кон{[']}е{[/']}цм.
1) в разн. знач. son, bitim; uç(ucu)
кон[']е[/']ц н[']и[/']тки — ipliğin ucu
противопол[']о[/']жный кон[']е[/']ц корид[']о[/']ра — koridorun öte başı
кон[']е[/']ц м[']е[/']сяца — ayın sonu
кон[']е[/']ц л[']е[/']та — yazın sonu
в конц[']е[/'] л[']е[/']та — yaz biterken
2) (смерть, кончина) son
3) разг. yol, mesaef
по[']е[/']здка в од[']и[/']н кон[']е[/']ц — tek istikamet yolculuğu
по[']е[/']здка в [']о[/']ба конц[']а[/'] — gidiş dönüş yolculuğu
•
◊ до конц[']а[/'] — sonuna kadar
◊ говор[']и[/']ть без конц[']а[/'] — durmadan konuşmak
◊ из конц[']а[/'] в кон[']е[/']ц — bir uçtan bir uca, bir baştan bir başa
◊ в конц[']е[/'] конц[']о[/']в — en son, en sonunda
◊ со всех конц[']о[/']в св[']е[/']та — dünyanın dört bir bucağından/yanından
◊ на друг[']о[/']м конц[']е[/'] св[']е[/']та — dünyanın öbür ucunda
◊ полож[']и[/']ть кон[']е[/']ц чему-либо — [bir] son vermek; paydos demek