen.

Rhodan kwam weer in actie. Hij gaf nauwkeurig zijn bevelen aan de radarafdeling. De peilers waren verrast. Maar toen ze hun toestellen inschakelden, zagen ze dat het beeld buiten volkomen veranderd was.

Terwijl zij begonnen te zoeken, keek Rhodan in de centrale peinzend naar de beeldschermen.

Er viel hem iets op, aanvankelijk in zijn onderbewustzijn, en hij moest zijn blik er een paar maal overheen laten gaan vóór hij het kon vasthouden.

Een rode schijf! Ongeveer zo groot als de aardse zon gezien vanaf de baan van Pluto. De schijf was bloedrood, alsof ze zelf geen licht uitstraalde, maar rood gekleurd was en van buitenaf werd belicht.

Een zon! Rhodan maakte de peilers er op attent. De Stardust had enige snelheid ten opzichte van de rode schijf, niet meer dan 400 of 500 kilometer per seconde. Dat was voor de peilers genoeg om een driehoeksmeting uit te voeren. Twee minuten later had Rhodan het resultaat.

De rode zon was ongeveer twee astronomische eenheden van de Stardust verwijderd, oftewel driehonderd miljoen kilometer. Niet zo ver als Pluto van de zon, dus was dit rode hemellichaam niet zo groot als de aardse zon.

Twee astronomische eenheden, dat was maar een sprongetje voor een schip als de Stardust II.

Rhodan begon de nieuwe koers in te stellen.

‘Radar aan commandant! Die zon heeft een planeet, waarschijnlijk alleen die ene. Afstand tot de zon 0,78 astronomische eenheden, radius 0,6 van die van de aarde. Afstand van ons 1,2 eenheden. Lijkt op Mars.’ De automaat kreeg de peilgegevens door en stelde de koers daarop in. De Stardust maakte zich klaar voor de volgende etappe in deze operatie ‘Steen der Wijzen’.

‘Het was immers de enige oplossing?’ vroeg Rhodan.

Crest keek een beetje verbijsterd.

‘Je schijnt meer te weten dan ik. Over welke oplossing heb je het? Volgens mij is alles opeens alleen maar ingewikkelder geworden.’ Rhodan lachte.

‘We hebben ons laten misleiden. Ik weet niet hoe het de onbekende is gelukt de bemanning en de instrumenten te hypnotiseren en ze te laten geloven dat ze een onmogelijke ruimte, zesenvijftig onmogelijke sterren en heel in de verte een dwaze sterrennevel zagen. Het was stellig geen hypnose die wij kennen - hij schijnt over een massa mogelijkheden te beschikken om iemand iets voor te toveren.

In werkelijkheid heeft de Stardust al die tijd in dit gedeelte van de ruimte gezweefd. Wat wij en de instrumenten zagen, was een buitengewoon effectieve misleiding.’ ‘En hoe zat het dan met jouw telecom aan boord van de jager? Waar kwam dat zwaartekrachtveld vandaan en wat bescheen de Stardust?’ Rhodan haalde zijn schouders op.

‘Daar heb ik voorlopig geen antwoord op. Als we dat wat ons die valse ruimte voortoverde, hypnose willen noemen, dan lag er misschien om de Stardust een soort hypnotisch, bolvormig veld. Zolang de grens van dat veld zich tussen mij en het schip bevond, had ik geen verbinding. Misschien was het zó! Misschien had het hypnotische veld geen invloed op gereflecteerd licht en zag ik het schip in het licht van de zon die ik zelf niet kon zien. Dat zijn natuurlijk allemaal maar gissingen. Voor het zwaartekrachtveld heb ik voorlopig geen verklaring.’ ‘Goed,’ zei Thora een beetje spottend. ‘Jij wist dus alles al van tevoren. Zeg me nu tenminste wat er tegen zou zijn geweest als we volgens mijn voorstel op zoek waren gegaan!’ ‘Ten eerste ging het tegen mijn principes in,’ antwoordde Rhodan. ‘Als ik met mijn schip ergens in een onbekende ruimte ben en bovendien weet dat ik die ruimte in feite niet kan zien, hou ik bij voorkeur m’n gemak. De waarschijnlijkheid dat ik in een willekeurige richting wegvlieg, is door de geringe materiedichtheid weliswaar vrij klein, maar waarom zou ik zelfs een klein risico nemen als ik het kan vermijden? En dan nog iets: Als de Stardust in beweging was gekomen, in welke richting zou hij dan zijn gegaan?’ ‘Waarschijnlijk in de richting van de dichtstbijzijnde ster,’ antwoordde Thora.

Rhodan knikte.

‘Juist. We zouden het schip in beweging hebben gezet en de gebruikelijke aanloop voor de overgang hebben genomen. Maar we zouden niet ver zijn gekomen, want die rode zon bevindt zich precies in de lijn van de aanloop. We zouden een flitsend en tamelijk heet vergaan van een wereld hebben meegemaakt.’ Ze keek hem verschrikt aan.

‘Geloof je nu dat ik goede redenen had?’ vroeg hij lachend. ‘Hoewel ik van het bestaan van die rode zon natuurlijk niets kon weten.’ De planeet was een eentonige, overzichtelijke en tamelijk koude wereld. Rhodan vloog er twee maal omheen.

Daarna wist hij alles wat het weten waard was, van de aard van het oppervlak, de weersomstandigheden, temperaturen, omloop tijd - en wat het voornaamste was - hij wist ook dat er op deze wereld geen intelligent leven bestond, althans niet aan het oppervlak.

Dat stelde hem teleur. Hij verwachtte dat hij op deze planeet een nadere aanwijzing voor de galactische positie van de wereld van het eeuwige leven zou vinden. Maar van wie moest hij die aanwijzing krijgen als hier geen intelligent leven was? De planeet kreeg de naam ‘Tramp’, omdat hij zich eenzaam en doelloos in een uitgestrekte lege ruimte voortbewoog.

Zijn gelijkenis met Mars was zó groot dat het leek alsof hier naar een model was gewerkt. Er waren geen zeeën. De gemiddelde temperatuur aan het oppervlak bedroeg ongeveer acht graden Celsius onder nul. De bergen waren niet hoger dan een paar honderd meter en minstens driekwart van het oppervlak bestond uit rode, ijzeroxide houdende woestijnen.

Rhodan koos één van die woestijnen als landingsplaats voor de Stardust. Hij herinnerde zich dat het positronische brein had gezegd dat er nu geen technische verrassingen meer zouden komen, en hij hield de mutanten aan boord van het schip in voortdurende staat van paraatheid.

Er gebeurde echter niets. De Stardust landde onberispelijk en ongestoord. De grond waarop hij stond was vast en de zwaartekracht niet meer dan 0,53 G.

Het gissen naar wat de onbekende nu weer van plan was, begon.

‘Als gij die het wilt wagen, geduld hebt en niet aan de verleiding toegeeft. ..’, citeerde Rhodan peinzend de tekst van de boodschap, die Tanaka Seiko om zo te zeggen in trance had opgeschreven. ‘Dat klinkt alsof de onbekende het geduld beschouwt als een deugd die zijn opvolger moet bezitten, niet waar?’ ‘Best mogelijk,’ antwoordde Bull. ‘In ieder geval zouden we er deze keer niet zo best zijn afgekomen, als we op die idiote voorspiegeling hadden gereageerd. En dat neem ik hem kwalijk!’ Crest knikte instemmend, en zei: ‘Ik vraag me telkens weer af of we niet zijn begonnen aan iets wat voor ons te groot is. Wat hebben we aan het eeuwige leven als we eerst…’ Hij maakte een onzeker handgebaar en voltooide de zin niet. Rhodan ging er niet op in. Juist toen hij iets anders wilde zeggen, ging de zoemer van de telecom.

Op het beeldscherm verscheen het gezicht van luitenant Tanner. Het was een verschrikt en nogal verbijsterd gezicht.

‘Neem me niet kwalijk,’ zei Tanner gejaagd, ‘ik zou u om raad willen vragen.’ ‘Ja?’ Het gezicht van luitenant Tanner verdween van het beeldscherm en in plaats daarvan keek Rhodan in één van de kleine laadruimen op het F-dek helemaal bovenin het schip.

‘Ziet u dat?’ vroeg Tanner.

Rhodan zag het. In het ruim lag een aantal intercomwalkietalkies’ opgeslagen die door stoottroepen werden gebruikt als ze voor een verkenning het schip verlieten. De toestellen waren niet groter dan een draagbare transistor radio. Ze lagen keurig in een soort rek.

Op één na, dat zich uit het rek scheen te hebben losgemaakt en nu in het midden van het ruim een meter boven de vloer zweefde.

Het was een dwaas gezicht. Zelfs Rhodan wreef zijn ogen uit en moest twee maal kijken vóór hij geloofde wat hij zag.

‘Kunt u dat verklaren?’ vroeg Tanners opgewonden stem, toen Rhodan niets van zich liet horen.

‘Nee!’ antwoordde Rhodan schor. ‘Wacht even! Ik kom bij je!’ In de Stardust heerste een door de generatoren kunstmatig opgewekte zwaartekracht, die zo goed mogelijk aan de zwaartekracht op Arkon en op aarde was aangepast. Rhodan verwenste de generatoren en alles wat hem belette sneller vooruit te komen, toen hij over de rollopers door de gangen rende.

Tanner stond verbijsterd bij de deur en staarde naar het gedeukte toestel op de vloer.

‘Is het naar beneden gevallen?’ Tanner knikte.

‘Ja. Ik hoorde opeens een klap, en daar lag het.’ Tanner had grote, verschrikte ogen.

‘Het zou een van de mutanten geweest kunnen zijn,’ mompelde Rhodan. ‘Maar dat geloof ik niet.’ Een half uur later wist hij het zeker. Er waren drie mutanten aan boord die de telekinese beheersten: Anne Sloane, de negenjarige Betty Toufry en de Japanner Yokida. Betty en Anne hadden de laatste uren met lezen doorgebracht, en Yokida had in de voor iedereen toegankelijke scheepsbibliotheek naar astronomische aantekeningen gezocht, die hij met zijn geringe kennis van het Arkonidische schrift zou kunnen ontcijferen. Yokida was astronoom. Geen van hen had zich de grap veroorloofd luitenant Tanner met een zwevend telecomtoestel te laten kennismaken.

Tanner was tijdens een van zijn routine-inspecties op het F-dek gekomen. Hij had evengoed een paar minuten vroeger of later in het laadruim kunnen komen; dan zou het voorval óf helemaal niet zijn opgemerkt, óf veel minder opzien hebben gebaard.

Deze conclusie was niet erg geruststellend. Ze leidde namelijk tot de volgende conclusie: dat onder de gegeven omstandigheden ook op andere plaatsen in het schip dergelijke voorvallen plaatsvonden en dat ze pas opgemerkt zouden worden wanneer toevallig iemand op de juiste plaats en het juiste tijdstip uit zijn ogen keek.

Rhodan gaf onmiddellijk bevel tot een grondige totale inspectie van het schip, waaraan voornamelijk robots deelnamen, die beter dan een mens in staat waren de geringste afwijking van het normale te constateren.

En dit was het resultaat: Twee omgevallen rekken in het onderdelenmagazijn voor meetinstrumenten op het bovenste E-dek, vijftien brandende lampen in verschillende ruimen, en een koelinstallatie die met verbazingwekkende ijver kubieke meters koolzuurijs produceerde dat niemand nodig had.

Uit dit laatste voorbeeld maakte Rhodan op dat deze voorvallen, die op het eerste gezicht misschien verwonderlijk of zelfs grappig leken, gemakkelijk gevaarlijk konden worden. Wie aan de installaties van het schip knoeide, was evengoed in staat de Stardust een soort katapultstart te laten uitvoeren, of bijvoorbeeld de generatoren door overbelasting te laten doorbranden.

Rhodan trof zijn tegenmaatregelen. Het voorval met het telecomtoestel scheen er op te wijzen dat de vreemde tegenstander over telekinetische of hypnotische hoedanigheden beschikte, waarmee hij zich onzichtbaar kon maken. Rhodan kondigde de noodtoestand af en liet de hele bemanning in de mess bijeenkomen.

Vervolgens stuurde hij de mutant Fellmer Lloyd door het hele schip.

Fellmer Lloyd had een merkwaardige gave: hij kon de gedachtengolven van een vreemd brein opvangen. Men kreeg aanvankelijk de indruk dat Lloyd een telepaat was, zoals John Marshall, die de gedachten van anderen kon lezen. Maar Lloyds gave was van een meer exactanalytische aard. Wat hij ‘zag’, kon hij later uit zijn geheugen opschrijven. Het waren golven die, zoals Lloyd beweerde, door het betreffende brein werden uitgezonden. De code om ze te ontcijferen, kende hij zonder te weten hoe.

Rhodan had hem de ‘peiler’ genoemd, omdat hij een vreemd brein over veel grotere afstanden kon herkennen dan bijvoorbeeld een telepaat. De peiler liep nu langzaam en geconcentreerd luisterend door het schip.

De Stardust was een reusachtig schip. Hij bevatte zes boven elkaar liggende dekken, en vier daarvan waren in onder-, midden-, en bovendek onderverdeeld. Verder meer dan tweeduizend gangen, de smalle zijgangen niet meegeteld en een onnoemelijk groot aantal grote, middelgrote en kleine vertrekken en ruimen.

Iemand die in elk van die ruimen en vertrekken één keer wilde binnenkijken, zou daar gedurende twee maanden acht uur per dag mee bezig zijn. Fellmer Lloyd vertrouwde echter op zijn gave, gedachtengolven over grote afstanden te kunnen onderscheiden. Daarom had hij voor zijn inspectie niet meer dan twee uur nodig. Daarna berichtte hij Rhodan dat hij niets vreemds aan boord had kunnen ontdekken, en Rhodan trok daaruit de conclusie dat er inderdaad niets vreemds aan boord was.

Rhodan stelde een konvooi van drie terreinwagens samen. Elke wagen werd met vijf man bemand. Ze werden goed bewapend en voor meerdere dagen van proviand voorzien. Ze hadden beschermingspakken aan, omdat de Tramp-atmosfeer voor menselijke longen te ijl en de temperatuur te laag was. De shifts - zo noemde Bull de wagens omdat ze voor allerlei doeleinden konden worden gebruikt - waren hermetisch gesloten wagens met kleine eenmansluchtsluizen.

Rhodan zelf nam het commando over de kleine expeditie op zich. Majoor Deringhouse bestuurde de tweede wagen en luitenant Tanner de derde.

Thora kon niet nalaten haar bezwaren tegen de expeditie te berde te brengen.

‘Wat stel je je ervan voor?’ vroeg ze spottend aan Rhodan. ‘Denk je dat de onzichtbare tegenstander zich buiten in het woestijnzand heeft verstopt en wacht tot jij hem uitgraaft?’ ‘Wat stel jij je van wachten voor?’ was Rhodans wedervraag.

‘Wat? Was jij tot voor kort niet degene die het meest voor wachten voelde?’ ‘Zeker. Tot voor kort. Maar de situatie is intussen veranderd!’ ‘Heb je weer je eigen redenen?’ Rhodan schudde zijn hoofd.

‘Ditmaal niet. Alleen het gevoel dat ik buiten eerder zal vinden wat ik zoek, dan hier in het schip.’ Rhodan had de expeditie goed laten voorbereiden. Deringhouse had met twee van zijn jachtpiloten het terrein in de omgeving van de Stardust ettelijke keren verkend. De toestand van de bodem was al bekend geweest en de verkenningsvluchten hadden niets nieuws opgeleverd. Er was het kleine laaggebergte in het noordoosten, ongeveer tachtig kilometer van het schip verwijderd, en verder duizend kilometer in alle windstreken niets anders dan woestijn.

Er had zich één incident voorgedaan. De motor van één van de drie jagers was kort na de start uit de noordelijke sluis van de Stardust naar het scheen vanzelf op maximumvermogen overgegaan, waardoor de machine tot boven de grens van de atmosfeer omhoog werd gestuwd. De piloot probeerde de opstandige motor de baas te worden, maar hij slaagde er niet in. Toen hij alle hoop al had opgegeven, ging de motor - weer vanzelf - op kruisvermogen over en liet het aan de hevig geschrokken piloot over om een nieuwe koers te zoeken.

Verder was er niets gebeurd, maar dit ene incident gaf Rhodan genoeg te denken.

Fellmer Lloyd nam ook aan de expeditie deel. Er was echter voor gezorgd dat hij op de snelst mogelijke manier naar de Stardust kon worden teruggebracht, wanneer hij daar nodig mocht zijn. Reginald Bull nam het commando over het schip over.

De dag waarop de expeditie vertrok, was volgens de scheepskalender 24 december 1975.

Maar met uitzondering van de temperatuur, die volgens de buitenthermometers van de wagens vijftien graden onder nul bedroeg, had deze Tramp-dag niets met de aardse dag gemeen.

De drie wagens die, ongeveer volgens het principe van luchtkussenvoertuigen, ook konden vliegen, bewogen zich laag over het rode woestijnzand en legden de tachtig kilometer naar het uitgestrekte heuvelland in het noordoosten in een klein half uur af.

Het heuvelland besloeg een oppervlak van ongeveer driehonderdduizend vierkante kilometer.

Dit gebied zorgvuldig af te zoeken, zou twee weken in beslag nemen. Rhodan vroeg zich een paar maal per uur af of zo’n onderneming wel de moeite waard was. Maar hij kwam er steeds weer op terug dat hij om een reden die hij zelf niet kende, zeker meende te weten, dat de oplossing van het Tramp-raadsel in die heuvels te vinden was.

De Tramp-dag duurde maar eenentwintig uur. Het heuvelland lag op het noordelijke halfrond, tussen dertig en veertig graden noorderbreedte en volgens de stand van de planeet kon het nu ongeveer nazomer zijn. Het eerste onderzoek in de uitlopers van het heuvelland leverde niets anders op dan de vreemdsoortige incidenten waaraan de mannen langzamerhand gewend begonnen te raken. Van een van de shifts werkte opeens de stuurinrichting niet meer.

Het voertuig maakte een paar zonderlinge capriolen tot de man aan het stuur zich van zijn schrik herstelde en de motor afzette. De stuurinrichting bleef een minuut of tien geblokkeerd en werkte toen weer onberispelijk.

Op een onoverzichtelijke plek schoot opeens een steen ter grootte van een mannenhoofd op Rhodans voertuig af. Rhodan kon niet tijdig uitwijken. Er volgde een doffe dreun toen de steen de carrosserie van de wagen trof; maar die carrosserie was op zwaardere klappen dan een botsing met een zware steen berekend.

Het derde incident was gevaarlijker. In de shift waarover Deringhouse het bevel voerde, raakte een klein maar belangrijk meetinstrument uit de bagage los en raakte de man die aan het stuur zat zo hard aan zijn hoofd, dat hij meteen het bewustzijn verloor. Gelukkig reageerde Deringhouse bliksemsnel, zodat hij nog net kon verhinderen dat het voertuig, dat op dat moment een snelheid van 150 kilometer per uur had, neerstortte.

Fellmer Lloyd, die voortdurend aandachtig de omgeving opnam, merkte niets bijzonders.

Tegen zonsondergang stopte Rhodan in een vlakke inzinking tussen drie heuvels waarvan er niet één hoger dan dertig meter was. Hier besloot hij te kamperen.

De shifts werden geparkeerd en tenten opgezet. Rhodan deelde zorgvuldig de wachten in en maakte hun duidelijk dat in dit gebied alle reden bestond om ogen en oren voortdurend open te houden en aan alles, zelfs het meest onwaarschijnlijke, alle aandacht te schenken.

Na een kort, maar veelomvattend bericht naar de Stardust te hebben uitgezonden, besprak hij met majoor Deringhouse en luitenant Tanner de gebeurtenissen van die dag.

Deringhouse merkte met nadruk op: ‘Mijns inziens is hier iemand aan het werk, die ten eerste over belangrijke telekinetische krachten beschikt en ten tweede ons niet graag hier ziet. Hij probeert met een soort zenuwenoorlog ons het leven zuur te maken en ons weg te jagen.’ Ze zaten in Rhodans tent. Die tent - van Arkonidisch fabricaat en noch in uiterlijk noch in hoedanigheden veel op aardse maaksels lijkend - was speciaal bestemd voor het gebruik op planeten met een voor de mens vijandige atmosfeer. Ze was luchtdicht en voorzien van een eigen zuurstof-en luchtverversingsinstallatie en een kleine luchtsluis. Ze was vervaardigd uit een verbazingwekkend dun, moleculeverdichtend metaalplastic, dat niettemin tegen een druk van honderd atmosfeer bestand was.

Rhodan had een dergelijke verklaring van de incidenten verwacht.

‘Ik ben het niet helemaal met je eens, Deringhouse,’ antwoordde hij. ‘Ik wou dat dat wel het geval was, want mijn eigen conclusies maken de zaak alleen maar onduidelijker.

Denk je eens in de plaats van onze tegenstander. Hij beschikt over verbazingwekkende telekinetische gaven - waarschijnlijk verder ontwikkeld dan die van onze mutanten. Als hij ons werkelijk hier vandaan wilde hebben, kon hij veel meer doen dan hij tot nu toe heeft laten zien.

Wat op mij indruk maakt, is het feit dat die incidenten qua tijdstip, gevaarlijkheid, aard en weet ik wat al meer, op een volkomen willekeurige manier schijnen te zijn gekozen. Begrijp je wat ik bedoel? Er zit geen systeem in!’ Deringhouse had zijn antwoord niet direct klaar, en toen hij lang genoeg had nagedacht, kreeg hij geen tijd meer om het uit te spreken, want het waarschuwingslampje van de luchtsluis lichtte op.

Rhodan maakte de deur open.

Een van de wachten kwam binnen. Hij had zich niet eens de tijd gegund om de helm van zijn beschermingspak af te nemen. Zijn stem klonk dof door het vibrerende kijkglas, en hij moest schreeuwen om gehoord te worden toen hij zei: ‘Beweging gezien tussen twee heuvels hier dichtbij! Het schijnen dieren te zijn.’ Ondertussen drukte hij op het openingsmechanisme van zijn helm. De helm wipte af.

‘Hoeveel?’ vroeg Rhodan.

‘Een hele troep. Zo’n stuk of dertig.’ ‘Goed. We komen.’ De wachter maakte zijn helm weer vast en ging weg. Rhodan en zijn beide officieren volgden hem, na eveneens hun beschermingspakken en helmen te hebben dichtgemaakt.

De wachter had zijn post op de top van de hoogste heuvel. Van alle wachtposten die Rhodan had opgesteld, bood deze het verste uitzicht. Aan de andere kant van de heuvel strekte zich een kleine vlakte een paar kilometer naar het noorden en minstens een kilometer naar het oosten uit.

Op die vlakte hadden ze, voordat het kamp was opgericht, en voor het eerst sinds ze op Tramp waren geland, plantengroei waargenomen. Rhodan had er van afgezien die planten nader te gaan bekijken. Ze zouden ze de volgende dag kunnen onderzoeken, wanneer ze verder naar het noorden zouden trekken. Toen hij de kleine kuil bereikte die de wachter op de top van de heuvel had gegraven, zag hij met het blote oog, zonder de infraroodkijker te gebruiken, op de door het licht van de sterren beschenen heidevlakte iets bewegen. Deringhouse scheen nog iets meer te kunnen onderscheiden.

Hij zei: ‘Dat zijn toch …’ Toen liet hij zich op een knie vallen en keek door de kijker.

‘ .. bevers!’ vervolgde hij. ‘Een troep tamelijk grote bevers!’ Rhodan bekeek ze door zijn kijker. Het waren inderdaad dieren, zoals de wachter had gezegd, ongeveer dertig in getal. Ze zaten op hun achterpoten en krabbelden van tijd tot tijd met hun voorpoten in het heidekruid, waarna ze datgene wat ze er hadden afgerukt, in hun bek staken.

Rhodan was het met Deringhouses vergelijking niet helemaal eens. Door het dikke achterlijf en de lepelvormige staart leken de dieren inderdaad op bevers, maar de grote, ronde oren en de spitse snuit deden meer aan een buitensporig grote muis denken. Buitensporig groot omdat de lichamen van de dieren ongeveer een meter lang waren.

Ze zagen er ongevaarlijk uit, en toch...

‘Luitenant Tanner!’ ‘Hier!’ ‘Ga Lloyd halen!’ Tanner verdween en kwam nog geen drie minuten later in gezelschap van Lloyd terug.

‘Lloyd, bekijk dat eens!’ zei Rhodan. ‘Probeer of je iets kunt horen.’ Lloyd ging naast Rhodan op de zandige grond liggen. Rhodan zag hoe hij de donkere massa van de troep dieren enige ogenblikken nauwkeurig opnam. Toen sloot hij zijn ogen en liet zijn hoofd voorover zakken.

Het duurde tamelijk lang voor hij zekerheid had.

‘Nee,’ zei hij eindelijk. ‘Alleen verwarde, zinloze trillingen, zoals gewoonlijk bij dieren. Dat zijn niet de wezens die u zoekt.’ Rhodan knikte.

‘Dank je, Lloyd. Ga maar weer slapen!’ Hij bleef nog even met Deringhouse, Tanner en de wachter op de top van de heuvel liggen.

Tegen middernacht - Tramptijd - keerde Rhodan naar zijn tent terug. Hij was in gedachten verdiept. Het bestaan van levende wezens op een planeet die niets anders dan droogte, kou en ijzeroxide te bieden had, irriteerde hem en maakte hem onrustig, al wilde hij het zich zelf niet toegeven. Met mechanische handbewegingen opende hij de luchtsluis en nam zijn helm af toen de binnendeur van de sluis achter hem was dicht gegaan.

Hij overwoog even of hij Crest om zijn mening zou vragen. Maar wat kon Crest meer weten dan hij? Na de intensieve hypnoscholing bezat hij dezelfde kennis als Crest, en daar hij die kennis in korte tijd en op een onnatuurlijke wijze, als het ware gecomprimeerd had verworven, gebruikte hij haar gemakkelijker en met meer inzicht dan Crest, bij wie ze geleidelijk in de loop van zijn ontwikkeling was gegroeid.

Nee, Crest kon hem niet helpen. Hij moest zelf een antwoord vinden.

Hij gespte het foedraal met de ultraroodkijker los en legde het op een kleine boekenhanger die bij het interieur van de tent hoorde.

Hij zag iets vreemds aan die boekenhanger toen hij het foedraal daar neerlegde, maar hij wist niet wat. Hij verdiepte zich weer in zijn overpeinzingen en ging op de rand van zijn bed zitten.

Zijn blik viel weer op de boekenhanger. En opeens wist hij wat hem was opgevallen.

Voordat hij met Deringhouse en Tanner wegging, had op de plaats waar nu het foedraal met de kijker lag, het draagbare telecomtoestel gelegen.

Het lag er nu niet meer.

Hij sprong op en doorzocht de boekenhanger. Hij was niet hoger dan een halve meter en bevatte maar twee planken. Op geen daarvan lag het telecomtoestel. Hij zocht in de zakken van zijn beschermingspak, onder het bed, in de sluis, maar het kleine toestel bleef spoorloos.

Het kwam niet direct bij hem op dat dit weer een telekinetisch kunstje van de onbekende tegenstander kon zijn, en hij ging naar buiten om de wacht te alarmeren. Hij was er op dit ogenblik nog vast van overtuigd, dat er iemand in zijn tent was geweest en de telecom had meegenomen.

Hij stapte uit de sluis naar buiten en keek om zich heen. De vijf tenten stonden daar rustig. Op de helling van de zuidelijke heuvel bewoog een schaduw.

‘Hé, wacht!’ riep Rhodan in de microfoon van zijn helmzender.

Op dat moment kreeg hij een hevige duw in zijn rug. Hij struikelde voorover en werd verblind door een blauwachtig witte bliksemstraal. De buitenmicrofoons van zijn helm namen de krakende donderslag over. Iets gooide hem met grote kracht op de grond. Hij hoorde zand over zijn helm krassen en begreep niet wat er eigenlijk gebeurde.

Hij kwam een beetje onvast overeind.

De bliksem had hem verblind en hij zag niets anders dan dansende cirkels.

Hij riep de wacht. Hij had er, vlak voor de explosie, een op de zuidelijke heuvelhelling gezien. Dat was een afstand van maar enkele meters - waarom was die kerel nog niet hier? Toen zijn verblinding begon te wijken, zag hij de krater in de zandgrond, een lelijk, rond, ongeveer tien meter groot gat waar enige ogenblikken geleden zijn tent nog had gestaan, en van de tent was niets meer te zien.

De twee tenten die er het dichtstbij stonden, maakten zware slagzij, maar ze waren blijkbaar dicht gebleven, want de mannen die er nu struikelend en verschrikt vloekend uit kwamen, zouden de schok van een explosieve decompressie niet hebben kunnen doorstaan.

Er klonk opeens een waar pandemonium in Rhodans helmontvanger. Iedereen schreeuwde zijn vragen naar iedereen en er waren enige scherpe commando’s nodig om de mannen zo rustig te krijgen dat Rhodan zich verstaanbaar kon maken.

‘Iedereen blijft uit de buurt van die trechter!’ beval Rhodan. ‘Er zijn misschien sporen. We blijven de rest van de nacht in de open lucht. Deringhouse, zoek een geschikte plaats, minstens honderd meter van het kamp. - Wacht! Waar zijn de wachten?’ ‘Hier!’ Drie mannen stapten naar voren.

‘Wie van jullie was op het ogenblik van de explosie in de buurt van mijn tent?’ Niemand antwoordde.

‘Ik zag één van jullie daar op de helling van de zuidelijke heuvel. Wie was dat?’ Weer antwoordde niemand.

‘Ik verdenk niemand,’ zei Rhodan zo rustig als hem mogelijk was. ‘Ik wil alleen weten of degene die daar stond iemand heeft gezien.’ Geen van de drie scheen de man te zijn die Rhodan op de heuvelhelling had gezien. Hij drong niet verder aan. Hij zou er ook zonder hun getuigenis wel achter komen waar hij aan toe was.

Deringhouse had een geschikte plek gevonden. De mannen hadden zich daar geïnstalleerd en de verwarming van hun beschermingspakken aangezet.

‘Had u niets ontplofbaars in uw tent?’ vroeg Deringhouse.

‘Daar denk ik de hele tijd al over na. Ik geloof van niet. Maar ik heb wel geconstateerd dat er iemand in mijn tent moet zijn geweest terwijl wij drieën naar die muisbevers keken.’ Hij vertelde het verhaal van het verdwenen telecomtoestel.

Tanner lag intussen bij de rand van de trechter geknield. Het gat was tamelijk diep, ongeveer vier meter.

De werking van het tuig dat Rhodans tent had vernield, was meer verticaal dan horizontaal gericht geweest.

Als dat niet het geval was geweest, zou het de andere tenten net zo zijn vergaan als de mijne, dacht Rhodan woedend.

Tanner stond op. Rhodan zag hem zijn schouders ophalen en zijn handen met een besluiteloos gebaar aan zijn pak afvegen.

‘Iets gevonden?’ ‘Niets. Als u het mij vraagt is het een staaf dynamiet of een TNT-capsule geweest. Niets moderns. Het stinkt naar verbrand kruit.’ Rhodan liet zich in het gat zakken.

Bij het licht van zijn lantaarn zag hij brandsporen en een soort kruitslijm op het opgeworpen zand. Toen hij het sluisje rechts naast het kijkglas van zijn helm opende, en de buitenlucht die hij erdoor had binnengelaten, opsnoof, rook hij hetzelfde als Tanner had geroken: verbrand kruit.

Intussen was majoor Deringhouse naar de heuvel gegaan, op de helling waarvan Rhodan de wacht meende te hebben gezien.

‘Waar was het ongeveer?’ riep hij. ‘Hier?’ ‘Een beetje meer naar rechts - ja, in die richting - en een paar meter hoger.’ Deringhouse volgde de aanwijzingen. Het was te donker om details te onderscheiden. Rhodan kon dan ook niet zien wat de majoor deed.

Hij bleef peinzend met Tanner aan de rand van de trechter staan. Tanner wilde iets zeggen maar op hetzelfde ogenblik riep Deringhouse: ‘Kom eens hier!’ Hij scheen nogal opgewonden. Met grote stappen, begunstigd door de geringe zwaartekracht, rende Rhodan naar hem toe. Met nog een vlugge sprong belandde hij bijna op Deringhouses schouders. Deringhouse zat in het zand gehurkt en hield de straal van zijn lantaarn op iets gericht.

Een spoor! Het zand dat de heuvelhelling bedekte en door de wind in voortdurende beweging werd gehouden, was niet het ideale medium voor een duidelijke en blijvende afdruk.

Maar dit was een spoor.

Twee rijen diepe afdrukken die evenwijdig aan elkaar - met ongeveer een handlengte afstand - schuin tegen de heuvel opliepen. De afstand tussen de afzonderlijke afdrukken in lengterichting bedroeg niet meer dan vijfentwintig centimeter, zoals Deringhouse vaststelde.

Al met al was het een heel vreemd spoor.

Deringhouse bekeek het nauwkeurig.

‘Een wezen op twee benen, zou ik zeggen. Het spoor van een viervoeter ziet er anders uit.’ ‘Pas op voor voorbarige conclusies!’ waarschuwde Rhodan. ‘Het zou evengoed een lange, smalle duizendpoot geweest kunnen zijn.’ Rhodan begreep opeens dat hij geen wacht had gezien. Het was de schaduw geweest van het wezen dat dit spoor had gemaakt. De schaduw van het wezen dat in zijn tent was geweest en daar een bom had gelegd.

Een bom die ongeveer vijf minuten nadat hij de tent door de sluis was binnengegaan, ontploft was. Alsof hij via een tijdontsteking met een van de sluisdeuren verbonden was geweest.

Misschien was dat inderdaad het geval geweest. Hij zou met zijn tent in de lucht zijn gevlogen als hij de verdwijning van het telecomtoestel niet had ontdekt en daaruit, gezien het feit dat het op deze planeet wemelde van telekineten, de voor de hand liggende conclusie had getrokken.

Hij had evengoed kunnen veronderstellen dat de onbekende telekineet zich een nieuwe grap met de telecom had veroorloofd. Maar nee, hij was ervan overtuigd geweest dat iemand het toestel had gestolen.

Wat gierde en kermde daar? De wind. De eeuwige wind op deze planeet, die de zandkorrels in beweging hield en ze langs elkaar deed schuiven.

Tanner stond een eindje terzijde. Deringhouse dicht bij de bovenrand van de heuvel en hij zelf op de plek waar dat vreemde spoor plotseling begon.

Drie eenzame gestalten in een vreemde wereld.

Deringhouse had zijn lantaarn uitgeschakeld. Niemand zei iets. Rhodan voelde een rilling over zijn rug gaan.

Wie had die bom gelegd? Of wat had die bom gelegd? Een wezen dat vreemde diepe sporen maakte, die op een willekeurige plaats begonnen en op een willekeurige plaats...

‘Hier!’ Dat was de stem van Deringhouse.

Rhodan schrok.

‘Ik kom!’ Met twee grote sprongen was hij op de top van de heuvel. Deringhouse was aan de andere kant al een heel eind afgedaald en had zijn lantaarn weer ingeschakeld.

‘Ik dacht eerst dat het hier op ons loerde,’ lachte hij een beetje bedrukt en niet erg vrolijk.

‘Maar in plaats daarvan vond ik dit.’ Rhodan keek. Het was het telecomtoestel dat hij juist op tijd had gemist om zijn leven te redden. Het lag in het zand, achteloos weggegooid, en er zaten krassen op het gladde plastic oppervlak.

Rhodan raapte het op en stak het in de zak van zijn pak.

‘En dit!’ zei Deringhouse.

Hij wees naar een plek, een paar meter beneden de plaats waar hij de telecom had gevonden.

Rhodan kneep zijn ogen stijf dicht tot hij gekleurde lichten zag, en deed ze toen weer open.

Het beeld was niet veranderd.

Op de plek die Deringhouse aanwees, hield het spoor op. Deringhouse liet de straal van zijn lantaarn over de grond gaan, maar het spoor werd nergens voortgezet.

‘Een spoor dat plotseling begint en even plotseling weer ophoudt,’ zei Tanner met doffe stem.

‘Wat is dit voor een wereld?’

De volgende morgen hielden ze een korte bespreking over de te volgen route. Luitenant Tanner was van mening dat ze, hoewel het spoor uitermate vreemd was, ze toch de richting ervan moesten volgen.

Deringhouse maakte hem er echter op attent dat iemand die wist dat hij gevolgd zou worden, zijn spoor nooit zo zou leggen dat het een aanknopingspunt kon opleveren.

Rhodan ten slotte, wilde beslist niet toegeven dat het onbekende wezen - al kon het dan blijkbaar met bommen omgaan - over menselijke logica beschikte, en hield zich daarom aan zijn oorspronkelijke plan.

Hij wilde ongeveer in het centrum van het heuvelland een vast kamp inrichten en van daaruit met open ogen en gespitste oren en Fellmer Lloyds unieke gave naar het vreemde wezen zoeken. De nachtelijke overval leek hem een bewijs dat het heuvelland inderdaad het tehuis van de onbekende was.

Over één ding waren ze het echter allemaal eens: dat het onbekende wezen dat de aanslag had gepleegd, tot het ras behoorde waarvan ze nadere aanwijzingen met betrekking tot de geheimzinnige wereld van het eeuwige leven hoopten te krijgen.

De Stardust meldde dat alles wel aan boord was. Ze hadden geen behoefte aan Fellmer Lloyd.

In een rustige vlucht van enige uren legden de drie shifts de afstand naar de door Rhodan op de kaart vastgestelde centrale kampplaats af. Rhodan nam geen enkel risico meer. Hij haalde het maximumvermogen uit de motoren en hield de voertuigen op een gemiddelde hoogte van honderd meter.

Zonder incidenten bereikte de kleine colonne een ondiep, langgerekt dal tussen twee heuvelrijen, waarvan de hoogste top nog geen tachtig meter boven de bodem van het dal reikte.

Terwijl het kamp werd opgeslagen - met één tent minder dan de vorige avond, zodat Rhodan van het voorrecht om een tent voor zich zelf te hebben moest afzien - dacht hij na over de vraag waarom deze planeet uitsluitend ‘s nachts zijn activiteit ontplooide. Tijdens de vlucht hadden ze noch een muisbever noch één van de wezens die de nachtelijke overval hadden gepleegd, te zien gekregen.

Tramp was overdag al een wereld met ongunstige levensvoorwaarden, ‘s Nachts daalde de temperatuur tot dertig graden onder nul. Waarom dan ‘s nachts?

Na de lunch, die uit Arkonidische Stardust-conserven bestond, begon Rhodan met de werkverdeling. Hij wilde geen tijd verloren laten gaan. Er moest voortdurend minstens één shift onderweg zijn. Rhodan had voor iedere verkenningstocht een bemanning van twee, hoogstens drie man bestemd. Zodoende had hij voortdurend de beschikking over uitgeruste manschappen, omdat de anderen in hetkamp achterbleven. Elke shift beschikte over een uitstekende infrazoeker, zodat het zoeken gedurende de nacht niet behoefde te worden onderbroken.

De opdracht luidde: Kijk uit naar bewegingen. Maak opnamen en breng rapport uit. Geen acties op eigen houtje! Rhodan hield rekening met een zoektijd van hoogstens tien dagen. Hij was er van overtuigd dat hij vóór de tiende dag iets zou hebben gevonden, maar hij wist niet waarom hij daarvan overtuigd was.

Nadat de instructies waren gegeven, werden twee shifts voor de eerste tocht klaargemaakt.

Rhodan nam de derde en maakte met majoor Deringhouse een korte verkenningsvlucht die niet in het eigenlijke programma was opgenomen. Ze hielden aanvankelijk een oostelijke koers aan, daar de twee andere voertuigen de westelijke en zuidwestelijke sector van het te doorzoeken gebied zouden verkennen. Rhodan zat aan het stuur, terwijl Deringhouse voorlopig met het blote oog uitkeek.

Deringhouse stelde zich niet al te veel van deze vluchtvoor. Hij zou hebben getracht Rhodan ervan te weerhouden als de afwisseling hem niet had aangelokt.

De Tramp-zon wierp haar eigenaardige rode licht over het landschap. De ogen wenden er geleidelijk aan, maar de kleuren veranderden erdoor. De blauwgrijze ruimtepakken werden groenachtig en als iemand een sigaret rookte, was het gloeiende einde wit.

‘Een vreemde wereld,’ zei Deringhouse peinzend.

‘Met vreemde schepsels,’ voegde Rhodan er aan toe.

Ze stonden voortdurend met het kamp en de twee andere shifts in verbinding. Nergens gebeurde iets bijzonders. Na de opwindende gebeurtenissen van de vorige nacht deed de verveling haar intrede.

De shiftmotor gonsde eentonig. Deringhouse voelde zich slaperig worden, maar gezien de aandacht waarmee Rhodan over het stuur heen uitkeek, durfde hij er niet aan toe te geven. Hij las een paar instrumenten af, om wakker te blijven.

Buitentemperatuur plus 1,8 graad. Luchtdruk 89. Hemel violet, geen bewolking.

Tijd: 16 uur 05 plaatselijke tijd, één Tramp-uur op 52 aardse minuten gerekend.

Ziiip-ziiip-ziiip...

Rhodans hoofd schoot naar voren. De gravometer toonde een rood licht, ten teken dat hij iets buitengewoons had ontdekt.

‘Peiling!’ zei Rhodan rustig. ‘Zwakke, veranderlijke zwaartekracht uit het noordoosten.’ Deringhouses slaperigheid verdween tussen twee snelle ademhalingen.

‘Ik ga wat zakken,’ zei Rhodan.

Terwijl de shift met de neus omlaag in een ondiep dal daalde, werd de aanwijzing van de gravometer duidelijker; een teken dat het voertuig de bron van de aantrekkingskracht naderde.

‘Wat denkt u dat het is?’ vroeg Deringhouse.

Rhodan haalde zijn schouders op.

‘Het zou een gravitatiemotor kunnen zijn. Iets sterker dan die welke wij in de shift hebben.

Van onze voertuigen is er niet één in de buurt. Dus …’ Hij het de conclusie aan Deringhouse over.

De gravometer gaf nauwkeurig aan, waar de bron van de aantrekkingskracht moest worden gezocht. Rhodan had na enige seconden al vastgesteld dat het een bewegende bron was. Het voorwerp waar hij op aan vloog scheen inderdaad een voertuig te zijn.

‘Hou je klaar om te schieten!’ zei Rhodan. ‘Ik wil niet verrast worden.’ Vuurwapens behoorden niet tot de normale uitrusting van een shift, maar Rhodan had er een aantal van laten inbouwen.

Deringhouse maakte zich klaar. Toen Rhodan even naar hem omkeek, zag hij hem grijnzen.

‘Geen onvoorzichtigheden!’ vermaande hij. ‘We schieten pas als het nodig is.’ Deringhouse knikte.

De akoestische aanwijzing van de gravometer ging in een akelige aanhoudende pieptoon over.

Rhodan dempte het geluid.

Het terrein waarover de shift zich bewoog, was opeens verrassend regelmatig geworden. De heuvels waren allemaal even hoog en even groot en hadden dezelfde vorm. Ze lagen in rechte rijen en als het geen zandheuvels waren geweest zoals alle andere op deze planeet, zou men hebben kunnen denken dat ze kunstmatig waren opgeworpen.

Rhodan hield het voertuig slechts enkele meters boven de grond en stuurde het voorzichtig tussen twee heuvelrijen door. Van het voorwerp dat de gravometer zo doordringend deed piepen, was niets te zien.

Dat was vreemd. Het instrument gaf aan dat de bron van de aantrekkingskracht niet meer dan honderd meter van hen verwijderd kon zijn en het zicht in de buitengewoon heldere dampkring van deze planeet was veel meer dan honderd meter.

‘Kun jij iets…?’ Nog terwijl hij dit vroeg, zag hij het plotseling. Hij had uitgekeken naar iets dat vergelijkenderwijs ongeveer even groot was als de shift.

Maar het voorwerp dat daar tussen twee heuvels te voorschijn zweefde, was een glinsterende bol met een middellijn van niet meer dan een meter.

‘Verdomme! Zijn hier ook al lichtwezens?’ vloekte Deringhouse. Rhodan schudde zijn hoofd.

Er was geen tijd meer voor woorden. Het ding daar voor hen bestond uit een vaste, glinsteren de stof, die hij weliswaar niet kende maar die men zeker onder zijn vingers zou voelen als men hem aanraakte.

Rhodan bracht de snelheid van de shift abrupt tot een minimum terug, zodat het voertuig nog slechts langzaam en dicht boven de grond voort kroop, en de glinsterende bol naderde die nu het midden van het ondiepe dal hield.

De afstand bedroeg niet meer dan vijftig meter.

Allerlei gedachten schoten door Rhodans hoofd. Hoe kon hij degene die daar naderde - wie het ook mocht zijn - duidelijk maken dat hij geen vijandige bedoelingen had? ‘Klim in de sluis!’ snauwde hij tegen Deringhouse. ‘Maak het buitenschot open en wuif of maak een ander vriendelijk gebaar! Schiet op!’ Weliswaar verbluft, maar niettemin vastberaden, klom Deringhouse in de sluis. Enige ogenblikken later zag Rhodan zijn arm uit het luik komen en druk wuiven.

Nog dertig meter! Op pistoolschotafstand, dacht hij opeens en stond zelf verbaasd over die gedachte.

Op twintig meter afstand stopte hij. Daarginds bewoog niets, maar Deringhouse wuifde nog steeds.

De shift zakte op de grond en bleef staan. Rhodan kwam van zijn zitplaats en wrong zich achter de thermo-impulsstraler. Hij wist niet precies waarom hij dat deed, maar hij had een voorgevoel van dreigend gevaar, en het was in ieder geval beter...

Op dat moment kwam er beweging in het toneel.

De glinsterende bol sprong opeens als een gummibal op en vrijwel op hetzelfde moment liet de metalen romp van de shift een dof ‘klonk’ horen.

Rhodan voelde een hevige schok en zag sterren voor zijn ogen dansen, toen zijn hoofd met kracht tegen het vizier van de thermostraler sloeg.

De wereld draaide. Ergens vandaan klonk Deringhouses woedende, krijsende stem. Voor het kijkglas draaiden heuvels, dalen en glinsterende bollen met een razende snelheid door elkaar, en zelfs wanneer Rhodan meer de beschikking over zijn zintuigen had gehad dan na die hevige klap, zou hij geen doelwit voor de thermostraler meer hebben kunnen vinden.

Er viel iets zachts en brommends op hem, veerde terug en werd bij de volgende omwenteling die de shift maakte weer tegen hem aan geslingerd.

Het was Deringhouse. Hij was uit de sluis gekomen en probeerde de neutronenstraler in werking te stellen. Rhodan wilde hem iets toeroepen, maar op dat moment werd het voertuig met een hevige ruk opgeheven, omgekeerd en met een donderend geraas op de grond gesmeten.

Toen was het plotseling stil.

Rhodan had zijn bewustzijn niet verloren. Hij wist wat er om hem heen gebeurde, al dreigde zijn hoofd ook uit elkaar te barsten.

Hij richtte zich op en zag dat hij tussen twee achterzitplaatsen was gevallen. De zitplaatsen stonden anders dan gewoonlijk, namelijk met de rugleuningen horizontaal en de zittingen verticaal. Door de achterruit was het zand te zien waarop de shift lag en de zijvensters liepen van boven naar beneden in plaats van achteren naar voren.

‘Deringhouse?’ ‘Hier!’ ‘Ben je gewond?’ ‘Nee. Maar ik kan me niet bewegen.’ ‘Wacht. Ik kom bij je!’ De neutronenstraler was uit zijn houder losgeraakt. De frontplaat, waarop het hele gewicht van het zware apparaat rustte, drukte Deringhouse op zijn zitplaats. Pas toen Rhodan hem te hulp kwam, slaagde hij er in de zware plaat ver genoeg van zich af te schuiven om er onderuit te kunnen kruipen.

‘Alles in orde?’ Deringhouse betastte zijn lichaam en haalde diep adem.

‘Ja.’ Ze maakten hun pakken dicht en klauterden over de zitplaatsen naar de sluisdeur. Door de zijvensters zag Rhodan dat de glinsterende bol verdwenen was. De buitenste sluisdeur bevond zich ongeveer drie meter boven de grond, omdat het vreemde wapen van de onbekende de shift had omgekeerd, maar de geringe zwaartekracht dempte de schok van hun sprong.

Deringhouse maakte de sprong met de thermostraler in de hand, maar om hem heen was niets te zien waarop hij had kunnen schieten.

Ze liepen om de shift heen en constateerden dat de romp van metaalplastic de schok goed had doorstaan. Er zaten wat deuken en krassen in, maar het voertuig scheen niet ernstig beschadigd te zijn. De motor was intact, daaraan bestond bij voorbaat al geen twijfel. Een shift was een typisch expeditievoertuig en de motor was zo veilig bevestigd, dat er zelfs bij honderd van die incidenten niets mee kon gebeuren.

Het voertuig stond echter met zijn neus in de lucht. Zo hadden ze er niets aan.

‘We zouden kunnen proberen hem te kantelen,’ stelde Deringhouse voor. ‘Als hij de goede kant op valt, komt hij misschien op z’n poten terecht.’ Rhodan ging hiermee akkoord. Deringhouse klom echter eerst nog eens via Rhodans schouders naar binnen om de motor te starten. Als de shift kantelde, moest hij zacht neerkomen op het luchtkussen dat de motor uitstraalde.

Ze gingen ieder aan een kant van het voertuig staan.

Op Rhodans bevel ‘Heen…!’ trok Deringhouse aan zijn kant, op ‘Terug!’ trok Rhodan in tegengestelde richting.

Ze kregen verrassend snel beweging in het zware voertuig. Het zwaaide als een boom in de storm en het zou niet lang duren voor het zou kantelen. Rhodan zette een beetje minder kracht, opdat de shift naar de goede kant zou kantelen, namelijk naar de kant waar Deringhouse nu stond. Rhodan klemde zijn vingers in de sponning van een venster om enig houvast aan de gladde romp te hebben.

‘Heen…!’ riep Deringhouse.

‘Terug…!’ antwoordde Rhodan.

Toen het voertuig terugzwaaide, werd het houvast uit Rhodans vingers gerukt. De shift begon te kantelen. Rhodan sprong weg.

‘Hou vast!’ schreeuwde Deringhouse.

Rhodan zag hem met een snoeksprong vanonder het kantelende voertuig te voorschijn schieten. Hij schoot een heel eind weg, sloeg een paar keer over de kop en kwam in een stofwolk weer overeind.

De shift stond zoals ze hem wilden hebben. De draaiende motor had de schok opgevangen. Er was niets gebeurd, alleen...

‘Het scheelde niet veel of u had me verpletterd,’ zei Deringhouse verlegen glimlachend.

Rhodan keek hem verbaasd aan.

‘Ik…?’ Deringhouse scheen minstens even verbaasd als Rhodan.

‘Hebt u hem niet een laatste duwtje gegeven om hem sneller te laten vallen?’ ‘Geen sprake van. Ik heb de laatste ogenblikken helemaal niets meer gedaan, om hem op de goede kant te laten vallen. Ik dacht dat jij…’ Deringhouse sperde zijn ogen wijd open.

‘De telekineten…!’ kreunde hij. ‘Ze hebben een grap met onze wagen uitgehaald. Eerst laten ze hem als een draaimolen ronddraaien en dan verpletteren ze mij bijna door hem voortijdig te laten kantelen!’

Een minuut later waren ze het er over eens dat er geen andere verklaring mogelijk was. Ze stapten in de wagen en Rhodan maakte dat ze zo vlug mogelijk uit deze buurt wegkwamen.

Zelfs een Arkonidische shift was blijkbaar zonder voorbereiding niet tegen de vreemde tegenstander opgewassen.

Toen ze het gebied met die vreemde regelmatige heuvels achter zich hadden gelaten, vroeg Deringhouse: ‘Dat ronddraaien, beschouwt u dat ook als een telekinetisch effect?’ Rhodan lachte.

‘We breken ons het hoofd over hetzelfde onderwerp, hè? Ik dacht daar juist over na. Ik geloof niet dat we door een telekinetische handeling werden rondgewenteld, want volgens mij heeft een telekineet niet voldoende kracht om zo’n kunststuk uit te halen. Een shift heeft altijd nog een behoorlijk gewicht!’ ‘Wat kan het dan zijn geweest?’ ‘Ik zou zeggen: een roterend krachtveld. Ik geloof wel dat ik hetzelfde effect zou kunnen bereiken, als ik een van onze zwaartekrachtgeneratoren zo zou kunnen ombouwen dat hij een roterend krachtveld zou opwekken.’ Deringhouse mompelde binnensmonds. Een ogenblik later vroeg hij: ‘Dus een tamelijk vergevorderde techniek, hè?’ Rhodan knikte.

Een paar minuten later landden ze in het kamp.

Rhodan had Tanner kort na de start voor de terugreis in het kort van het incident op de hoogte gesteld en sindsdien geen verbinding meer gehad.

Toen Rhodans shift landde, was Tanner bezig zijn mannen te instrueren. Rhodan zag vijf van hen in een ander voertuig stappen. Het derde was nergens te zien.

Rhodan stapte uit. Tanner kwam naar hem toe. Hij zag er ontdaan uit.

‘Lloyd… is weg!’ hijgde hij.

‘Waarheen?’ vroeg Rhodan kortaf.

Tanner herstelde zich en bracht vlug rapport uit.

‘Toen de twee shifts terugkwamen, meldde Lloyd zich bij mij en vroeg om een voertuig. Ik zei dat hij er een kon krijgen op voorwaarde dat hij minstens één man zou meenemen. Maar hij wou alleen gaan. Ik weigerde. Hij lachte me uit en zei dat ik ten eerste over hem als mutant niets te zeggen had en dat hij ten tweede op één vlucht meer kon doen dan wij met z’n allen op duizend vluchten, als we hem zijn gang maar lieten gaan.’ Tanner trok een beetje hulpeloos zijn schouders op.

‘Ik protesteerde,’ vervolgde hij, ‘maar hij stapte eenvoudig in een shift en vertrok ermee.

Uiteindelijk heb ik inderdaad niets over de mutanten te zeggen.’ Rhodan klopte hem op zijn schouder.

‘Maak je niet ongerust, Tanner. Ik zal hem wel onder handen nemen als hij terugkomt.’ ‘Als hij terugkomt!’ kreunde Tanner. ‘We hebben sinds een paar minuten geen verbinding meer met hem!’

Enige ogenblikken later waren ze weer in de lucht. Tanner wist in welke richting Lloyd was weggevlogen en vanwaar zijn laatste melding was gekomen. De tweede shift bleef in het kielzog van Rhodans voertuig. Terwijl Rhodan stuurde hield hij voor de bemanningen een korte, maar leerzame voordracht over glinsterende bollen, roterende krachtvelden en kantelende shifts.

‘Dit is geen verlaten planeet,’ besloot hij, ‘al ziet hij er ook nog zo naar uit. Wie hier zijn ogen niet openhoudt, kan er op rekenen dat hij niet lang meer leeft!’ Minstens één man van de opsporingspatrouille was voortdurend bezig via de telecom Fellmer Lloyd op te roepen. Maar Lloyd gaf geen antwoord.

Rhodan maakte zich geen illusies. Als Lloyd niet meer antwoordde, moest er rekening mee worden gehouden dat hij dood kon zijn. Een gevoeliger verlies voor Rhodan was nauwelijks denkbaar. Mensen als Fellmer Lloyd waren onder de gegeven omstandigheden tien maal hun gewicht in goud waard. Lloyd had na zijn vertrek een noordelijke koers aangehouden. De enige hoop die Rhodan nog overbleef, was dat hij die koers ook na het uitvallen van de verbinding was blijven volgen. Alleen in dat geval zouden ze hem kunnen vinden.

Rhodan was namelijk niet van plan, voor wie dan ook, zijn belangrijke onderneming voor een opsporingsactie van meerdere dagen te onderbreken.

Na een half uur vliegen vonden ze de shift waarmee Lloyd was vertrokken. Hij lag schuin op zijn kant en was kennelijk zwaar beschadigd. Rhodan zag smeltplekken aan de carrosserie.

Niet ver van de shift verwijderd lag onbeweeglijk zo’n muisbever waarvan ze de vorige nacht een hele troep hadden gadegeslagen. Het dier scheen dood te zijn. Terwijl Rhodan zijn shift voorzichtig naast het beschadigde voertuig aan de grond zette, vroeg hij zich af of die muisbever iets met het ongeval van Fellmer Lloyd te maken kon hebben.

Ze stapten uit. Rhodan onderzocht Lloyds shift en kwam tot de conclusie dat hij leeg en voorlopig niet te herstellen was. Het voertuig was blijkbaar van een aanzienlijke hoogte neergestort, waarbij onder meer de telecom zo beschadigd was dat Lloyd, al had hij de val overleefd, hem niet meer had kunnen gebruiken.

Er waren nergens bloedsporen te zien, maar in het zand stond afdrukken die, als men bedacht dat de wind meer dan een uur tijd had gehad om ze uit te wissen, zeer goed de voetsporen van een mens konden zijn. Ze liepen van de shift tegen een heuvel op en verdwenen daar waar de wind sterker was geweest dan in de beschutte laagte.

Deringhouse onderzocht intussen de muisbever.

‘Ik weet niet veel van biologie,’ zei hij, ‘en zeker niet van buitenaardse. Maar volgens mij heeft het beest z’n nek gebroken.’ Hij tilde de kop van het dier op en draaide die demonstratief in alle richtingen.

Rhodan knikte. De muisbever interesseerde hem op dit ogenblik niet. Fellmer Lloyd had vermoedelijk de val overleefd en zich ergens verstopt. Rhodan stuurde de vijf man van de tweede shift weg om in de richting van Lloyds spoor naar de mutant te zoeken.

Deringhouse had nog steeds uitsluitend belangstelling voor het dode dier.

‘Het heeft een veel te grote kop,’ zei hij. ‘Vindt u ook niet?’ Rhodan maakte een afwerend gebaar. ‘Voor mijn part heeft het twee waterhoofden … ik wil weten waar Lloyd is!’ Deringhouse richtte zich op en liep een eindje van de dode muisbever weg. Het dier had tamelijk duidelijke sporen achtergelaten, en waar hij nu stond scheen een soort gevecht te hebben plaatsgehad. De grond was omgewoeld, maar Deringhouse kon onmogelijk uitmaken wie de tweede partij in het gevecht was geweest.

Het spoor van de muisbever kwam van een grote afstand. Deringhouse volgde het. Toen hij zo ver weg was dat hij Rhodan en de drie voertuigen uit het gezicht dreigde te verliezen, trok hij zijn wapen.

Het spoor liep om een heuvel heen en verdween in een laagte tussen twee heuvels.

Deringhouse volgde het voorzichtig en kwam bij een gat dat schuin in de grond liep. Het spoor kwam uit dat gat. Teleurgesteld draaide Deringhouse zich om en liep terug. Een muizengat - een beetje groter dan men op aarde gewend was, maar toch een muizengat. Wat had je anders verwacht, idioot? vroeg hij zich zelf af.

Toen hij weer uit de laagte tussen de heuvels kwam viel zijn blik op de helling aan de overkant. Wat hij zag kon hij aanvankelijk niet thuisbrengen, maar toen wist hij het opeens.

‘Ik heb iets gevonden!’ riep hij in zijn helmmicrofoon. ‘Hier!’ Met zijn armen zwaaiend rende hij tegen de helling op. Met sprongen van vier meter bereikte hij het voorwerp in enkele ogenblikken.

Het lag half onder het zand. Het zand erom heen vormde een kleine ringdijk, alsof het voorwerp door een onweerstaanbare kracht in de grond was gedrukt.

Deringhouse trok het eruit. Het scheen van dun bladmetaal te zijn, maar het glinsterde niet meer zo als anderhalf uur geleden, toen hij het voor het eerst had gezien.

Bovendien was het beslist geen bol meer. Dezelfde kracht die het in de grond had gedrukt, had het in een vormloze hoop blik veranderd. Maar het leed geen twijfel dat dit dezelfde of althans een zelfde soort bol was als ze op hun vlucht naar het oosten hadden ontmoet.

Perry Rhodan kwam tot dezelfde conclusie toen hij het metaal nauwkeurig bekeken had. Door de geringe dikte van het metaal, was het ding tamelijk licht. Het kostte hun geen moeite de overblijfselen van de voormalige bol samen naar de shift te dragen en in te laden.

Deringhouse ging naar de plek terug waar hij het ding had gevonden. Rhodan waarschuwde hem.

‘Als er iemand in die bol heeft gezeten, leeft hij nog!’ riep hij hem na. ‘Er zit niets meer in, dus kijk goed uit!’ Deringhouse bereikte ongehinderd de plek. Ze lag een eindje beneden een heuveltop. Hij liep door naar de top en keek om zich heen. Hij wilde al weer teruggaan, toen hij in de weerschijn van de snel dalende zon een donkere streep schuin over de helling aan de andere kant zag.

Met drie grote sprongen was hij erbij. Het was wat hij verwacht had: twee rijen kleine ronde afdrukken naast elkaar, op een onderlinge afstand van ongeveer een handlengte en tussenruimten van vijfentwintig centimeter tussen de afdrukken.

En nog iets: Het spoor begon op de plek waar hij nu stond en eindigde ongeveer twintig meter verder op de helling.

Een uur later kwamen de anderen met Fellmer Lloyd. De zon was intussen ondergegaan en ze zochten hun weg met behulp van de handschijnwerpers.

Lloyd was blijkbaar aan het eind van zijn krachten.

Rhodan liet hem in een van de voertuigen brengen en zag er voorlopig vanaf hem te ondervragen of hem een uitbrander te geven. Ze hadden inmiddels ook alles wat nog bruikbaar was van Lloyds voertuig gesloopt. Rhodan aanvaardde, zonder nog meer tijd te verliezen, de terugtocht. Korte tijd later arriveerden ze in het kamp en luitenant Tanner scheen ruimer adem te halen toen hij de twee shifts zag landen.

Lloyd werd onder dak gebracht en verzorgd. Rhodan zond een uitvoerig bericht aan de Stardust, waarop Reginald Bull antwoordde: ‘Het zou me liever zijn geweest als Lloyd die grap op een andere dag had uitgehaald. Ik zou hem best kunnen gebruiken. Er is hier aan boord ook het een en ander voorgevallen.’ Hij vertelde dat iemand de buitendeur van een goederensluis had opengemaakt zonder eerst de binnendeur te sluiten. Het gevolg was geweest dat de Stardust uit de laadruimen achter de sluis een paar duizend kubieke meter zuurstof had verloren. Gelukkig was er op dat tijdstip niemand in dat gedeelte van het schip geweest en had het automatische veiligheidsschot groter onheil voorkomen.

Bull had naar aanleiding daarvan bevel gegeven dat iedereen ook binnen het schip een geheel gesloten ruimtepak moest dragen.

‘Ik zal Lloyd naar je toesturen zodra ik hem verhoord heb,’ beloofde Rhodan. ‘Maar ik denk wel dat we ons doel zullen bereiken voordat Lloyd nog eens het hele schip doorzoekt.’ Omdat Fellmer Lloyd kort voor middernacht nog steeds niet verhoord kon worden, probeerde Rhodan een paar uur te slapen. Hij had vijfentwintig spannende uren achter de rug en hoewel er bij de Arkonidische medicamenten ook middeltjes waren om zonder nadelige gevolgen de slaap te verdrijven, gaf hij toch verre de voorkeur aan een gezonde rustperiode.

Zijn gedachten maakten hem het inslapen echter moeilijk. Hij deelde nu een tent met Tanner en Deringhouse. De twee officieren sliepen rustig en naar het scheen door geen zorgen gekweld.

Des te intensiever hield Rhodan zich met de gebeurtenissen bezig, en hoe langer hij erover nadacht, hoe duidelijker het hem werd dat de positie van de Stardust op deze planeet vrijwel onhoudbaar was geworden.

De vreemde tegenstander was begonnen zijn telekinetische krachten op eenvoudige dingen te beproeven; op schakelaars die slechts twee schakelingen toelieten, of op lichte voorwerpen die los lagen.

Daarna was hij tot doelbewuste acties overgegaan: Rhodans shift was door een steen getroffen, de bestuurder van een andere wagen was bijna voorgoed buiten gevecht gesteld.

Nu, in het derde stadium van die vreemde vijandigheden, concentreerde de tegenstander zich blijkbaar op meer gecompliceerde zaken. Rhodan probeerde zich voor te stellen hoe moeilijk het voor een telekineet kon zijn, een ingewikkelde elektronische installatie zo te bewerken, dat de binnen-en buitendeur van een luchtsluis gelijktijdig geopend konden worden. Hij slaagde er niet in zich een duidelijk beeld van die moeilijkheden te vormen, omdat hij zelf geen telekineet was.

De verdere ontwikkeling was gemakkelijk te raden. Als de tegenstander eenmaal zou hebben geleerd de wapens van de Stardust langs telekinetische weg te bedienen, was de strijd zo goed als verloren.

Er waren maar twee dingen mogelijk: de terugtocht of een snelle opmars. De tegenstander moest snel onschadelijk worden gemaakt, zodat hij geen verder onheil meer zou kunnen aanrichten.

Daarbij deed zich om zo te zeggen vanzelf de moeilijkheid voor dat de vijand niet eenvoudig vernietigd mocht worden zodra ze hem te pakken hadden. Hij bezat gegevens waarvoor de Stardust hier was gekomen. Werd hij vernietigd, dan gingen die gegevens waarschijnlijk met hem verloren.

Rhodan dacht ook nog aan andere dingen, zoals de glinsterende bol, en de bom die zijn tent in de lucht had doen vliegen. Als hij zo’n voortreffelijke telekineet was, waarom greep de tegenstander dan ook nog naar andere middelen? Hoe moest het gedrag van die bol worden verklaard? Was het roterende krachtveld waarin de shift was terecht gekomen, een waarschuwing, of een aanval? Was de...

Het groene lampje aan de sluisdeur lichtte op. Rhodan drukte op de knop op de tafel naast zijn bed. De deur ging open. Eén van Tanners mannen kwam binnen. Hij had zijn helm geopend en achterover geklapt.

‘Lloyd is weer bij kennis,’ zei de man zacht.

Rhodan stond op.

‘Goed. Ik kom.’ Zachtjes, om de twee officieren niet wakker te maken, sloot hij zijn ruimtepak, zette zijn helm op en verliet met de ordonnans de tent. Lloyd was in de instrumententent ondergebracht, die Rhodan had meegenomen, omdat hij niet wist hoeveel gevangenen hij onderweg zou maken, en om eventuele gewonden in onder te brengen.

Ze hadden het Lloyd zo prettig mogelijk gemaakt. Toen Rhodan binnenkwam, stond hij middenin de tent.

‘Hoe gaat het?’ vroeg Rhodan.

‘Och, het gaat wel weer, dank u,’ antwoordde Lloyd.

Rhodan ging op de rand van het veldbed zitten.

‘Hoe ben je op dat krankzinnige idee gekomen?’ vroeg hij.

Lloyd haalde zijn schouders op.

‘Ik dacht dat ik veel meer voor de zaak kon doen als ze me mijn gang lieten gaan, dus nam ik een shift en vloog ermee weg.’ ‘Het scheelde niet veel of je was verder gevlogen dan je lief was,’ zei Rhodan spottend.

Lloyd begon door de tent te lopen.

‘Inderdaad. Maar alles is nog goed gegaan.’ ‘Luister eens, Lloyd!’ begon Rhodan ernstig. ‘Laat ik je dit voor eens en voor al duidelijk maken...

Hé, wat doe je daar? Luister je eigenlijk wel?’ Lloyd was doorgelopen. Hij stond nu aan de andere kant van de tent met zijn rug naar Rhodan toe, en de lamp die dichtbij Rhodan stond, belichtte hem nog nauwelijks.

Alleen zijn achterhoofd.

Rhodan schrok. Er viel hem iets op! En toen was er opeens geen tijd meer om na te denken.

Op hetzelfde ogenblik dat Rhodan van het bed achter een tafel sprong, draaide Fellmer Lloyd zich met een ruk om. Hij had een thermostraler in zijn hand en de naaldfijne straal trof met verbazingwekkende nauwkeurigheid de plek op het veldbed waar Rhodan een tiende seconde tevoren nog gezeten had.

De tafel waarachter Rhodan dekking had gezocht, viel met een hevige klap om. Rhodan schoot langs de rand van het tafelblad en nam geen enkel risico meer.

De flitsende straal van zijn impulswapen trof Lloyd in zijn borst. Hij slaagde erin zijn arm nog één keer op te heffen, maar hij kwam niet meer tot schieten. Hij viel met een bons op de vloer.

Rhodan wachtte even vóór hij achter de tafel vandaan kwam. Toen stapte hij over de dode heen, ging naar buiten en riep de wacht.

Eén van Tanners mannen deed dienst als dokter. Hij was hospitaalsoldaat geweest vóór hij zich bij Rhodan aansloot en had nogal wat verstand van niet al te ingewikkelde gevallen.

‘Onderzoek hem!’ beval Rhodan.

Het kamp stond intussen op stelten. De mannen zeiden niet veel. De schrik over het feit dat een van de eigen mensen het had gewaagd op de commandant te schieten, zat hun in de benen.

Rhodan en Deringhouse waren er bij toen de hospitaalsoldaat de dode onderzocht.

‘Je hebt hem een spuitje gegeven, hè?’ vroeg Rhodan.

‘Eén?’ antwoordde de man. ‘Hij was zo ver weg dat hij er vijf nodig had voordat hij tenminste wist hoe hij heette.’ Hij kleedde Lloyd uit en legde hem op een lange, smalle tafel.

‘Snij hem open!’ beval Rhodan.

De hospitaalsoldaat schrok.

‘Hè? Wat… dat kan ik niet!’ ‘Doe wat je gezegd wordt!’ De man slikte.

‘Ja… zeker!’ Deringhouse keek Rhodan van terzijde aan.

‘Verwacht u iets bijzonder?’ vroeg hij.

Rhodan knikte.

‘Heb jij Lloyd wel eens van achteren bekeken?’ vroeg hij.

Deringhouse wist niet wat hij van die vraag moest denken.

‘Nee,’ antwoordde hij aarzelend.

‘Dat is jammer. Lloyd had een kale plek op zijn achterhoofd - zo groot als een halve dollar.

Het was nogal vreemd, omdat hij op de rest van zijn hoofd tamelijk dik haar had.’ Deringhouse kneep zijn ogen half dicht.

‘Ja… en?’ ‘Deze Lloyd heeft geen kale plek op zijn hoofd!’ De hospitaalsoldaat was met zijn werk begonnen. Rhodan had nog nooit zo’n bleek gezicht gezien als het zijne.

‘Wat is er?’ ‘Geen… bloed,’ antwoordde de man kokhalzend. ‘Geen druppel!’ Rhodan ging bij de tafel staan en nam een geamputeerd been op. In dwarsdoorsnede leek het helemaal niet meer op een been. Een ongeveer vijf centimeter dikke laag op huid gelijkend plastic omhulde een stuk been waarvan de doorsnede in het licht van de lamp glom.

‘Metaal!’ kreunde Deringhouse.

Rhodan knikte.

‘Dit monster is een volmaakte robot.’

Na dit voorval twijfelde niemand er meer aan dat de echte Fellmer Lloyd iets verschrikkelijks moest zijn overkomen en dat hij allang niet meer leefde. Iemand had hem gevangengenomen en hem gebruikt als model voor een in onwaarschijnlijk korte tijd te vervaardigen robot die niet als een vervalsing zou worden herkend voordat hij de leider van de indringers zou hebben vermoord.

Maar alle prognoses ten spijt kwam Fellmer Lloyd de volgende morgen kort na zonsopgang een van de noordelijke heuvels afgestrompeld. Hij stond zo slap op zijn benen dat hij zich eenvoudig liet vallen toen hij zag dat een paar mannen hem hadden opgemerkt.

Hospitaalsoldaat Ormsby, die in de loop van de nacht het karwei aan robot-Lloyd had moeten opknappen, kreeg weer iets te doen. Maar deze Lloyd had een kale plek op zijn achterhoofd, en toen zijn gebeente met een fijne beendersonde werd onderzocht, kwam er echt calcium voor de dag.

Rhodan wachtte ongeduldig tot hij Lloyd zou kunnen ondervragen. Bulls oproepen vanuit de Stardust werden steeds dringender. De tegenstander had een van de lichtere impulsstralers in werking gesteld en daarmee een honderd meter lange vore in het zand gebrand voordat iemand het in zowel uit hun angst als uit het feit de gaten kreeg en het ding weer uitschakelde.

Vermoedelijk had Lloyd de sleutel tot het geheim in handen. Rhodan nam zich voor zijn speurtocht te onderbreken en Tramp althans voor enige tijd te verlaten, als Lloyd geen aanwijzing kon geven.

Ormsby gebruikte al zijn kennis en kort voor het middaguur was Lloyd zover opgeknapt dat hij ondervraagd kon worden. Rhodan vroeg hem net zo lang uit tot de mutant van vermoeienis bijna weer in elkaar zakte, en toen wist hij het volgende: De shift, waarmee Lloyd was weggevlogen, was opeens onbestuurbaar geworden. Het voertuig was neergestort en Lloyd was enige tijd bewusteloos geweest. Toen hij weer bijkwam was het eerste wat hij zag, de muisbever die buiten bij zijn voertuig lag, en toen een glinsterende bol, die niet ver van het dode dier laag boven de grond zweefde.

Hij was uitgestapt en had geprobeerd de aandacht te trekken. Maar plotseling was de bol, als aan een onzichtbare kabel opgetrokken, omhoog geschoten en een eind verder met onvoorstelbare kracht tegen een heuvelhelling geslingerd. Lloyd had gezien hoe hij platgedrukt werd.

Daarna had hij gemeend zich minstens zo lang van het toneel te moeten verwijderen tot er hulp kwam opdagen. Alleen met zijn impulsstraler voelde hij zich hulpeloos aan de onzichtbare tegenstander overgeleverd. Hij verdween tussen de heuvels, maar hij was nog niet ver toen iets, dat hij niet had zien komen, hem tegen het hoofd trof en hij zijn bewustzijn verloor.

Toen hij weer bijkwam, bevond hij zich in een soort fabriekshal. De hal was tamelijk groot maar erg laag. Hij zag een aantal machines die hem volkomen onbekend waren, en een stuk of tien kleine wezens die aan die machines werkten. Na een paar minuten kwam hij tot de conclusie dat die wezens van mechanische aard - dus robots - moesten zijn. Ze leken in geen enkel opzicht op mensen. Ze hadden geen hoofd, maar daarvoor in de plaats een krans van armen en twee benen die in een soort metalen knots eindigden.

Hij zelf lag op een soort draagbaar en kon zich niet bewegen, hoewel hij niet geboeid was.

Men had waarschijnlijk zijn spieren verlamd. Zijn ruimtehelm was hem afgenomen, maar hij kon de lucht in de hal heel goed inademen, hoewel het er volgens hem ‘stonk’.

Na ongeveer een uur sjouwden een paar robots hem naar een nevenvertrek dat aan de hal grensde. Hij werd op een stoel gezet die hij aanvankelijk voor een leugendetector aanzag, tot hij weer een klap kreeg en zijn bewustzijn verloor.

Toen hij voor de tweede keer bijkwam, lag hij in een ander vertrek.

Er was niemand bij hem, maar op de vloer lag de helm van zijn ruimtepak. Hij zette hem op en probeerde de deur van het vertrek open te maken. Dat lukte hem ten slotte. Hij kwam weer in de fabriekshal, maar de robots waren er niet meer. Hij zocht de hal af en vond een uitgang.

Daarachter was een lift en toen hij daarmee naar boven was gegaan, kwam hij voor het eerst tot de ontdekking dat hij al die tijd onder de grond had doorgebracht.

De liftschacht eindigde in een heuvelhelling, en daar niemand het hem belette, ging Lloyd er vandoor. Hij probeerde met behulp van zijn helmzender het kamp op te roepen en toen merkte hij dat ze zijn helm hadden vernield. Ze dachten waarschijnlijk dat ze hem op die manier beter konden vasthouden.

Hij waagde het er toch maar op, dwaalde een paar nachtelijke uren rond en bereikte ten slotte hongerig en dorstig en uitgeput het kamp. De kans dat hij er voorbij zou lopen, was heel wat groter geweest.

Hij dacht wel dat hij de fabriekshal zou kunnen terugvinden en daar gedachtengolven zou kunnen opvangen.

En toen kwam de verrassing.

‘Ik heb er al een aantal van bestudeerd,’ zei Lloyd. ‘Ook van wezens die heel anders waren dan ik, en ik heb nog nooit zo iets meegemaakt.

‘De overheersende gevoelens die eruit spreken zijn ten eerste een fantastische, haast belachelijke speelsheid, en ten tweede een zo hartgrondige haat dat ik er hoofdpijn van kreeg. Haat tegen de vijand, haat tegen de indringer, haat tegen alles wat hier niet thuishoort.

Volgens mij moeten de wezens die deze twee golven tegelijkertijd uitstralen, geestelijk gestoord zijn. De drang tot spelen en de hartgrondige haat passen even weinig bij elkaar als...

als…’ Hij zocht naar een vergelijking, maar die schoot hem niet zo gauw te binnen.

‘Heb je zo’n wezen met die twee emoties kunnen zien?’ vroeg Rhodan.

Lloyd schudde zijn hoofd.

‘Nee. Ik heb alleen die kleine robots gezien.’ ‘Haat en speelsheid - traden die steeds tegelijkertijd op?’ ‘Nee. Toen ik in de hal lag, ving ik alleen haat op. Haat en speelsheid tegelijk ving ik op toen ik van mijn shift probeerde weg te sluipen.’ Daarmee stond voor Rhodan vast wat zijn volgende stap moest zijn. Hij gaf Bull opdracht nog vijf shifts met in totaal veertig goed gewapende mannen na te sturen. Zodra deze versterkingen zouden zijn aangekomen, zou hij Fellmer Lloyd naar de fabriekshal laten zoeken en dan zouden ze verder zien.

Het enige dat zich intussen als ongewoon aan boord van de Stardust had voorgedaan, was dat een van de beschermingsveldgeneratoren in bepaalde sectoren van het schip zwaartekrachtvelden tot 15 G had opgewekt.

Enige bemanningsleden hadden kneuzingen en hersenschuddingen opgelopen en het had een kwartier geduurd voordat iemand de generator, die zichzelf in een zeer krachtig veld had gehuld, kon uitschakelen.

Crest en Thora waren de wanhoop nabij, een wanhoop die voortsproot dat het niet in hun vermogen lag deze onderneming eenvoudig te beëindigen en Tramp te verlaten.

Crest had getracht Rhodan daartoe over te halen, maar die ‘afschuwelijke, eigenzinnige Terraan’, zoals Thora hem in haar woede noemde, had geantwoord dat hij het bevel tot de terugtocht pas zou geven wanneer de situatie werkelijk volkomen hopeloos werd.

Niemand geloofde dat de tegenstander hen vrijwillig tot zijn ondergrondse steunpunt zou toelaten. Rhodan vloog met zijn shift, waarin behalve hij ook Fellmer Lloyd, majoor Nyssen die de versterking had aangevoerd, en een paar manschappen zaten, uiterst voorzichtig voorop.

Lloyd wees de weg. Vaak in de verkeerde richting, maar de colonne vorderde geleidelijk. De dag liep ten einde toen ze aan een onverklaarbaar voorval merkten dat ze het doel naderden.

Majoor Deringhouse, die de tweede machine bestuurde, was een paar meter naar voren gekomen en vloog nu schuin achter Rhodans shift. Rhodan had de verschillende bestuurders opdracht gegeven voortdurend dezelfde hoogte als hij aan te houden.

Om zo laat mogelijk door de vijand te worden opgemerkt, vloog hij nooit hoger dan een meter boven de grond. Dat gaf hem het voordeel dat hij de beweeglijkheid van de vrije vlucht met een goede dekking kon combineren.

Deringhouse meldde zich in de telecom.

‘Zonsondergang over twaalf minuten. Denkt u dat we…’ En toen begon de heksensabbat. Rhodan kende het verschijnsel al. Iets hief hem met brute kracht van zijn zitplaats op en probeerde hem tegen de wand te slingeren. De wereld draaide voor het kijkglas.

Rhodan was er echter op voorbereid geweest. Hij hield zich met al zijn kracht aan zijn stoel vast en brulde in de telecom: ‘Landen en uitstappen! Zoek dekking!’ Met een wanhopige inspanning wist hij zijn hand aan de snelheidschakelaar te brengen. De motorgenerator zette zijn volle vermogen tegen de vreemde invloed in en slaagde er tenminste in de rotatie te vertragen. Rhodan schakelde op ‘achteruit’ en manoeuvreerde het wentelende voertuig achter de dichtstbijzijnde heuveltop.

De storende kracht werd hierdoor weliswaar niet opgeheven, maar wel zwakker. Rhodan drukte het voertuig omlaag en zette het op het zand neer. Het maakte nog een halve slag om zijn verticale as en toen had de wrijving de kracht van het vreemde wapen opgeheven.

Een beetje beduusd stapten Rhodan en zijn mannen uit. Nyssen had zijn hoofd gestoten en wankelde op zijn benen.

Deringhouses voertuig had een zwakkere lading te verwerken gekregen. Deringhouse had onmiddellijk gereageerd door achter de heuvel in dekking te gaan. De overige shifts hadden vrijwel niets van de aanval gemerkt. Slechts twee ervan waren pas op het moment dat Rhodan werd aangevallen, van achter de heuvel te voorschijn gekomen, maar konden tijdig omkeren en landen.

De mannen droegen Arkonidische ruimtepakken, die hun eigen beschermingsvelden opwekten. De pakken waren bovendien zodanig gewijzigd, dat er een veiligheidshelm op kon worden aangebracht, waarmee het zogenaamde ‘transportpak’ in een volmaakt veiligheidsruimtepak werd veranderd.

Rhodan liet zijn mannen naar de top van de heuvel oprukken. De zon ging onder en toen ze boven waren moesten ze de infraroodkijkers gebruiken om iets te kunnen zien.

Fellmer Lloyd bevond zich in de voorste linie.

‘Verdomme!’ vloekte hij zachtjes. ‘Die heuvels lijken allemaal op elkaar, maar ik geloof dat onder die daar de hal ligt!’ 32

Hij wees naar een tamelijk vlakke heuvel op ongeveer tweehonderd meter afstand in noordelijke richting.

‘Waar komt de liftschacht uit?’ vroeg Rhodan.

‘Als dat de goede heuvel is, ongeveer tien meter boven de onderkant en zowat in het midden.’ Rhodan wist niet over welke wapens de vijand beschikte, maar hij kon ook niet wachten tot ze hem één voor één waren getoond. Hij koos vijf mannen uit en bereidde hen er op voor dat ze de dekking van de heuvel zouden moeten verlaten en zich aan de vijand laten zien.

‘Ik ga zelf mee,’ stelde hij hen gerust.

Majoor Nyssen had zoveel transportpakken meegebracht dat er per man minstens één beschikbaar was. Rhodan verwisselde zijn ruimtepak voor een transportpak, zette de helm op en hield de voorgeschreven inspectie.

Toen gingen ze op weg.

Ze marcheerden zonder speciale voorzorgsmaatregelen over de top van de heuvel en langs de helling aan de andere kant naar beneden. Rhodan liep voorop en de andere vijf volgden hem achter elkaar. Zodoende boden ze de tegenstander - als hij daar in die heuvel zat - het kleinst mogelijke doelwit.

Rhodan had het infraroodfilter in het kijkglas van zijn helm geschoven en zocht met een infrarood handschijnwerper het terrein af naar een teken dat ze opgemerkt waren.

Dat teken kwam al gauw. Rhodan zag iets donkers door de lucht wentelen en achter hem schreeuwde iemand angstig: ‘Dekken!’ Alleen Rhodan bleef staan.

Er volgde een verblindende lichtflits en een knal die dank zij de helmmicrofoons enigszins werd gedempt. Rechts van Rhodan, op een meter of tien afstand, gaapte opeens een krater van dezelfde afmetingen als van die welke twee nachten tevoren op de plaats van zijn tent was ontstaan.

De inslag was blijkbaar met een krachtige drukgolf gepaard gegaan, want aan de rand van de krater was het zand een meter hoog opgeworpen. De beschermingsvelden van de transportpakken hadden de luchtdruk echter afgeweerd.

De mannen stonden weer op.

‘Welke idioot riep daar “dekking”?’ vroeg Rhodan.

‘Ik, korporaal Seaborg!’ zei iemand.

Seaborg hief zijn hand op om zich voor Rhodan kenbaar te maken.

‘Stommeling!’ schold Rhodan, meer geamuseerd dan kwaad. ‘Vergeet niet dat je een beveiligingspak aan hebt dat een eigen beschermingsveld heeft. Tegen iets wat dat beschermingsveld niet kan tegenhouden, helpt dekken ook niets meer. Blijf rechtop lopen en hou ons niet op!’ ‘Begrepen!’ antwoordde Seaborg.

Ze liepen door. De vijand scheen het nutteloze van zijn ouderwetse handgranaten te hebben ingezien en hield zich voorlopig rustig.

Zo bereikten Rhodan en zijn mannen de laagte tussen de twee heuvels voor het eigenlijke spel begon.

Plotseling stootte iemand een verschrikte, lang aangehouden kreet uit, en toen Rhodan omkeek, zag hij in het schijnsel van zijn lantaarn één van zijn vijf mannen wentelend door de lucht verdwijnen.

Hij begreep het onmiddellijk.

‘Terug!’ riep hij. ‘Over de top!’ Hij trok twee mannen die het niet zo snel hadden begrepen, met zich mee. Ze hadden de helft van de afstand al afgelegd toen het griezelige roterende krachtveld de tweede man te pakken kreeg en door de lucht meenam. Met grote sprongen, begunstigd door de geringe zwaartekracht, renden ze tegen de heuvelhelling op en brachten zich in veiligheid, voordat de vijand een derde slachtoffer kon vinden.

Schel klonken de kreten van de twee ontvoerde mannen in de helmontvangers. Ze waren in zuidelijke richting weggeslingerd. Rhodan zocht ze met zijn schijnwerper, maar hij vond geen spoor meer van hen.

Plotseling braken de kreten af. In de helmontvangers klonken kort na elkaar twee doffe klappen en toen was alles stil.

‘Luitenant Tanner?’ ‘Hier!’ ‘Neem een shift en drie man en ga ze zoeken!’ ‘Goed.’ Tanner had de twee mannen door de lucht zien vliegen en wist in welke richting ze door het vijandelijke wapen waren gedreven. Hij ging zwijgend en woedend met zijn drie mannen op weg.

Rhodan wist nu wat hij weten wilde, maar het had hem twee mannen gekost.

De roterende krachtvelden die de vijand kon opwekken, grepen een tegenstander ook wanneer deze zich in een beveiligingsscherm hulde. Ze konden het scherm niet doordringen, maar ze grepen het, en dat had hetzelfde effect. Iemand die een beveiligingsscherm droeg, was daar stevig in gehuld. Als het scherm begon te wentelen, wentelde de drager mee. Ze zouden dus met krachtiger wapens moeten aanvallen.

Met de middelen waarover de kleine expeditie nu beschikte, kon de vijand niet bedwongen worden.

Rhodan kroop naar Fellmer Lloyd.

‘Merk je iets?’ vroeg hij.

‘Reken maar,’ antwoordde Lloyd. ‘Ik heb er al een hele tijd hoofdpijn van. Iemand daarginds koestert een haat tegen ons die niet in woorden is uit te drukken.’ Deringhouse lag een eindje verder. Van tijd tot tijd hief hij zijn hoofd boven de dekking van de heuveltop uit en keek door zijn infraroodkijker.

‘De hemel zij ons genadig als ze op het idee komen dat ze evengoed uit hun hol kunnen kruipen om ons aan te vallen!’ mompelde hij.

Tegen middernacht kwam Tanner terug. Hij had de twee mannen gevonden, dood. De beveiligingsschermen van hun pakken waren blijkbaar niet tegen de enorme belasting bestand geweest. De schermen waren geneutraliseerd toen ze niet langer onder invloed van het vreemde wapen stonden. Ze waren van een aanzienlijke hoogte neergestort en ondanks de geringe zwaartekracht aan de gevolgen van die val overleden, nog voordat Tanner hen had kunnen vinden.

Rhodan voelde een kille woede in zich opkomen. Hij vroeg zich af of hij de Stardust moest laten komen en het steunpunt van de vijand met de veel effectievere wapens van het schip moest laten bewerken, maar hij kwam tot de slotsom dat hij nog liever tien andere pogingen zou wagen dan één waarbij hij de Stardust op het spel zou zetten.

Hij dacht na.

En toen gebeurde er iets wat alle nadenken onnodig maakte.

Het begon met een rommelend geluid, als van een onweer. Vóór ze begrepen waar het vandaan kwam, begon de grond onder hen te beven. Enige ogenblikken later ontstond in de heuvel waarin de vijand zich had verborgen, een brede scheur. Een van de shifts achter Rhodan begon te wankelen en viel om.

‘Een aardbeving!’ riep iemand.

Rhodan keek naar de scheur in de heuvel en begreep plotseling dat hij zo’n kans nooit meer zou krijgen.

‘Vooruit!’ riep hij, en ging wenkend op de heuveltop staan zodat ze hem allemaal konden zien.

‘Dit is het ogenblik waarop we gewacht hebben!’

Het duurde enige ogenblikken vóór ze opstonden. Het beven van de grond was erger geworden. Een paar van de mannen verloren hun evenwicht, omdat op de grond onder hen plotseling een bult ontstond.

Maar toen trokken ze in een gesloten front over de top en zetten het aan de andere kant op een lopen. Met lange, lage sprongen renden ze de helling af, bereikten de laagte en staken die over.

De vijand hield zich rustig.

Onder het lopen beschreef Rhodan schreeuwend de plek waar volgens Lloyd de liftschacht uitmondde. Van ver zagen ze niets, maar toen ze de plek bereikten, zagen ze midden op de helling een soort platform van ongeveer twee meter in het vierkant.

Fellmer Lloyd drong zich naar voren.

‘Hier is het!’ hijgde hij.

Hij liet zich voorover vallen en veegde met beide handen het zand van het platform. Er kwam een gladde, grijze stof te voorschijn, een luik. Rhodan had zijn handschijnwerper ingeschakeld en belichtte het met zichtbaar licht.

Lloyd betastte de grijze plaat en opeens schoof ze weg. Eronder was het donker. Rhodan liet zijn licht in het gat schijnen en zag dat het een schacht was met dezelfde diameter als het luik, die ongeveer tien tot vijftien meter in de diepte reikte.

Een antizwaartekrachtlift. Rhodan gooide een handvol zand in de schacht en zag het langzaam omlaag zweven.

‘We gaan er in!’ zei hij.

Hij was de eerste en Fellmer Lloyd volgde hem op de hielen. Boven hun hoofden vulde de schacht zich met mannen die haast hadden om beneden te komen.

Van louter opwinding dacht niemand meer aan de aardbeving. Rhodan spitste zijn oren, terwijl hij door de liftschacht omlaag zweefde. Boven het gemompel van zijn mannen uit, hoorde hij het nog steeds rommelen in het binnenste van de planeet. De aardbeving was nog niet afgelopen, maar scheen zich verplaatst te hebben.

Een paar seconden later had hij weer vaste grond onder zijn voeten. De lift kwam in een soort voorvertrek uit, en volgens Lloyds beschrijving moest de deur in de muur aan de overkant toegang geven tot de fabriekshal.

Rhodan wachtte tot er zoveel mannen waren afgedaald als het vertrek kon bevatten.

Toen richtte hij de zware thermo-impulsstraler en schoot de deur aan stukken.

Fel licht straalde hun tegen. Met snelle, lange sprongen lieten ze de opening achter zich, waarin ze de tegenstander een te duidelijk doelwit boden, en verstopten zich achter de eerste de beste dekking.

Geen tegenstand, constateerde Rhodan verbluft. Wat is er aan de hand? De hal was zoals Lloyd haar had beschreven, groot maar verbazingwekkend laag. De machines die er in het rond stonden - sommige aan de grond bevestigd, andere naar het scheen op rollen verplaatsbaar - herinnerden aan niets wat Rhodan ooit had gezien. Een vreemde techniek op een vreemde wereld.

Waar waren de kleine robots? Zijn mannen hadden zich verspreid.

Zelfs als de robots, na zich van de eerste schrik van de aardbeving te hebben hersteld, een tegenaanval zouden wagen, zouden ze de tegenstander niet weer kunnen verjagen.

Fellmer Lloyd wenkte naar Rhodan.

‘Wat is er?’ ‘Ik voel niets meer,’ antwoordde Lloyd. ‘De vogels schijnen gevlogen te zijn.’ Rhodan knikte en stond op. Hij gaf zijn mannen door een teken te kennen dat ze langzaam langs de linker-en rechterzijwand moesten optrekken. Ze slopen een paar meter van dekking naar dekking, maar toen hun niets in de weg werd gelegd, werden ze roekelozer. Ze liepen rechtop langs de wanden, terwijl Rhodan alleen door het middenpad stapte.

Hij naderde het eind van de hal toen zijn aandacht werd getrokken door de vreemde machine die dicht bij de wand stond. Het was de grootste in de hal, maar ze was tot nu toe door de andere machines aan het gezicht onttrokken geweest. Het was een soort koker van vijftien meter doorsnede en zo hoog dat hij het plafond raakte.

Het ding deed aan een cyclotron denken. Rhodan kon niet zien of het massief of hol was.

Maar op het eerste gezicht leek het door de aardbeving vernield te zijn. De ene helft van de koker stond scheef, alsof de grond eronder was opgetild, en er zat een scheur in het gladde metaal.

Toen zag hij de robots.

Ze bestonden voornamelijk uit een lomp, kort lichaam in de vorm van een ellipsoïde, vervaardigd van een grijs, metaalachtig glanzend materiaal.

Uit de ellipsoïde staken van onderen twee beenstompen zonder voeten en aan het andere eind zat iets wat op een draaischijf leek en waaraan een aantal korte armen bevestigd was.

Rhodan schatte ze, als ze overeind stonden, op ongeveer een halve meter groot.

Er lagen er vijftien bij de gescheurde koker en dat scheen de hele bezetting van de ondergrondse hal te zijn.

Rhodan riep zijn mannen bij zich. Voorzichtig ontwarden ze de hoop vernielde robots, en al kon je van een robot nooit zeggen of hij werkelijk vernield of alleen maar tijdelijk uitgeschakeld was, alles wees erop dat deze kleine machines nooit meer tot mechanisch leven zouden komen.

‘Breng ze naar buiten!’ beval Rhodan. ‘Ze kunnen aan boord van de Stardust onderzocht worden.’ Ze sleepten ze voorlopig naar het voorvertrek waarin de liftschacht uitkwam. Intussen onderzocht Rhodan samen met Deringhouse de hal. Op Lloyds aanwijzingen vonden ze een paar van de kleine nevenvertrekken, die rechts en links aan de hal grensden, maar hun functie was even onduidelijk als die van de machines die in de hal stonden. Na een half uur zoeken was Rhodan ervan overtuigd dat de aanwijzing die hij zocht, hier niet was. In de hal stonden zo’n vijfentwintig vreemde machines en in de nevenvertrekken nog een stuk of tien, en het kon voor de aardse techniek misschien interessant zijn die machines te demonteren en het principe te zoeken waarop ze functioneerden.

Maar een aanwijzing met betrekking tot de galactische positie van de wereld van het eeuwige leven was hier evenmin als buiten in het koude woestijnzand. Dit was niet de plaats waar ze iets te weten konden komen, en de hemel mocht weten waarom de grote onbekende, die het spel van verre leidde, hen juist hierheen had gestuurd.

Rhodan wachtte tot zijn mannen de dode robots in het voorvertrek hadden gesleept en stuurde hen toen allemaal naar boven, mannen en robots. Hij zelf ging als laatste. Hij voelde zich nogal onbehaaglijk. Het liefst zou hij hebben gewild dat hij de hal zó had kunnen afsluiten dat er niemand meer binnen kon, tot het zoeken naar wat ze werkelijk op Tramp hoopten te vinden, afgelopen zou zijn en ze tijd zouden hebben om de hal grondig te inspecteren.

Hij twijfelde er echter niet aan, dat er behalve de vijftien dode robots nog veel meer op Tramp waren en dat hij niet kon verhinderen dat zij en hun meesters de hal weer zouden binnensluipen, zodra hij en zijn mannen haar de rug hadden toegekeerd.

Een beetje onzeker zweefde hij door de liftschacht omhoog. Op de heuvelhelling wachtten zijn mannen. De zon scheen.

‘Naar de shifts!’ commandeerde Rhodan.

De robots waren zwaar. Zelfs een sterke man kon er niet meer dan één tegelijk dragen.

Rhodan vormde samen met Deringhouse de achterhoede.

‘We hebben daar niet veel gevonden, hè?’ vroeg Deringhouse.

Rhodan haalde zijn schouders op.

‘Dat moeten we nog afwachten! Ik denk wel dat we de geheugenaccumulator van de robots uit elkaar kunnen nemen en de gegevens ontcijferen. De makers van de robots zijn degenen die wij zoeken. De robots moeten ons aanwijzingen over hun verblijfplaats kunnen geven.’ Meer toevallig dan omdat hij wilde weten hoe laat het was, keek hij op het horloge dat in de linkermouw van zijn transportpak was aangebracht. Het was op Tramp-tijd ingesteld.

‘Vier uur plaatselijke tijd,’ mompelde Rhodan. ‘Het ding schijnt stil te staan. Hoe laat heb jij het?’ Deringhouse hief zijn arm op.

‘Eén minuut over vier, uw horloge loopt goed!’ Rhodan bleef staan, greep Deringhouse bij zijn schouder en draaide hem met zijn gezicht naar de rode zon.

‘Volgens Bartjens moet de zon hier om even over zes opkomen. Hoe komt het dan dat dat druipoog nu al om vier uur aan de hemel staat?’

De aantekeningen, tijdens de aardbeving door de meetinstrumenten van de Stardust gemaakt, brachten opheldering.

De Tramp-zon was een ster in het stadium van de wedergeboorte; in zoverre een stervende zon dat de kracht van haar uitstraling minder werd, maar die anderzijds haar wedergeboorte binnen niet al te lange tijd zou beleven. In het stadium van de afkoeling trok de zonnematerie zich samen en vormde in het inwendige een kern van onvoorstelbare dichtheid. Iedere verplaatsing binnen die kern veroorzaakte een schok die zich met de snelheid van de zwaartekracht in de ruimte voortzette. Aangezien het niet verplaatste gedeelte van de zonnekern de schok dempte, had een verplaatsing meestal scherp begrensde schokvelden tot gevolg, zodat iemand die zich bijvoorbeeld op Tramp bevond, van zo’n verplaatsing niets zou merken, terwijl een ruimteschip dat een paar miljoen kilometer van Tramp verwijderd was, zich in het centrum van de schokvelden kon bevinden.

Ditmaal had zo’n uit de zonnekern afkomstig schokveld blijkbaar Tramp getroffen. Het resultaat was een verandering in de stand van de planeet ten opzichte van de zon en een vrij hevige aardbeving.

Niemand durfde zich voor te stellen wat in zo’n geval zou zijn gebeurd met een wereld die niet zo oud en uitgedroogd was als Tramp. Alleen het feit dat Tramp tot in het diepst van zijn kern afgekoeld was, geen vloeibare kern meer had en geen zeeën aan het oppervlak, had de ondergang van een wereld verhinderd. Tramp had een andere stand aangenomen en was weer tot rust gekomen.

Dit was tevens een verklaring voor de vreemde ervaring die Rhodan had gehad toen hij aan het begin van deze onderneming een patrouillevlucht in een ruimtejager maakte. De jager was toen kennelijk het slachtoffer van zo’n verplaatsing in de kern van de Tramp-zon geweest, en even kennelijk was het effect toen lang niet zo sterk geweest als dat wat de aardbeving had veroorzaakt.

In ieder geval stond vast dat de ondergrondse hal Rhodan door louter toeval in handen was gevallen. De schok was niet kunstmatig opgewekt, maar door de Tramp-zon teweeggebracht; juist op het ogenblik dat het Rhodan het beste uitkwam.

Rhodan was met zijn mannen en de buitgemaakte robots naar de Stardust teruggekeerd.

Luitenant Tanner bleef met slechts tien man in het kamp in het heuvelland. Rhodan wilde eerst afwachten wat de technici in het geheugen van de robots zouden vinden. Na een kort vooronderzoek bleek echter al dat de constructie van de mechanische wezens dermate gecompliceerd was, dat de technische afdeling er minstens een aardse week werk aan zou hebben.

Daarom overwoog Rhodan of hij Tanner en het kamp zou terugtrekken, of het kamp weer volledig bemannen. Er gebeurde echter iets wat hem op een nieuw idee bracht.

Het kwam nogal als een verrassing. Gedurende meer dan twee Tramp-dagen was het aan boord van de Stardust rustig geweest.

Op de dag echter, dat Rhodan zich over zijn volgende stap beraadde, begon kort na middernacht een zwaartekrachtgenerator op vol vermogen te werken en de zwaartekracht te neutraliseren tot hij zich ten slotte van zijn bevestigingspunten loswerkte en gonzend door de enorme generatorhal zweefde.

De technici wisten hem met behulp van een zwevende reparatiestelling, voorzichtig manoeuvrerend, weer op de vloer terug te krijgen.

Behalve dit hadden zich nog een aantal minder belangrijke incidenten voorgedaan, maar de werkelijk grote gebeurtenis vond pas in de namiddag plaats.

Rhodan had in de mess een lichte maaltijd gebruikt en was op de terugweg naar de commandocentrale, toen de sirenes begonnen te loeien. Hij begon te rennen en bereikte de centrale op het ogenblik dat Reginald Bull via de telecom zijn bevelen begon te geven.

‘Alle wachten te kooi, opstaan! Wachtpost één, eerste groep, bezet de centrale. Alle geschutkoepels met dubbele bemanning gevechtsklaar maken! Alle peilstations met dubbele bemanning bezetten! In het E-dek-magazijn is een Arkonbom uit de houder losgeraakt en zweeft vrij in het ruim. Alarmtoestand nummer één!’ Een Arkonbom! Rhodan verstijfde.

Een wapen dat in elementen van een hoger ordegetal dan tien, een onblusbare atoombrand kon veroorzaken en ook in ieder willekeurig ander element, als de ontsteking daarop was afgesteld! De ontstekingen van de bommen in het E-dekmagazijn stonden op 26. Ordegetal 26 - dat was ijzer! De metaalplasticwanden van de Stardust bevatten meer ijzer dan een hele machinefabriek. Als die bom ontplofte, was het schip verloren! Bull had zijn bevelen gegeven. Hij draaide zich om en zag Rhodan staan.

‘Zo goed?’ vroeg hij ernstig.

Rhodan knikte.

Thora kwam naderbij. Ze had haar ogen wijd open gesperd en liep met mechanische passen, als van een slaapwandelaar.

‘Nee …!’ riep ze hees. ‘Dat kun je niet doen! Laat het schip ontruimen!’ Rhodan schudde zijn hoofd.

‘Dat zou de beste manier zijn om het kwijt te raken,’ antwoordde hij.

Hij kwam plotseling in actie. Zijn helm lag op de pilotenstoel. Hij zette hem op, maar sloot hem niet.

‘Houd voortdurend contact!’ zei hij kortaf.

Toen was hij weg.

Thora staarde hem verbijsterd na.

‘Waar gaat hij heen?’ vroeg ze.

Maar Bull had het te druk met andere dingen en gaf haar geen antwoord.

Drie minuten na het alarm begon de commandocentrale zich met manschappen te vullen. Bull wees ze hun plaatsen en drukte hen op het hart hun ogen en oren goed open te houden.

‘Rhodan is boven in het E-dekmagazijn,’ zei hij ernstig. ‘Al zijn bevelen moeten onmiddellijk worden uitgevoerd. Zet je helmen op en houd absolute radiostilte!’

Rhodan ging niet alleen. De Japanners Tako Kakuta en Tama Yokida vergezelden hem. Ze waren beiden mutanten. Hoewel Rhodan nog niet precies wist hoe hij de talenten van Kakuta, de teleporteur, zou kunnen gebruiken, wist hij heel goed dat hij Yokida, de telekineet, nodig zou hebben.

De centrale van de Stardust bevond zich op het D-dek. Het hoogteverschil met het E-dek bedroeg honderdvijftig meter. De schacht van de antizwaartekrachtlift bevond zich ongeveer driehonderd meter van de ingang van het magazijn.

De brede transportgang was intussen ontruimd. Bull had vanuit de centrale de deur van het magazijn geopend en ze zagen al van verre het glanzende ei dat schijnbaar onbeweeglijk drie meter boven de vloer in het magazijn zweefde.

‘Yokida, begin!’ zei Rhodan hees. ‘Manoeuvreer die bom in een van de rekken en houd hem daar vast!’ Yokida ging het magazijn binnen en hield zijn blik strak op de bom gericht. Hij wist met wat voor soort wapen hij te maken had en dat hij niet te dicht bij het ontstekingsmechanisme mocht komen.

Hij bleef staan. Rhodan zag zijn nekspieren zwellen.

Onzeker en wankelend deed Yokida plotseling een stap naar voren en zou voorover zijn gevallen als Tako Kakuta niet bliksemsnel was toegeschoten om hem te ondersteunen.

‘Het… het gaat niet!’ kreunde Yokida. ‘Hij houdt hem veel te stevig vast!’ Rhodan balde zijn vuisten.

Hij! Wie was hij ? Hij duwde de Japanner opzij. ‘Tako - pas op!’ Tako wist wat hij te doen had. Rhodan zette zich schrap tegen de bom, die daar op zo’n vreemde manier vrij in de lucht zweefde. De Japanner hield zijn armen uitgestrekt eronder.

Als de vreemde telekineet de bom plotseling zou loslaten, zou hij het zware ding moeten opvangen, want als het op de vloer viel zou hetontploffen.

Rhodans pogingen bleken echter vruchteloos. Wie ook met die bom speelde, hield het ding zo goed vast dat Rhodan er geen millimeter beweging in kon krijgen.

‘We moeten hem demonteren!’ hijgde Rhodan. ‘Tako - gereedschap!’ Tako verdween.

Enige ogenblikken later begon de bom te bewegen. Ademloos keek Rhodan toe terwijl het ding langzaam naar de deur, en de gang in zweefde. Naar rechts, naar de noordelijke sluis! Rhodan probeerde nog eens hem tegen te houden. Hij had evengoed zijn krachten op een rijdende tank kunnen proberen. De bom duwde hem eenvoudig opzij. Hij zweefde verder de gang door. Het leed geen twijfel dat hij naar de sluis werd gebracht.

‘Centrale?’ ‘Ja!’ ‘Maak de binnendeur van de noordelijke sluis open!’ ‘Begrepen!’ De enorme deur schoof open. De bom zweefde erheen.

Plotseling verscheen Tako Kakuta weer. Hij had een gereedschapskist bij zich. Rhodan maakte een afwerend gebaar.

‘Nu niet meer! Pakken sluiten!’ Ze liepen vlak achter de bom aan.

‘Yokida!’ ‘Ja?’ ‘Let op de bom! Het is mogelijk dat de onbekende plotseling genoeg van het spelletje krijgt en het ding eenvoudig laat vallen. Vang hem dan op!’ Yokida knikte.

Ze gingen de sluis binnen - de bom niet meer dan een meter vóór hen.

‘Centrale! Sluit de binnendeur en open de buitendeur! Vlug!’ Het bevel werd uitgevoerd.

‘Beveiligingsschermen uit!’ De pompen werkten op volle kracht.

Voordat de bom de grote ruimte van de sluis was overgestoken, was de binnendruk aan de buitendruk aangepast. De buitendeur ging open en niemand twijfelde er nog aan dat de onbekende de bom nu naar buiten zou dirigeren.

‘De bom verlaat het schip!’ meldde Rhodan vlug. ‘We zullen de beveiligingsschermen met het kleinst mogelijke bereik weer inschakelen, zodra de bom op die afstand is gekomen.

Zeg aan Tanner dat hij zo vlug mogelijk met zijn mannen terugkomt - tenten en bagage achterlaten. Als de bom buiten boven het ijzeroxide houdende zand ontploft, is Tramp binnen een half uur één grote atoomfakkel!’ De bom zweefde naar buiten. De kleinste diameter van het beveiligingsscherm reikte tot vijftig meter rondom het schip. Als de bom die afstand zou passeren zonder te ontploffen, zou tenminste het schip gered zijn.

‘Attentie…!’ En toen, toen niemand er meer op rekende, gebeurde het plotseling.

De bom onderbrak zijn langzame zweefvlucht gedurende een fractie van een seconde, draaide een halve slag om en begon te vallen.

‘Yokida…!’ De Japanner hield zich met één hand aan de rand van de sluisdeur vast en boog zijn lichaam gevaarlijk ver naar buiten. Tako Kakuta stond met uitgestrekte armen achter hem, klaar om toe te grijpen als Yokida zich niet zou kunnen houden.

Rhodan lag op zijn buik en keek over de rand van de deuropening. Hij zag de bom ten gevolge van de geringe zwaartekracht langzaam langs de scheepswand naar beneden vallen.

Het E-dek bevond zich ver in de bovenste helft van de Stardust. Als er geen wonder gebeurde, zou de bom ongeveer op halve hoogte de bolvormige wand van het schip raken, en of het ontstekingsmechanisme die klap zou doorstaan, was de vraag waarvan het bestaan van het schip en de totale bemanning afhing.

Rhodan was opeens ijzig kalm. Hij probeerde de afstand te schatten die de bom nog kon vallen.

Nog vijftig meter, zestig misschien.

Yokida kreunde. Rhodan wilde naar hem opkijken, maar op dat ogenblik werd de val van de bom vertraagd.

Nog twintig meter van de wand! Vijf meter er vandaan bleef de bom een ogenblik trillend in de lucht hangen, en toen...

… toen begon hij weer te stijgen. Eerst langzaam, toen wat sneller en doelbewuster en op het laatst kwam hij met een aanzienlijke snelheid in de richting van de sluisopening.

‘Yokida!’ riep Rhodan. ‘We moeten hem opvangen!’ Ze zetten zich schrap. Yokida had van inspanning zijn ogen gesloten en dirigeerde de bom op het gevoel. Hij naderde wentelend, ongeveer twee meter hoger dan de vloer van de sluis.

‘Een meter zakken!’ riep Rhodan.

Yokida gehoorzaamde. De bom daalde en kwam naar binnen.

‘Nu!’ Ze grepen gelijktijdig toe. Gedurende een seconde voelde de bom zo licht aan alsof hij van bordpapier was. Maar toen rustte opeens het hele gewicht op de armen van de mannen, zodat het zweet van inspanning op hun voorhoofden verscheen.

Bij de deur klonk een doffe klap toen Yokida volkomen uitgeput op de vloer viel. Hij had zich met zijn laatste kracht tegen de deurpost afgeduwd en was naar binnen gevallen.

Ze sjouwden de bom naar het magazijn terug.

Hijgend, hun handen onder de bom gehaakt, schuifelden ze door de brede gang en het magazijn in tot voor het rek waaruit de bom verdwenen was. Een laatste ruk, en...

‘Voorzichtig!’ … daar lag hij.

Met pijnlijke vingers maakte Rhodan de bom in het rek vast.

Toen rukte hij zijn helm van zijn hoofd en liet zijn adem sissend tussen zijn tanden door ontsnappen. Zijn hand beefde toen hij het zweet van zijn voorhoofd en uit zijn ogen veegde.

Tako keek hem aan en toen begon Rhodan opeens te grijnzen.

‘Dat was dat!’ zei hij, en gaf de Japanner een klap op zijn schouder.

Een speciale werkploeg was drie uren bezig met alle in de magazijnen opgeslagen munitie zo te verankeren dat het de vreemde plaaggeest moeilijk zou vallen nog zo’n experiment uit te halen. Gedurende die drie uren voerde Rhodan een opgewonden discussie met de twee Arkoniden, Crest en Thora. Zij waren beiden van mening dat met het laatste incident de grens van het toelaatbare was overschreden en dat de Stardust nu maar zo spoedig mogelijk Tramp moest verlaten.

Rhodan betwistte dit. Hij had intussen een plan ontwikkeld. Hij kon weliswaar noch Crest noch Thora er van overtuigen dat het dwaasheid zou zijn hun speurtocht juist nu op te geven, maar hij wist hun duidelijk te maken dat hij de commandant was en desnoods zonder hun toestemming zijn gang kon gaan.

Uiteindelijk zei Crest: ‘Goed dan, jij bent de commandant en niemand zal van een Arkonide kunnen zeggen dat hij zich niet aan de discipline houdt. Wij zullen dus niets meer zeggen, maar je weet dat wij het in dezen niet met je eens zijn.’ ‘Dat zullen jullie wel als we hiermee klaar zijn,’ antwoordde Rhodan vergevingsgezind.

Thora zei niets. Maar uit haar ogen blonk een woede zoals Rhodan sinds het eerste half jaar van hun samenwerking niet meer van haar gewend was.

Rhodan gaf zijn instructies. Hij zou opnieuw persoonlijk aan de nieuwe expeditie deelnemen.

Hij drukte zijn officieren op het hart: ‘We hebben geen seconde te verliezen. Hoe eerder we op weg zijn, hoe groter onze kans om in leven te blijven.’ Intussen was luitenant Tanner met zijn mannen gearriveerd. Hij had de tenten en de bagage achtergelaten, zoals hem was opgedragen.

Tegen de avond stond de expeditie klaar om te vertrekken. Ze bestond uit tien shifts, waarvan er zeven met allerlei apparaten en wapens beladen waren.

Rhodan had zich tot dusver tegenover niemand - met uitzondering van Crest en Thora - in details over zijn plannen uitgelaten. Toen Reginald Bull vroeg waar zeven shiftladingen wapens en ingewikkelde apparaten goed voor waren, antwoordde Rhodan: ‘We gaan de vreemdelingen een beetje laten spelen! Maar ergens waar ze voor ons niet te gevaarlijk zijn!’

Niemand wist beter dan Rhodan dat de kans op succes niet meer dan zestig procent bedroeg.

Dat was hem door het positronisch brein meegedeeld.

Dat hij desondanks tot deze expeditie besloot, kwam ten eerste doordat hij het beter vond een kleine kans aan te grijpen dan helemaal niets te doen en ten tweede doordat hij hoopte door wat hij nu ging doen het grootste gevaar van de zo uitermate kostbare Stardust te kunnen afwenden.

Dichtbij het kamp dat luitenant Tanner tot het laatste ogenblik bezet had gehouden, werden de meegebrachte apparaten opgesteld. Rhodan had voornamelijk machinerieën en wapens meegenomen waarvan de bediening uitermate gecompliceerd was.

Iedereen was het er met hem over eens dat de onbekende net als een kind van eenvoudige naar moeilijker spelletjes zocht en dat het in dit stadium niet aantrekkelijk meer voor hem zou zijn geweest als ze een paar telecoms of dergelijke dingen zo maar voor het oprapen voor hem in het zand hadden gelegd.

Rhodan was er nog steeds van overtuigd dat de onbekende zijn verblijfplaats in het heuvelland had en dat hij alleen maar met de dingen aan boord van de Stardust speelde omdat hij dichterbij niets kon vinden.

Rhodans redenering was: leg hem iets vlak voor z’n neus en hij zal van de Stardust afblijven.

Hij zal zich vermaken met wat het dichtst bij de hand ligt; en als we geluk hebben krijgen wij hem daarbij te pakken.

Het kamp werd uitgebreid om alle mannen onder dak te brengen. Tussen het kamp en de plaats waar de apparaten werden opgesteld, bevond zich een flinke heuvel, zodat er met de mannen in het kamp en degenen die vlak onder de top van de heuvel op wacht lagen, niets kon gebeuren als de onbekende tegenstander aan de andere kant iets met de wapens zou beginnen.

Rhodan had zijn mannen uitgelegd hoe de tegenstander er waarschijnlijk uitzag.

‘We moeten voorlopig aannemen,’ zei hij, ‘dat de vijand - net als de Arkoniden hebben gedaan en de mensen zullen doen - zich zelf als model voor zijn robots gebruikt. Wat we dus mogen verwachten is een wezen zonder hoofd, een romp in de vorm van een ellipsoïde, twee benen zonder voeten en een ring met twaalf armen. Het geheel is niet groter dan een halve meter.

Als je zo iets ziet, probeer het dan gevangen te nemen, onverschillig of het een robot of een organisch wezen is. Dat zul je op het eerste gezicht toch niet kunnen vaststellen.

En let op die glinsterende bollen! Ze zijn met duivelse wapens uitgerust en geven niets om vriendelijke gebaren.’ Toen begon het wachten.

Er gebeurden een paar vreemde dingen, zonder dat ze hun tegenstanders te zien kregen. Een middelgroot straalkanon begon plotseling, wild in het rond draaiend, te schieten. Vóór het weer tot rust kwam, had het metersdiepe voren in de hellingen van de omliggende heuvels gebrand.

De technici van de Stardust hadden geconstateerd, dat de krassen op het uit Rhodans tent gestolen telecomtoestel van een robothand afkomstig waren.

Dat was in zoverre interessant dat Rhodan tot dusver had aangenomen dat de bom in zijn tent door een organisch wezen was gelegd, en dat de telecom ook door dat wezen gestolen was.

Wat de technici hadden geconstateerd, was een bewijs dat ook de aanslag door een robot was gepleegd.

De technici hadden bovendien een C14-analyse gemaakt om de leeftijd van de robots te bepalen. Daaruit was komen vast te staan dat ze minstens 45000 jaar oud waren.

Dat was een verrassing. Deze robots waren dus nog ouder dan de Arkonidische cultuur.

Rhodan kreeg een vermoeden. Hij hield het echter vóór zich omdat hij nog geen bewijs voor de juistheid ervan had.

Dat vermoeden veranderde echter niets aan zijn plannen. Voor het zoeken naar de wereld van het eeuwige leven deed het er niet toe bij wat voor levende wezens de volgende aanwijzing werd gevonden.

Op een nacht kwam Fellmer Lloyd plotseling gillend zijn tent uitgerend en maakte het hele kamp wakker.

‘Ze komen!’ schreeuwde hij. ‘Ik voel het! Ze willen ons aanvallen!’ Rhodan was het eerst bij hem. Hij twijfelde er niet aan dat Lloyd goed voelde, maar hij gaf hem een vrij harde por tussen zijn ribben om hem tot bezinning te brengen voordat hij de mannen hysterisch zou maken.

‘Gedraag je als een verstandig mens!’ snauwde Rhodan hem toe. ‘Wat is er?’ ‘Haat!’ hijgde Lloyd. ‘Afschuwelijke haat! Ik ben er wakker van geworden en m’n hoofd bonst zo hevig dat ik u haast niet meer kan verstaan.’ Rhodan rende de heuvelhelling op. Lloyd meende dat de vijand uit het noorden kwam.

De twee wachtposten op de top van de heuvel hadden nog niets waargenomen. Rhodan riep nog een aantal mannen naar boven en liet ze de kanonnen bemannen die in de heuvel waren ingegraven.

Vreemd genoeg voelde Fellmer Lloyd niets van de kinderlijke speelsheid die hij als tweede kenmerkende eigenschap van het vreemde ras had ontdekt.

‘Uitsluitend haat!’ mompelde hij dof.

Rhodan gaf zijn aanwijzingen.

‘We zullen met schieten wachten tot het verantwoord is,’ zei hij. ‘Gebruik de psychostralers en probeer ze willoos te maken.’ Hij geloofde echter zelf niet dat ze met de psychostralers succes zouden hebben. Robots konden niet gehypnotiseerd worden. De minuten verstreken. Fellmer Lloyd scheen de haat van de vreemde wezens steeds sterker en pijnlijker te voelen. Hij lag kreunend naast Rhodan, zijn hoofd met de helm erop tegen de grond gedrukt.

Daar kwamen ze.

Met een sierlijke sprong wipten ze over de top van de heuvel aan de overkant en daalden in het dal af waar Rhodan zijn apparaten had laten opstellen.

Het waren vijf bollen. Ze glinsterden ook in het donker en verspreidden een diffuus licht. Ze schenen hun doel precies te kennen, want ze aarzelden niet in het dal, maar kwamen regelrecht de helling op.

De psychostralers kwamen in actie - zonder resultaat. De afstand werd snel kleiner en iedereen besefte wat er zou gebeuren als die bollen er in slaagden over de top heen te komen.

‘Vuur!’ snauwde Rhodan.

Niemand wist op dat ogenblik welke uitwerking de wapens van de Stardust op de bollen zouden hebben, maar ze koesterden een flauwe hoop dat ze zich er althans de vijand mee van het lijf konden houden.

Maar wat nu gebeurde had niemand verwacht.

De vernietigende straal van de desintegrator op de linkervleugel van de heuvelstelling trof de voorste bol. Onmiddellijk volgde een verblindende lichtflits en een donderende explosie.

Toen ze weer enigszins konden zien, was de getroffen bol volkomen verdwenen en zweefden de andere vier hulpeloos en stuurloos langs de helling omlaag.

Rhodans mannen begonnen hun woede te luchten. Het zag er naar uit dat ze de overgebleven vier bollen wellicht onbeschadigd in handen zouden kunnen krijgen, maar voordat Rhodan een tegenbevel kon geven, werden ze door salvo op salvo uit de verschillende kanonnen getroffen en in felle explosies uiteen gescheurd.

Het gevecht op de heuvel duurde slechts tien minuten. Toen waren de vijf glinsterende bollen vernietigd en haalde Fellmer Lloyd opgelucht adem doordat de ban van allesoverheersende haat van hem afviel.

‘Wanneer voelde je dat de haat ophield?’ vroeg Rhodan. ‘Ik bedoel: bij de vernietiging van welke bol?’ Lloyd schudde zijn hoofd.

‘Het is niet zoals u dacht. U dacht dat de meeste bollen met robots bemand waren en dat de werkelijke onbekende in één ervan zat. Dat was niet het geval. Met de vernietiging van elke bol werd de haat een beetje minder en bij de laatste hield hij helemaal op.’ Dat gaf Rhodan te denken. Zijn stelling dat deze hele civilisatie uit een leger van robots en slechts één of hoogstens twee overlevende organische wezens bestond, begon te wankelen.

Hij vroeg zich af wat langer wachten nu nog voor zin kon hebben. De vijand was verslagen en zou er waarschijnlijk wel voor oppassen de heuvelstelling nog eens aan te vallen. Maar op welke manier moesten ze hem dan te pakken krijgen? Hij was ervan overtuigd dat ze in dit gebied niets meer te zien zouden krijgen en hij lachte de wacht uit, die de volgende morgen beweerde dat een van de oscillografen die aan de andere kant van de heuvel opgesteld stonden, was begonnen te werken en vreemde dingen op zijn beeldscherm had getekend.

Toen Fellmer Lloyd echter uit zijn slaap ontwaakte, die hem de nodige rust na de inspanningen van de afgelopen nacht moest geven, constateerde hij onmiddellijk de uitstraling van een vreemd brein dat volgens hem ‘uitermate speels’ was.

Rhodan ging naar de wacht die hij had uitgelachen en bood hem zijn verontschuldigingen aan.

Toen beklom hij de heuvel en bleef net zolang bij de wachtposten liggen tot hij met zijn eigen ogen drie nieuwe voorvallen had gezien, namelijk een schietende neutronenstraler, een werkende rekenmachine en een koelapparaat dat met emmers tegelijk vloeibare zuurstof produceerde.

Ofschoon het hem met tevredenheid vervulde dat de onbekende als vanouds zijn speelsheid op de in zijn buurt opgestelde apparaten botvierde, bracht het hem ook in verwarring. Niet alleen omdat Lloyd plotseling beweerde dat hij bij die speelsheid geen haat voelde - terwijl hij eerder had beweerd, dat die haat en speelsheid altijd met elkaar gepaard gingen, maar ook omdat het gedrag van de tegenstander niet te verklaren was, tenzij ze met een krankzinnige te maken hadden. Hij kwam echter niet ver met zijn gedachten. Een van de wachten meldde zich via zijn helmzender en zijn stem klonk nogal opgewonden toen hij zei: ‘Ik zie beweging in het dal! Wilt u even boven komen om te kijken?’ Rhodan beklom voor de tweede keer die ochtend de heuvel en ging op de top liggen. Hij had zich afgevraagd wat voor beweging het kon zijn die de wacht van een afstand van niet meer dan dertig meter niet had kunnen identificeren, maar nu zag hij het zelf.

Er was iets onder het zand bezig. Het zand was in beweging alsof een mol bezig was zich een uitweg te graven.

Na een minuut of tien ontstond er opeens een klein gaatje in de grond. Er kwam gedurende een seconde iets bruins en spits uit en verdween weer. Het zand kwam weer in beweging en borrelde uit het gaatje op als water uit een bron.

Even later was het gat vijf maal zo groot geworden. Weer kwam dat bruine, spitse ding te voorschijn, kwam er wat verder uit en constateerde blijkbaar dat het gat nog steeds te klein was. Het graafwerk werd voortgezet en toen de spanning van de toeschouwers haar hoogtepunt had bereikt, was het gat zo groot geworden dat het bruine wezen met de spitse snuit eindelijk helemaal te voorschijn kon komen.

Het was een muisbever, en hij gedroeg zich bepaald vreemd.

Het dier bewoog zich rukkerig van het ene apparaat naar het andere en bevredigde zijn nieuwsgierigheid door ze een voor een te besnuffelen. Een klein koelapparaat - hetzelfde dat een uur geleden nog had gewerkt - trok blijkbaar in het bijzonder zijn aandacht. De muisbever hurkte op zijn achterpoten voor het toestel en betastte met zijn korte voorpootjes de plastic bekleding.

In die houding was het dier bijna een meter hoog. De koelmachine was maar half zo hoog en nagenoeg kubusvormig.

De muisbever huppelde een paar sprongetjes terug, draaide zich om en scheen het apparaat te fixeren.

En toen gebeurde er iets heel vreemds: De koelmachine verhief zich plotseling van haar voetstuk en zweefde in de lucht. De muisbever zat er onbeweeglijk naar te kijken.

De machine legde zich op een kant en kwam naar de muisbever toe. Toen ze tot op een halve meter genaderd was, ging het dier opzij. De machine zweefde verder, bleef enige ogenblikken boven het gat hangen wat het dier had gegraven, en zakte er ten slotte in.

De muisbever had zich omgedraaid en keek de machine na. Hij bleef nog even onbeweeglijk zitten, huppelde toen eveneens naar het gat en verdween erin.

Enige ogenblikken later was het toneel weer zoals ze het dagenlang hadden gezien - met uitzondering van het gat, dat er vroeger niet was, en de verdwenen koelmachine.

Rhodan stond op. Het duizelde hem en hij vroeg zich, half in zijn onderbewustzijn af of hij kon geloven wat hij zoëven had gezien.

Hij hoorde een van de wachten zwaar en fluitend ademhalen. De mannen keken naar hem als verwachtten ze van hem een verklaring.

‘Kom mee!’ zei Rhodan nors. ‘Neem proviand voor vijf dagen en een gemakkelijk te hanteren wapen mee. We kruipen in dat gat en gaan eens kijken waar dat koelapparaat gebleven is.’

De Stardust werd van het voorval op de hoogte gesteld.

Iedereen verwachtte eigenlijk een nadere uitleg van Rhodan, maar deze paste er wel voor op vermoedens te uiten.

‘Ik weet ook niet meer dan jij,’ zei hij nogal ruw tegen Reginald Bull. ‘Ik weet pas meer als we in dat gat zijn gekropen.’ Daarna braken ze op.

Luitenant Tanner bleef met vijf man in het kamp achter. Rhodan gebood hem de grootste waakzaamheid en troostte hem voor het overige met de opmerking dat de wapens van de Stardust hadden bewezen dat ze de tegenstander de baas waren.

Het gat dat de muisbever had gegraven was juist groot genoeg om het dier met zijn dikke achterlijf door te laten. Daar zijn achterlijf echter dezelfde omvang had als een menselijk lichaam, hadden ook Rhodan en zijn mannen er geen bijzondere moeite mee.

Het gat liep als een schacht ongeveer anderhalve meter diep in de grond, boog daar scherp af en werd een gang. Rhodan, die voorop kroop, verlichtte die gang zo goed en zo kwaad als het ging met zijn schijnwerper. Het bereik van de schijnwerper was ongeveer een kilometer, maar zelfs daar was de gang nog niet ten einde.

‘We proberen het toch!’ besloot Rhodan.

Een half uur nadat Rhodan met zijn mannen in het gat was verdwenen, kreeg luitenant Tanner een oproep van de Stardust. Bull was zelf aan het toestel en aan zijn gezicht te zien, was hij meer dan opgewonden.

‘De commandant is al vertrokken,’ zei Tanner.

‘Verbind me dan door!’ Tanner haalde zijn schouders op.

‘De commandant heeft strikte radiostilte bevolen. Die mag alleen van zijn kant onderbroken worden.’ Bull sloeg met zijn vuist op de tafel waarop het visafoontoestel stond. Het beeld sprong een eindje op.

‘Neem op wat ik je ga zeggen!’ commandeerde hij. ‘En geef het dan toch maar door. Rhodan móét dit weten.’ ‘Ik luister.’ Met een vingerbeweging schakelde hij het opnameapparaat in.

‘De technici hebben de robots gedemonteerd en onderzocht. Het zijn weliswaar mechanische wezens, maar hun brein is organisch en heeft een onbeperkte levensduur. Wat hun denkvermogen betreft, kunnen de robots dus gelijk worden gesteld met organische wezens.

Niettemin beschikken ze over een ingewikkelde geheugenaccumulator. We hebben er tot nu toe maar twee inlichtingen uit kunnen krijgen.

Ten eerste: de robots hebben het bevel iedere vreemdeling die deze wereld betreedt, onverwijld aan te vallen en zo mogelijk te vernietigen.

Ten tweede: er zijn op deze planeet in ‘t geheel maar twintig van die robots. De laatste herinnering aan een organisch gegroeid wezen stamt uit een tijd van vóór meer dan veertigduizend Tramp-jaren, dat zijn ongeveer vijfendertigduizend aardse jaren.’ En op een ietwat officiële toon voegde Bull er aan toe: ‘Ik hoop dat je inziet hoe belangrijk deze inlichtingen zijn, luitenant!’ Tanner haastte zich hem te verzekeren dat hij dit stellig en volkomen inzag. De verbinding werd verbroken en Tanner ging proberen Perry Rhodan en zijn groep te bereiken.

Het lukte hem na enige tijd en hij kreeg precies datgene te horen wat hij verwacht had: ‘Welke idioot roept ons daar? Ik heb uitdrukkelijk bevolen radiostilte in acht te nemen!’ Tanner verontschuldigde zich en beriep zich op Bulls instructie.

‘Enfin,’ draaide Rhodan bij. ‘Vertel op, maar maak het kort.’ Tanner herhaalde wat hij een paar minuten tevoren had gehoord.

‘Zeg maar tegen Bull dat dat voor mij niets nieuws is!’ antwoordde Rhodan.

Daarmee maakte hij een eind aan het gesprek. Tanner was absoluut verbijsterd toen hij de Stardust opriep.

De muisbever moest meerdere dagen werk aan deze gang hebben gehad, meende Rhodan.

Volgens zijn schatting hadden ze zich gedurende de laatste vier uur evenveel kilometers van het gat verwijderd waardoor ze naar binnen waren gekropen. Zelfs bij maximale lichtsterkte kon de schijnwerper het einde van de gang nog niet in zicht brengen.

Rhodan had aan de hand van een paar luchtproeven, die hij regelmatig via de kleine sluis in zijn helm nam, vastgesteld dat de kwaliteit van de lucht niet veranderde. Dat scheen er op te wijzen dat de gang aan beide einden met het oppervlak in verbinding stond.

Bovendien had hij getracht met behulp van zijn gasaansteker vast te stellen of er beweging in de lucht was. De door het geringe zuurstofgehalte zeer kleine vlam was echter volkomen rustig geweest. Dat leidde tot de conclusie dat zich tussen de andere opening en de plaats waar ze zich nu bevonden een groter luchtreservoir moest bevinden, dat een luchtstroming verhinderde. Een hol bijvoorbeeld.

Dat stelde hem tevreden, want hij had een vrij duidelijke voorstelling van wat hem verderop in de gang wachtte.

Over iets anders was hij echter minder tevreden: Hij was met een kleine dertig man de gang binnengedrongen en het was stellig niet ieders werk urenlang door een gang te kruipen die te laag was om zich anders dan op z’n buik liggend met behulp van z’n ellebogen voort te bewegen.

Het effect was begrijpelijk: een soort claustrofobie. De mannen werden zenuwachtig.

Ondanks Rhodans bevel absolute stilte in acht te nemen, viel er af en toe een hard woord.

Rhodan had de mannen toegesproken, geruststellend of bars, al naar de situatie vereiste.

Maar de nervositeit nam toe. De ondergrondse opmars mocht niet te lang meer duren.

Hij duurde echter nog drie uur langer. Buiten moest de zon al lang zijn ondergegaan, schatte Rhodan. De afstand van hun huidige verblijfplaats tot het eind van de gang schatte hij op acht a negen kilometer, omdat ze de laatste uren aanmerkelijk sneller vooruit waren gekomen.

De mannen waren haast niet meer in bedwang te houden. Hoewel ze wisten dat ze, om bij hun uitgangspunt terug te komen, een veel langere weg kruipend zouden moeten afleggen - en nog wel achterwaarts, omdat ze zich in de nauwe gang onmogelijk konden omdraaien - dan wanneer ze verder zouden gaan, drongen ze er steeds vaker bij Rhodan op aan terug te keren, waarop Rhodan antwoordde: ‘Rustig blijven! We zijn er zo!’ Hij zei dit niet van harte, maar hij verschafte zich zelf er tenminste telkens een paar minuten rust mee.

Toen zagen ze plotseling het lichtschijnsel vóór hen in de gang. Rhodan dacht eerst dat het een reflex van zijn oververmoeide ogen was. Hij bleef rustig liggen, sloot zijn ogen even en opende ze weer.

Het schijnsel was er nog.

Hij schakelde de schijnwerper weer in en probeerde te zien wat daar vóór hem was.

Hij kon echter niets onderscheiden. Wat daarvoor mocht zijn, was voorlopig nog buiten het bereik van de lichtstraal. Maar Rhodan zei: ‘Nog even doorbijten, mannen! We zijn er nu zo!’ Ze bewogen zich sneller voort dan ze tot nu toe hadden gedaan.

De gang was niet versterkt, constateerde Rhodan. Hij was in hard zand gegraven en vrij betrouwbaar. Maar de wanden waren niet beschoeid.

Een kwartier later werd de gang een beetje ruimer. Rhodan bleef liggen en schakelde de schijnwerper uit.

Ze waren het geheimzinnige schijnsel nu dicht genaderd; vermoedelijk tot op ongeveer vijftig meter. Maar hij kon niet zien waar het vandaan kwam.

‘Voorzichtig nu!’ zei hij.

Met langzame bewegingen, om zo weinig mogelijk gerucht te maken, kropen ze verder. Tien meter verder was de gang zo hoog dat ze zich op hun knieën konden oprichten.

En toen waren ze opeens aan het eind van de gang. Links en rechts weken de wanden nagenoeg in een rechte hoek, en voor hen lag een spelonkachtige ruimte, in het midden waarvan, een eind boven de vloer, een fel lichtende schijf zweefde.

Rhodan belichtte de ruimte met zijn schijnwerper. Ze was leeg op de schijf en de kleine koelmachine na, die niet ver van het eind van de gang op de vloer stond.

Rhodan kroop uit de gang en richtte zich op. Met een paar vlugge sprongen was hij vlak onder de schijf en bekeek hem.

‘Opname!’ riep hij plotseling. ‘Vlug!’ De man met de Arkonidische filmcamera had tot nu toe niet geweten waarom hij het toestel had moeten meesjouwen. Het duurde een paar seconden vóór hij begreep dat het bevel voor hem bestemd was en daarvoor kreeg hij van Rhodan een paar harde woorden te horen.

‘Hier, naast mij!’ commandeerde Rhodan. ‘Groothoeklens! Vooruit, waar wacht je nog op?’ Met een druk op een knop schoof de man het groothoekobjectief voor, richtte de camera naar boven en maakte zijn opnamen.

Toen zag hij voor het eerst wat voor soort schijf het was. Hij was zo verrast dat hij bijna vergat zijn camera te bedienen.

Rhodan had allang gezien wat het was, en hij wist dat hij hier voor de vervulling van zijn wensen stond - voor zover ze Tramp betroffen.

Het ding dat er van opzij als een schijf uitzag, was een model van de Melkweg. Op het eerste gezicht was hij er niet zeker van of het dé Melkweg was of misschien een andere, maar het leek niet waarschijnlijk dat de grote onbekende met zijn onbegrijpelijke mogelijkheden, in dit hol van een muisbever het beeld van een vreemde Melkweg had geprojecteerd.

De man met de camera bleef net zolang filmen tot de projectie plotseling in een glinsterende vonkenregen doofde. Gedurende een of twee seconden was de ondergrondse spelonk fel verlicht en toen werd het zo donker dat hun verblinde ogen niets meer konden zien.

Iemand schakelde zijn handschijnwerper in, maar Rhodan riep: ‘Doe uit dat ding!’ Het licht doofde. Gedurende enige tijd begrepen ze niet waarom Rhodan dat bevel had gegeven; maar geleidelijk, naar gelang hun ogen zich aanpasten, zagen ze het.

Het hol had een aantal uitgangen en door enige daarvan viel een zwak licht naar binnen, diffuus en nauwelijks waarneembaar. Sterrenlicht, afkomstig van de Tramp-hemel.

Rhodan liep naar een van de uitgangen. Hij leek in alles op de gang waardoor ze binnen waren gekomen, alleen glansden zijn wanden in het licht van de sterren. Ze waren met een soort glazuur bedekt.

De gang liep tamelijk steil naar boven, en toen Rhodan zijn hoofd in zijn nek legde, zo ver als zijn helm toeliet, zag hij boven zich de lichtpuntjes van de sterren.

‘Licht aan!’ commandeerde hij.

Een tiental schijnwerpers flitsten tegelijk aan. Hun felle schijnsel verlichtte de vloer van het hol en de met een soort pijpaarde bestreken wanden. Het hol had een onregelmatige vorm. Het begon vanuit het noorden als een rechthoek, maar het zuidelijke gedeelte was halfrond. Het oppervlak van de vloer was in totaal ongeveer driehonderd vierkante meter.

Langs de wanden lagen regelmatige hopen droge planten. Rhodan onderzocht ze. Het waren planten van de enige soort die ze tot dusver op Tramp hadden aangetroffen. Dezelfde soort waarmee de muisbevers die ze de eerste nacht hadden gadegeslagen, hun honger hadden gestild.

De muisbever! ‘Waar is de knaap gebleven die onze koelmachine heeft gestolen?’ vroeg Deringhouse.

Hij stond naast Rhodan. Deze wees naar de uitgangen.

‘Buiten. Hij stilt zijn honger - samen met de anderen.’ ‘Anderen? Welke anderen?’ ‘Zie je niet dat hier vierentwintig hopen stro liggen - tenminste, als je dit goedje stro wilt noemen?’ ‘Bedden?’ vroeg Deringhouse aarzelend. ‘Bedoelt u dat die dieren echte bedden hebben?’ ‘Als dat in jouw ogen bedden zijn, ja.’ Verder was er niets bijzonders te zien. Als de muisbevers voorraadkamers hadden, zoals men van knaagdieren kon verwachten, lagen ze waarschijnlijk achter een van de gangen die vanuit alle richtingen in het hol uitkwamen. Rhodan besloot niet verder te zoeken.

Ze verlieten het hol door een van de verlichte gangen. De gekozen gang was zo steil en glad dat ze er niet doorheen konden kruipen. Maar door hoog genoeg op te springen, konden ze, geholpen door de geringe zwaartekracht, de bovenrand grijpen en zich verder optrekken.

Rhodan had bewust deze schacht gekozen. Vanaf de plaats waar hij in het woestijnzand uitmondde, trok een reeks sporen in noordelijke richting.

Ze volgden die sporen voorzichtig. Ze liepen om een heuvel heen in een dal uit, dat breder en langer was dan de overige dalen in de omtrek. Er was enige, in het licht van de sterren duidelijk tegen het lichtere zand afstekende plantengroei.

En verder naar het noorden zagen ze een aaneengesloten donkere massa, waarvan de flanken in voortdurende beweging waren.

Ze gingen nog wat dichterbij en toen ze de infraroodfilters in de kijkglazen van hun helmen schoven, zagen ze de vreedzaam grazende troep muisbevers. Ze telden er vierentwintig.

‘Goed,’ zei Rhodan eindelijk. ‘We gaan weer naar huis!’ Deze nacht had echter ook voor hem nog een verrassing in petto. Ze liepen in zuidelijke richting, om vanaf een plaats waar ze de muisbevers niet in hun vreedzame bezigheid zouden storen, luitenant Tanner op te roepen die hen met de shifts moest komen halen. Rhodan nam onderwijl het heuvelland goed op.

De heuvels leken allemaal op elkaar; ze waren niet omvangrijk en niet hoog. Ze zagen er uit alsof ze kunstmatig waren opgegooid en hij herinnerde zich die indruk al eens eerder te hebben gekregen.

Die keer toen hij met Deringhouse de eerste glinsterende bol had ontmoet.

Dit was de verblijfplaats van de muisbevers. Boven het hol waar ze uitgekropen waren, lag zo’n heuvel en waarschijnlijk lag onder iedere heuvel zo’n hol.

Enige uren later waren ze in de Stardust terug.

Luitenant Tanner had opdracht gekregen het kamp af te breken en tenten en bagage aan boord te brengen.

De opnamen die de cameraman in het hol van de muisbevers had gemaakt, waren ontwikkeld; maar Rhodan had ze nog aan niemand laten zien. Die avond vertoonde hij ze echter in de commandocentrale.

‘Voordat we de opnamen gaan bekijken,’ begon hij, ‘zullen we een en ander nog eens nagaan.’ Zijn toehoorders - dezelfden als aan het begin van deze onderneming, toen de Stardust nog onbeweeglijk in een vreemde ruimte met zesenvijftig vreemde sterren hing - lazen de woorden van zijn lippen.

‘We zijn hier gekomen voor een nadere aanwijzing in de richting van de wereld waarvan de bevolking het biologische geheim van het voortbestaan van de cellen, dus het geheim van het eeuwige leven kent. We hebben deze onderneming daarom “Operatie Steen der Wijzen” genoemd. We waren ervan overtuigd op Tramp een intelligent ras te zullen aantreffen, dat ons die aanwijzing zou kunnen geven. We rekenden er op dat we het vertrouwen van dat ras zouden winnen - al zou het met geweld gepaard moeten gaan.

Goed. Toen we hier een paar dagen waren, merkten we dat een onzichtbare telekineet er een genoegen in schepte schakelaars in te drukken, voorwerpen op te tillen en alle mogelijke onzin uit te halen. We rustten een expeditie uit en ontmoetten kort daarna een vreemde glinsterende bol en zagen daarin weer een product van het vreemde ras, dat een paar uur tevoren zijn vijandigheid had bewezen, door een poging mij met mijn tent in de lucht te laten vliegen.

We zetten ons op het spoor dat we nu eenmaal hadden en volgden het.

Niemand van ons dacht er in die eerste dagen aan dat het positronisch brein aan boord van de Stardust het einde van de zuiver technische proeven had voorspeld. In minder dan geen tijd hadden we ons weer voorbereid op een ontmoeting met een tegenstander die alles bezat waarvan wij geen notie hadden, met de bedoeling hem ondanks zijn technische superioriteit zijn geheim te ontfutselen.

Vreemd genoeg ging echter alles verdacht vlot. We bezetten de ondergrondse fabriekshal zonder noemenswaardige verliezen. Goed, het toeval kwam ons daarbij te hulp - en we sloegen een volgende aanval van de tegenstander zonder moeite af. Dat zette ons aan het nadenken…’ ‘Jou!’ zei Bull droog. ‘Ons niet.’ ‘Voor mijn part, mij,’ antwoordde Rhodan lachend. ‘We merkten opeens dat de vijand ons helemaal niet de baas was, al werkte hij ook met roterende krachtvelden. En we herinnerden ons wat Lloyd had waargenomen: telkens wanneer Fellmer Lloyd de trillingen van een vreemd brein opving, bevatte het óf blinde, vernietigende haat óf onbegrensde, kinderlijke speelsheid.

Was het dan ook niet duidelijk dat we op het verkeerde spoor waren en dat er in werkelijkheid twee intelligente rassen op Tramp bestaan?’ De hoofden, die in aandacht gebogen waren geweest, werden met een ruk opgeheven. Er stond sprakeloze verbazing in de ogen van de toehoorders te lezen en de monden gingen open om te protesteren, maar er kwam geen geluid uit.

‘Twee…,’ hijgde Deringhouse eindelijk na een hele tijd.

Rhodan knikte.

‘Wat is dan het tweede?’ vroeg Bull.

‘De muisbevers!’ ‘Onmogelijk!’ riep Deringhouse uit. ‘Lloyd heeft ze die avond bij het eerste kamp in het heuvelland gezien, en hij merkte niets.’ Rhodan knikte weer.

‘Deze keuzemogelijkheid, zoals het positronisch brein het noemt, bestond uit twee delen. Ten eerste moesten we erachter komen dat er op Tramp twee verschillende intelligente rassen leven en ten tweede van welk van de twee wij de gewenste aanwijzing zouden krijgen.

De muisbevers vormen een ras dat ons en de Arkoniden tot dusver onbekend was. Het lijdt geen twijfel dat de intelligentie van deze dieren van intermitterende aard is.’ ‘Wat wil dat zeggen?’ De vraag kwam prompt en hard, met een minimum aan respect. Van Bull.

‘Een intermitterende intelligentie is iets waardoor een wezen nu eens onintelligent, dan weer intelligent is. Is dat duidelijk genoeg?’ ‘Nee. Moet dat betekenen dat die muisbevers van maandag tot woensdag verstandig en van donderdag tot zondag dom zijn?’ ‘Zo iets,’ mompelde Rhodan. ‘Alleen is de verdeling anders. De muisbevers verliezen hun intelligentie - die waarschijnlijk toch al heel gering is - bij het vallen van de avond en krijgen haar weer terug als de zon opkomt. Waar zo’n effect bestaat is het volkomen begrijpelijk dat het zich naar de natuurlijke omstandigheden van de betreffende planeet richt. Om juist te zijn: het richt zich naar licht en donker. Als dat niet het geval was, zou er onder de bevers een paniek zijn uitgebroken toen de stand van Tramp door de aardbeving veranderde.’ Er ontwikkelde zich een opgewonden discussie. Vreemd genoeg hielden Crest en Thora zich volkomen rustig. Rhodan lachte naar hen. Crest lachte terug, maar Thora trok alleen maar haar wenkbrauwen op. De reactie van een brein dat beseft dat het nog lang niet alles weet, dacht Rhodan. Wanneer zullen onze aardse heethoofden inzien dat niets onmogelijk is, alleen omdat zij het nooit hebben gezien? Hij onderbrak de discussie en hield hun dit argument voor. Hij zag aan hun gezichten dat ze het met een korrel zout namen, maar ze accepteerden het toen hij voorstelde: ‘Ik zal jullie de juistheid van mijn theorie bewijzen. De Stardust blijft nog een paar dagen op Tramp. Zodat we gelegenheid zullen hebben om de muisbevers te bestuderen.’ Toen ging hij op het volgende onderwerp over.

‘Niettemin hebben wij - om zo te zeggen in onze domheid - op Tramp de overblijfselen van een zeer oude cultuur ontdekt. Ik geef graag toe dat ik enige tijd heb gedacht dat Tramp de planeet van het eeuwige leven was, en de kleine robots de slaven van de grote onbekende, die ons op zijn spoor achter zich aan lokt.

Ik had ongelijk. De onbekende is waarschijnlijk ouder dan de Tramp-cultuur. Intussen zijn de robots ontleed. Zij weten veel wat wij niet weten en anderzijds zijn dingen die ons heel gewoon lijken, hun onbekend. Sedert tienduizenden jaren volgen ze het laatste bevel op dat hun werd gegeven, namelijk iedere indringer aanvallen en vernietigen.

Hun brein is organisch, waarschijnlijk omdat dit hun scheppers de eenvoudigste manier leek om een robot te construeren. Hun hersenen zitten in een soort reservoir met een voedingsvloeistof waarin ze minstens honderdduizend aardse jaren blijven functioneren.

Maar de mechanische energie van de robots wordt door generatoren geleverd. Eén daarvan werd bij de aardbeving vernield, met als resultaat vijftien schijndode robots. Er moet ergens anders nog een tweede staan die de overblijvende vijf van energie voorzag. Zij vielen ons aan en werden door ons vernietigd.

Wij kunnen de vijftien schijndoden weer tot leven wekken, en wel op een zodanige wijze dat ze ons niet langer als doodsvijanden beschouwen. En dat zullen we dan ook zeker doen.’

Hij glimlachte.

‘Iemand in onze situatie kan zich niet veroorloven zelfs de geringste uitbreiding van zijn kennis te verwaarlozen. Ik geloof dat wij van de oude Tramp-cultuur veel kunnen leren.’ Hij nam de stapel foto’s op die naast hem op de tafel lagen.

‘Het interessantste aan de robots is,’ zei hij half in gedachten verzonken, ‘dat ze alle kennis van hun uitgestorven meesters onbevooroordeeld hebben overgenomen. Voor een robot die het bevel heeft gekregen iedere indringer aan te vallen, is een handgranaat een even belangrijk wapen als een kunstmatig opgewekt roterend krachtveld.

Dat leek ons in het begin vreemd. Het komt me voor dat we hier wat meer van robotlogica hebben geleerd. Val aan met alles wat je hebt, als het maar een wapen is. Ik geloof dat ik jullie van deze opnamen er maar één hoef te laten zien. Die ene bevat alles wat wij hier op Tramp hoopten te vinden.’ Hij nam de foto die bovenop de stapel lag en schoof hem in de projector. Toen hij het toestel inschakelde, ging het licht in de commandocentrale automatisch uit.

Ze zagen in stereoscopische projectie een deel van het Melkwegmodel dat ze in het hol van de muisbevers hadden gevonden. Het midden van het beeld vertoonde een nietig lichtstipje vanwaar een lichtende streep naar een veel helderder ster in de rechterbovenhoek van het beeld liep.

‘Ik moet hier het volgende bij zeggen,’ sneed Rhodans harde stem door de ademloze stilte. ‘De stip in het midden van het beeld was eerst niet te zien. Toen ik deze opname voor het eerst zag eindigde die streep in het niets. Pas na alle kunstgrepen van de Arkonidische ontwikkeltechniek te hebben toegepast, konden we dat kleine stipje zichtbaar maken.

We hebben ontdekt dat de sterren van dit model overeenkomstig hun lichtsterkte zijn afgebeeld. Zodoende konden we exacte gegevens krijgen over de lichtsterkte van de ster waarin de lichtbrug eindigt. Het resultaat is verbluffend. Deze ster geeft zelf geen licht. Het licht dat hij uitstraalt is reflexlicht van naburige zonnen.

Deze ster is een zonloze planeet!’ ‘Is het de wereld van het eeuwige leven?’ vroeg Crest.

‘Dat mogen we aannemen,’ antwoordde Rhodan. ‘Ik zou niet weten wat deze opname anders zou kunnen betekenen.’ ‘En welke ster is dat aan het andere eind van die lichtstreep?’ vroeg Bull.

‘Dat is Wega!’ Iemand hijgde.

‘Dus is onze galactische positie nu bekend?’ ‘Ja. We bevinden ons op een afstand van tweeduizendvierhonderd lichtjaren van Wega en Sol.’ Ze zeiden niets meer, maar keken met verbazing naar de afbeelding van die raadselachtige projectie die Rhodan en zijn mannen in het hol van de muisbevers gevonden en gefotografeerd hadden en onwillekeurig steeg hun bewondering voor de vreemde, fabelachtige techniek van het onbekende ras dat de wereld van het eeuwige leven bewoonde.

Een wereld waarvan ze nu wisten dat ze zich eenzaam en zonder zon door de galactische ruimte bewoog.

Nu ze wisten waar de holen van de muisbevers waren, konden ze Fellmer Lloyd erheen brengen. Hij bevestigde wat Rhodan al had gezegd. De muisbevers waren overdag een ras met een zwak ontwikkelde intelligentie, doch met de veel sterkere parapsychische gave van de telekinese en een, overeenkomstig hun lage intelligentiequotiënt, overweldigende drang tot spelen. Ze amuseerden zich de hele dag met de toestellen die Rhodan voor hen had opgesteld.

Nu ze deze speelplaats hadden was de Stardust hun veel te ver weg om zich er nog mee te bemoeien.

Toen de avond viel, werden het redeloze dieren die in de dalen rondhuppelden waar nog wat plantengroei voorkwam. Een paar uur voor zonsondergang gingen ze in hun holen terug om te slapen. Als ze weer wakker werden, stond de zon aan de hemel en was hun intelligentie teruggekeerd.

Een vreemd spel van de natuur.

Fellmer Lloyd merkte niets meer van de hartstochtelijke haat uit de hersenen van de robots; de organische hersenen, die in een reservoir van een speciaal materiaal waren verpakt, zodat ze niet door een Arkonidische hypnostraler konden worden beïnvloed.

Tien Tramp-dagen nadat ze het model van de Melkweg in het hol van de muisbevers hadden gevonden, stond de Stardust klaar om te vertrekken. Rhodan achtte het eerst niet nodig de omweg naar Wega te maken, die de opname scheen aan te duiden. Hij meende er echter verstandig aan te doen om de mannen aan boord van de acht donderkoptenders en kolonel Freyt op de hoogte te stellen van wat er intussen was gebeurd. Er werd dus toch rechtstreeks koers gezet naar Wega.

Het speet Rhodan dat er geen tijd was geweest om de geheimen te ontraadselen van de zeer oude cultuur, waarvan de twintig robots het laatste overblijfsel waren geweest. De pogingen om de robots weer tot leven te wekken waren in volle gang. Als hun bevelenaccumulator veranderd werd, zouden ze hun wetenschap vrijwillig prijsgeven. Rhodan geloofde echter dat ze pas zouden vernemen wat ze wilden weten, als ze tijd zouden hebben om naar Tramp terug te gaan en de fabriekshal te onderzoeken. Voorlopig zouden ze zich tevreden moeten stellen met wat ze uit de geheugens van de robots konden krijgen. Daartoe behoorde ook de wetenschap dat de robots zich - met behulp van een in hun ellipsoïdevormige lichaam ingebouwde zwaartekrachtgenerator - over korte afstanden vliegend konden voortbewegen.

Dat was voor Rhodan een verlossend antwoord op het vraagstuk van hun sporen, die plotseling ergens begonnen en even plotseling weer ophielden.

Twee vragen bleven onbeantwoord: ten eerste waarom Rhodans telecom, tijdens zijn eerste verkenningsvlucht, toen hij de ruimte met de zesenvijftig sterren wilde verkennen, plotseling was uitgevallen, en ten tweede waarom hij de Tramp-zon weliswaar niet rechtstreeks, maar door de Stardust gereflecteerd had kunnen zien.

De grote onbekende zou dat kunnen verklaren.

Ze wisten nu zijn positie - voor het eerst op deze moeilijke en lange speurtocht naar de wereld van het eeuwige licht.

Toen Rhodan op het punt stond de stuurautomaat het startbevel te geven, kwam Thora de commandocentrale binnen.

Ze liep Reginald Bull voorbij zonder hem een blik waardig te keuren, maar ze lachte naar Rhodan.

‘Komen we hier terug?’ vroeg ze.

Rhodan knikte.

‘Zeker. De nabijheid van wezens die uit louter kinderlijke speelsheid Arkonbommen door de lucht laten zweven, sterke mannen onder kantelende shifts proberen te verpletteren en verder alle mogelijke onzin uithalen, lacht me wel niet bepaald toe, maar we zullen die fabriekshal nog eens goed bekijken. Ik geloof dat we daar veel kunnen leren.’ Ze knikte.

‘Je hebt gelijk,’ zei ze vriendelijk.

Zo was ze nu eenmaal. Ze zou nooit haar verontschuldigingen aanbieden voor iets wat ze verkeerd had gedaan. Maar ze gaf wel altijd door vriendelijkheid te kennen, dat ze haar ongelijk had ingezien. Al had dat ongelijk alleen maar uit een woedende blik bestaan.

Rhodan lachte haar toe. Met een krachtige ruk duwde hij de hefboom van de automaat in de startpositie en keek tevreden naar het groene licht dat onmiddellijk op het schakelbord oplichtte.

Tramp, de planeet van de stervende zon, herbergde meer gevaren dan Perry Rhodan en zijn mannen van zo’n onschuldig uitziende planeet hadden verwacht. Maar ondanks alle bedreigingen zijn ze in het bezit gekomen van het model van de Melkweg, zodat de terugtocht naar het Wega-stelsel geen moeilijkheden meer kan opleveren. Perry Rhodan weet dan nog niet dat zijn Stardust een blinde passagier vervoert! Lees het volgende deel van de Perry Rhodan-serie:

Nr. 18 - DE REBELLEN VAN TUGLAN